GeoTerva Module openen

Theorie · Draagvermogen

Draagvermogen volgens Meyerhof: het glijvlakkenstelsel en de algemene vergelijking

Hoe de algemene vergelijking van Meyerhof het draagvermogen geeft van een fundering van elke vorm en diepte onder een verticale of schuine belasting: het glijvlakkenstelsel achter de factoren, de correctiefactoren en de volledige vergelijking, met de eigen waarden van de module.

De module werkt online in uw browser, op smartphone, tablet of pc. Niets te installeren, geen dongle nodig.

Meyerhof · Resultaten
De Meyerhof-module na Berekenen: de tekening met daarnaast de resultaten
Op deze pagina · 15 hoofdstukken
  1. 1De algemene vergelijking
  2. 2Het glijvlakkenstelsel van Meyerhof
  3. 3Spanningen op het fictief rugvlak
  4. 4De radiale zone en de spie — Nc en Nq
  5. 5De hoek θ en de fundering op maaiveld
  6. 6De volumiek-gewichtsterm — Nγ
  7. 7De draagvermogensfactoren
  8. 8Vormfactoren
  9. 9Dieptefactoren
  10. 10Belastingshellingsfactoren
  11. 11De volledige vergelijking
  12. 12De grondwaterstand
  13. 13Toelaatbare gronddruk en de toetsing
  14. 14Rekenvoorbeeld
  15. 15Literatuur
Door het ingenieursteam van GeoTervaUpdated 2026-10-1812 min leestijdFree, no sign-up

De draagvermogenstheorie van Meyerhof stap voor stap afgeleid — het glijlijnenveld met het equivalente vrije oppervlak, de spanningen erop, het evenwicht dat Nc en Nq oplevert, de fundering op het maaiveld en de proefprocedure voor Nγ — gevolgd door de vorm-, diepte- en belastingshellingsfactoren van de algemene vergelijking die deze module berekent, de grondwaterstand, de toelaatbare gronddruk en een rekenvoorbeeld. De figuren zijn op schaal getekend vanuit het mechanisme zelf.

First slide of the lecture slides: MeyerhofPDF

Lecture slides

Ready-made slides for lectures and self-study

The mechanism, the derivation, the equations and the figures of this page, in teaching order. Every slide links back to its chapter.

41 slides · PDF · 2.0 MB

1De algemene vergelijkingWat de module berekent en waar de factoren vandaan komen.

Deze module berekent de algemene draagvermogensvergelijking: de drie termen van Terzaghi's vergelijking, elk met hun eigen factoren voor de vorm van de fundering, de diepte en de schuinte van de belasting,

qu=cNcFcsFcdFci+qNqFqsFqdFqi+12γBNγFγsFγdFγi(1)

De draagvermogensfactoren Nc en Nq zijn afkomstig van de theorie van Meyerhof (1951), die op deze pagina stap voor stap wordt afgeleid in de volgorde van de bron: het glijlijnenveld onder een ruwe strookfundering (paragraaf 2), de spanningen op het equivalent vrije vlak (paragraaf 3), het evenwicht van de radiale zone en van de spie, waaruit Nc en Nq volgen (paragrafen 4–5), en de proefprocedure voor Nγ (paragraaf 6). De correctiefactoren volgen in de paragrafen 8–10.

  • De fundering is ruw; eronder is de grond homogeen en strekt deze zich uit tot grote diepte; de sterkte is s = c + σ′ tan φ.
  • In tegenstelling tot de theorie van Terzaghi is de theorie van Meyerhof niet beperkt tot funderingen op staal met een kleine aanlegdiepte: de grond boven het stichtingsvlak neemt via het equivalent vrije vlak deel aan het mechanisme. In de vergelijking uit zich dit in de dieptefactoren, waardoor de module geen beperking stelt aan Df/B.
  • De belasting is centrisch; een schuine belasting wordt verwerkt met behulp van de belastingshellingsfactoren (paragraaf 10).

2Het glijvlakkenstelsel van MeyerhofDe spie bij 45° + φ/2, de radiale zone en het fictief rugvlak.

quBDfposoβηθabcderadiale afschuifzone bcdgemengde afschuivingzone bdeequivalent vrij vlak beGrond: γ, c, φ
Figuur 1. Het glijlijnenveld van Meyerhof onder een ruwe strookfundering op de aanlegdiepte Df, op schaal getekend voor φ = 30°, β = 40° en m = 0: de spie abc met zijden onder 45° + φ/2, de radiale afschuifzone bcd begrensd door de logaritmische spiraal cd met de pool in b, en de gemengde afschuifzone bde. Het vlak be is het equivalent vrije vlak, dat een helling β heeft; hierop werken de normaalspanning po en de schuifspanning so.

Meyerhof (1951) ging uit van het bezwijkvlak uit figuur 1. Onder de fundering bevindt zich dezelfde elastische spie abc als uit proeven blijkt — de zijden hiervan hellen onder 45° + φ/2, en niet onder φ zoals Terzaghi aannam. Daarnaast ligt de radiale afschuifzone bcd, die wordt begrensd door een boog van de logaritmische spiraal r = r0 eθ tan φ met de pool in b. Daarbuiten ging Terzaghi uit van een passieve zone volgens Rankine; Meyerhof introduceerde een gemengde afschuifzone bde, waarin de afschuiving ligt tussen de grenzen van radiale en vlakke afschuiving, afhankelijk van de diepte en de ruwheid van de fundering.

De grond boven de zone bde wordt niet verwaarloosd. Het effect ervan wordt vervangen door de spanningen die deze uitoefent op het vlak be, het equivalent vrije vlak: een normaalspanning po en een schuifspanning so. Het vlak heeft een helling β ten opzichte van het horizontale vlak, en bd ligt onder een hoek η hieronder. Het draagvermogen wordt weer opgebouwd door superpositie — de bijdrage van c en po (Nc, Nq) en die van het volumiek gewicht γ (Nγ):

qu=cNc+poNq+12γBNγ(2)

3Spanningen op het fictief rugvlakPartiële mobilisatie m, de cirkel van Mohr van de zone bde en de hoek η.

Op het equivalent vrije vlak is de afschuifsterkte slechts gedeeltelijk gemobiliseerd. Meyerhof schreef de schuifspanning daar als een fractie m van de sterkte:

so=m(c+potanφ),0≤m≤1(3)

In de lineaire zone bde daarentegen is de grond in plastisch evenwicht: op het vlak bd is de volledige sterkte gemobiliseerd bij de normaalspanning p1,

s1=c+p1tanφ(4)
NormaalspanningSchuifspannings = c + p tan φcφ2ηvlak bd: (p1, s1)vlak be: (po, so)R
Figuur 2. Cirkel van Mohr van de spanningen in de zone bde. Het vlak bd is een glijvlak: het spanningspunt (p1, s1) ervan ligt op de omhullende. Het vlak be ligt onder een hoek η t.o.v. bd in de grond, dus het punt (po, so) ervan bevindt zich 2η verder op de cirkel.

De spanningstoestand in bde is één cirkel van Mohr met straal R (figuur 2). Het punt van bd ligt op de omhullende, dus

R=s1cosφ=c+p1tanφcosφ(5)

en het punt van be, dat zich 2η verder op de cirkel bevindt, heeft als schuifspanning

so=Rcos(2η+φ)=s1cos(2η+φ)cosφ(6)

Met verg. (3) en verg. (4) legt dit de hoek η vast door de mobilisatie m:

cos(2η+φ)=m(c+potanφ)cosφc+p1tanφ(7)

Het middelpunt van de cirkel ligt op p1 + R sin φ = po + R sin(2η + φ), wat de normaalspanning op bd geeft:

p1=c+p1tanφcosφ[sin(2η+φ)−sinφ]+po(8)

De twee uitersten van mobilisatie geven de twee grenzen van η:

m=0:cos(2η+φ)=0,η=45°−φ2(9)
m=1:cos(2η+φ)=cosφ,η=0(10)

4De radiale zone en de spie — Nc en NqMomenten om b, vervolgens het verticale evenwicht van de spie.

p1s1p′ps′pcFφθbcdr1 = bdr0 = bcq′p′ps′pp′ps′p45° + φ/2abcB(a)(b)
Figuur 3. (a) Het vrijlichaamsdiagram van de radiale zone bcd: de spanningen p1, s1 op bd, de spanningen p′p, s′p op bc vanuit de spie, de cohesie c langs de spiraal en de resultante F van de normaal- en wrijvingsspanningen daarop, die door de pool b gaat. (b) De spie abc onder de funderingsdruk q′ (φ = 30°).

Op het vlak bc bevindt de grond van zone bcd zich eveneens in een staat van bezwijken, dus zijn de normaal- en schuifspanningen gerelateerd door

s′p=c+p′ptanφ⇒p′p=(s′p−c)cotφ(11)

Momenten om de pool b (figuur 3 a): de schuifspanningen op bd en bc werken langs stralen en F gaat door b, waardoor alleen de normaalspanningen en de cohesie op de spiraal overblijven. p1 werkt op r1 = bd en p′p op r0 = bc, elk met de resultante op de helft van de lengte:

p1r122−p′pr022+Mc=0(12)
r0=bc‾,r1=bd‾=r0eθtanφ,Mc=c2tanφ(r12−r02)(13)Mc is het moment van de cohesie langs de spiraal om de pool — dezelfde integraal als in de afleiding van Terzaghi.

Het oplossen naar p′p, en vervolgens s′p uit verg. (11), geeft:

p′p=p1e2θtanφ+ccotφ(e2θtanφ−1)(14)
s′p=(c+p1tanφ)e2θtanφ(15)

Nu de spie abc (figuur 3 b). Elk vlak heeft een lengte van (B/2)/cos(45° + φ/2); de normaalspanning p′p draagt met de component cos(45° + φ/2) bij, en de schuifspanning s′p met de component sin(45° + φ/2) aan het verticale evenwicht met de funderingsdruk q′:

q′B=2p′pB/2cos(45°+φ2)cos(45°+φ2)
+2s′pB/2cos(45°+φ2)sin(45°+φ2)(16)
q′=p′p+s′pcot(45°−φ2)(17)

Substitutie van verg. (8), verg. (14) en verg. (15) in verg. (17) en vereenvoudiging scheidt de termen in c en in po:

q′=ccotφ[(1+sinφ)e2θtanφ1−sinφsin(2η+φ)−1]+po(1+sinφ)e2θtanφ1−sinφsin(2η+φ)
q′=cNc+poNq(18)
Nq=(1+sinφ)e2θtanφ1−sinφsin(2η+φ),Nc=(Nq−1)cotφ(19)

5De hoek θ en de fundering op maaiveldHoe β en m invloed uitoefenen, en de gesloten formules van Reissner en Prandtl.

De factoren zijn afhankelijk van φ, van de mobilisatie m via η, en van de helling β van het equivalent vrije vlak via de door de spiraal doorlopen hoek θ. Uit de geometrie van figuur 1 volgt:

θ=135°+β−η−φ2(20)
m=0:θ=90°+β,m=1:θ=135°+β−φ2(21)
1101001,00010,000100,00001020304050Wrijvingshoek van de grond φ (°)Nqβ = -30°β = 0°β = +30°β = +60°β = +90°m = 0m = 1
Figuur 4. Nq volgens Meyerhof uitgezet tegen φ voor hellingen β van het equivalent vrije vlak van −30° tot +90°, bij de twee grenzen m = 0 (doorgetrokken) en m = 1 (gestreept) — berekend uit verg. (19) en verg. (20). Nc = (Nq − 1) cot φ volgt hetzelfde patroon.

Een diepere fundering heeft een steiler equivalent vrij vlak en een grotere β, en figuur 4 toont hoe snel de factoren daarmee toenemen. Voor een fundering op maaiveld — de voorwaarde van de afleiding van Terzaghi — geldt β = 0 en m = 0, zodat θ = π/2 en sin(2η + φ) = 1:

Nq=eπtanφ1+sinφ1−sinφ=eπtanφtan2(45°+φ2)(22)
Nc=(Nq−1)cotφ(23)

Dit zijn de factoren Nq volgens Reissner (1924) en Nc volgens Prandtl (1921), en dit zijn de factoren die deze module gebruikt. Met po = γDf = q worden de c- en q-termen van de vergelijking cNc + qNq; de grond boven het stichtingsvlak, die Meyerhof representeerde met β en m, wordt in plaats daarvan in rekening gebracht via de dieptefactoren (paragraaf 9). Als φ → 0, nadert Nc tot π + 2 = 5.14.

6De volumiek-gewichtsterm — NγDe proefprocedure van Meyerhof, zijn 1963-benadering en de hier gebruikte Nγ.

OWPpγPp(R)FφlplwlRabcdfe
Figuur 5. Eén proef voor Nγ (φ = 30°, β = 40°, m = 0): de logaritmische spiraal cd om een proefmiddelpunt O, de lijn df onder 90° − φ ten opzichte van bd, het gewicht W van het lichaam bcdf, de passieve kracht Ppγ op bc en de passieve Rankine-kracht Pp(R) op df, met hun armen ten opzichte van O.

Zonder gesloten vorm (net als bij Terzaghi) wordt Nγ stapsgewijs bepaald via een proefprocedure (figuur 5):

  1. Kies φ en de helling β van het equivalent vrije vlak, evenals een mobilisatie m (0 of 1).
  2. Bepaal θ uit verg. (21), en teken de lijnen bd en be.
  3. Kies een proefmiddelpunt O en teken de boog van een logaritmische spiraal r = r0eθ tan φ vanaf c naar de lijn bd; noem het eindpunt d.
  4. Teken df onder 90° − φ ten opzichte van bd — beide zijn glijlijnen van de lineaire zone, waardoor het proefvlak in het algemeen een knik heeft bij d.
  5. Bepaal voor het lichaam bcdf het gewicht W en de passieve Rankine-kracht Pp(R) op df.
  6. Neem momenten om O en los op naar de passieve kracht op bc,
Ppγ=Wlw+Pp(R)lRlp(24)Ppγ werkt op bc op 2bc/3 vanaf b.

en herhaal dit voor andere middelpunten O totdat de minimale Ppγ is gevonden. De spie abc, met de eigen massa Ww en de kracht Ppγ op elk vlak (hellend onder φ t.o.v. de normaal, zodat de verticale component Ppγ sin(45° + φ/2) is), geeft vervolgens

q′′=γB2[4Ppγsin(45°+φ2)γB2−12tan(45°+φ2)]=12γBNγ(25)

Het optellen van de twee delen, qu = q′ + q″ = cNc + poNq + ½γBNγ — levert de vorm van verg. (2). Voor een fundering op maaiveld (β = 0, m = 0) benaderde Meyerhof (1963) zijn Nγ door

Nγ=(Nq−1)tan(1.4φ)(Meyerhof 1963)(26)

De Nγ van deze module

Deze module gebruikt de Nγ uit de algemene draagvermogensvergelijking zoals beschreven in de tweede bron — de gesloten formule van Vesic (1973):

Nγ=2(Nq+1)tanφ(Vesic 1973, used here)(27)

Beide komen overeen voor Nc en Nq, maar niet voor Nγ: bij φ = 30° is de waarde volgens Vesic 22.40 en volgens Meyerhof 15.67. Nγ is de factor waarop de methoden het meest verschillen, omdat deze afhangt van de aangenomen vorm van de spie. Tabel 1 geeft beide weer; met de Nγ van Meyerhof zou de volumiekgewicht-term, en daarmee qu van een wrijvingsgrond, lagere waarden opleveren.

7De draagvermogensfactorenNc, Nq, Nγ voor φ = 0 tot 50°.

De factoren hangen uitsluitend af van φ:

Tabel 1. Draagvermogensfactoren — Nc, Nq en Nγ zoals gebruikt door de module; Nγ M. = Meyerhof (1963), ter vergelijking
φ (°)NcNqNγNγ M.
05.141.000.000.00
15.381.090.070.00
25.631.200.150.01
35.901.310.240.02
46.191.430.340.04
56.491.570.450.07
66.811.720.570.11
77.161.880.710.15
87.532.060.860.21
97.922.251.030.28
108.342.471.220.37
118.802.711.440.47
129.282.971.690.60
139.813.261.970.74
1410.373.592.290.92
1510.983.942.651.13
1611.634.343.061.37
1712.344.773.531.66
1813.105.264.072.00
1913.935.804.682.40
2014.836.405.392.87
2115.817.076.203.42
2216.887.827.134.07
2318.058.668.204.82
2419.329.609.445.72
2520.7210.6610.886.77
φ (°)NcNqNγNγ M.
2622.2511.8512.548.00
2723.9413.2014.479.46
2825.8014.7216.7211.19
2927.8616.4419.3413.24
3030.1418.4022.4015.67
3132.6720.6325.9918.56
3235.4923.1830.2122.02
3338.6426.0935.1926.17
3442.1629.4441.0631.15
3546.1233.3048.0337.15
3650.5937.7556.3144.43
3755.6342.9266.1953.27
3861.3548.9378.0264.07
3967.8755.9692.2577.33
4075.3164.20109.4193.69
4183.8673.90130.21113.99
4293.7185.37155.54139.32
43105.1199.01186.53171.14
44118.37115.31224.63211.41
45133.87134.87271.75262.74
46152.10158.50330.34328.73
47173.64187.21403.65414.33
48199.26222.30496.00526.45
49229.92265.50613.14674.92
50266.88319.06762.86873.86
Nc en Nq uit verg. (22) en verg. (23) (Nc = 5.14 bij φ = 0); Nγ uit verg. (27); Nγ M. uit verg. (26). De module berekent de gesloten formules rechtstreeks bij de ingevoerde φ; er wordt geen tabel afgelezen.

8VormfactorenDe correctie van De Beer voor een fundering die geen strook is.

De afleiding geldt voor een strookfundering (vlakke vervorming). Een rechthoekige fundering bezwijkt driedimensionaal, waarbij de grond zowel rond de uiteinden van de spie als zijdelings kan wegstromen. De vormfactoren volgens De Beer (1970) corrigeren elke term met de verhouding van de korte tot de lange zijde, B/L:

L (lange zijde)BB/L = 0.63Strook — B/L → 0Vierkant/cirkelvormig — B/L = 1
Figuur 6. De verhouding B/L van de korte tot de lange zijde. Een strookfundering is de limiet B/L → 0; vierkante en cirkelvormige funderingen hebben B/L = 1.
Fcs=1+BLNqNc,Fqs=1+BLtanφ,Fγs=1−0.4BL(28)

Voor een strookfundering zijn alle drie de factoren gelijk aan 1 en neemt de vergelijking weer de vorm aan voor vlakke vervorming.

9DieptefactorenDe gunstige invloed volgens Hansen van de grond boven het stichtingsvlak.

In de vergelijking van Terzaghi telt de grond boven het stichtingsvlak uitsluitend mee als statische belasting. In de theorie van Meyerhof biedt deze daarnaast weerstand via het equivalent vrije vlak; in de algemene vergelijking wordt dit in rekening gebracht door de dieptefactoren van Hansen (1970), die toenemen met Df/B:

DfB≤1:Fqd=1+2tanφ(1−sinφ)2DfB,Fγd=1(29)
DfB>1:Fqd=1+2tanφ(1−sinφ)2tan−1(DfB),Fγd=1(30)tan−1(Df/B) in radialen.
Fcd=Fqd−1−FqdNctanφ(φ>0)(31)
Fcd=1+0.4DfBor1+0.4tan−1(DfB)(φ=0)(32)

Boven Df/B = 1 zorgt de boogtangens ervoor dat de factoren blijven toenemen, maar steeds langzamer — wat de reden is dat deze vergelijking, in tegenstelling tot die van Terzaghi, geen beperking van de diepte vereist.

10BelastingshellingsfactorenDe reductie van Meyerhof voor een schuine belasting.

Een belasting die schuin staat onder een hoek β ten opzichte van de verticale lijn mobiliseert minder verticale weerstand dan een verticale belasting: een deel ervan duwt de fundering zijdelings weg. De belastingshellingsfactoren van Meyerhof (1963) reduceren elke term:

Grondwaterstand, DwβQu(i)BDfDe vergelijking geeft uitsluitend het uiterste draagvermogen voor de VERTICALE component van een schuine belasting.
Figuur 7. Een belasting hellend onder β t.o.v. de verticale lijn. De vergelijking geeft het draagvermogen voor de verticale component; de resultante volgt door te delen door cos β.
Fci=Fqi=(1−β°90°)2(33)
Fγi=(1−βφ)2(β<φ),Fγi=0(β≥φ)(34)

Bij β = 0 zijn alle drie 1. Fγi bereikt nul bij β = φ en blijft daar — de module laat (1 − β/φ)² niet opnieuw toenemen — en β wordt geaccepteerd tot 89°, onder het punt waar (1 − β/90°)² zou beginnen te groeien.

11De volledige vergelijkingAlle factoren tezamen; het ongedraineerde geval.

Met de factoren uit Paragraaf 5–10 is de algemene vergelijking Vergl. (1) compleet. Voor een strookfundering onder een verticale belasting op het stichtingsvlak zijn alle correctiefactoren 1, en heeft de vergelijking de vorm van Terzaghi — met Reissners Nq, Prandtls Nc en Vesics Nγ in plaats van de factoren van Terzaghi.

Voor ongedraineerde belasting (φ = 0, c = cu) is Nc = 5.14, Nq = 1 en Nγ = 0:

qu=5.14cuFcsFcdFci+qFqsFqdFqi(35)

De grondwaterstand komt exact op dezelfde manier in de vergelijking als bij Terzaghi (Paragraaf 12): via q en het volumiek gewicht van de derde term, nooit via de factoren.

12De grondwaterstandDe bovenbelasting en de volumiek-gewichtsterm; de factoren blijven ongewijzigd.

Onder de grondwaterstand werkt het effectief volumiek gewicht (onder water) γ′ = γsat − γw (γw = 9.81 kN/m³). De module onderscheidt drie gevallen, waarbij Dw de diepte van de grondwaterstand onder het maaiveld is:

GrondwaterstandBDfDwγγsat(a) Geval I — grondwaterstand boven het stichtingsvlakGrondwaterstandBDfDwγγsat(b) Geval II — grondwaterstand op het stichtingsvlakGrondwaterstandBDfDwDγγsat(c) Geval III — grondwaterstand onder het stichtingsvlak
Figuur 8. De grondwaterstand boven het stichtingsvlak (a), op het stichtingsvlak (b) en eronder (c).

Geval I — boven het stichtingsvlak, Dw < Df

q=γDw+γ′(Df−Dw),γ→γ′in the third term(36)

Geval II — op het stichtingsvlak, Dw = Df

q=γDf,γ→γ′in the third term(37)

Geval III — onder het stichtingsvlak, Dw > Df

q=γDf,γ‾=1B[γD+γ′(B−D)]forD=Dw−Df≤B(38)

Dieper dan één funderingsbreedte onder het stichtingsvlak heeft het water geen invloed.

13Toelaatbare gronddruk en de toetsingBruto- en nettospanningen, en de toelaatbare resultante onder β.

qu is de verticale gronddruk bij breuk. De module houdt de bruto en netto gronddrukken gescheiden:

qu,net=qu−q,qall,g=quFS,qall,n=qu,netFS(39)
VWsWsWfqoptredendq = γDfDfB
Figuur 9. Wat de contactdruk opneemt: de kolombelasting en het gewicht van de fundering en de grond erop; naast de fundering de deklaagdruk q = γDf.

De optredende gronddruk qapplied is de verticale bruto contactdruk onder gebruiksbelasting, V/A — bij een schuine belasting de verticale component daarvan, niet de resultante over het oppervlak. De fundering voldoet wanneer

qapplied≤qall,g,FSactual=quqapplied,qapplied−q≤qall,n(40)

De toelaatbare verticale belasting is Qall = qall,g·A; de toelaatbare resulterende belasting bij een helling β is Qall/cos β. Zonder qapplied rapporteert de module uitsluitend de draagvermogens.

14RekenvoorbeeldHet startmodel van de module, live berekend.

Een vierkante fundering van 1.2 m × 1.2 m op Df = 1 m in zand, φ = 32°, c = 0, γ = 16 kN/m³ boven en γsat = 19.5 kN/m³ onder een grondwaterstand op Dw = 0.5 m; de belasting is hellend onder β = 10°. Dit is het startmodel van de module, hier berekend met haar eigen functies.

Nc=35.49,Nq=23.18,Nγ=30.21

Grondwater boven het funderingsvlak (Geval I): q = 0.5(16) + (19.5 − 9.81)(0.5) = 12.845 kPa, en γ′ = 9.69 kN/m³ in de derde term. B/L = 1; Df/B = 0.833 ≤ 1; β = 10° < φ:

Fqs=1.625,Fγs=0.600,Fqd=1.230,Fqi=0.790,Fγi=0.473
qu=(12.845)(23.18)(1.625)(1.230)(0.790)
+12(9.69)(1.2)(30.21)(0.600)(1)(0.473)
qu=470.17+49.82=519.99kPa,qall,g=519.993=173.33kPa
Qall=173.33×1.22=249.59kN,Qallcos10°=253.44kN

Met c = 5 kPa voegt de cohesieterm c Nc Fcs Fcd Fci = 287.51 kPa toe (Fcd = 1.241 uit Fqd), en qu = 807.50 kPa. Beide waarden behoren tot de controleset van de module.

15LiteratuurBronnen van de theorie en van de factoren.

  • Meyerhof, G.G. (1951). The ultimate bearing capacity of foundations. Géotechnique, 2(4), 301–332.
  • Meyerhof, G.G. (1963). Some recent research on the bearing capacity of foundations. Canadian Geotechnical Journal, 1(1), 16–26.
  • Das, B.M. (2017). Shallow Foundations: Bearing Capacity and Settlement, 3rd ed. CRC Press — paragrafen 2.4–2.5; deze pagina volgt de volgorde van de afleiding; "de bron" in de tekst op deze pagina.
  • Das, B.M. (2016). Principles of Foundation Engineering, 8th ed. Cengage — de algemene draagvermogensvergelijking en haar factoren; "de tweede bron" in de tekst op deze pagina.
  • Reissner, H. (1924). Zum Erddruckproblem. Proc. 1st Int. Congress of Applied Mechanics, Delft, 295–311.
  • Prandtl, L. (1921). Über die Eindringungsfestigkeit (Härte) plastischer Baustoffe und die Festigkeit von Schneiden. ZAMM, 1(1), 15–20.
  • Vesic, A.S. (1973). Analysis of ultimate loads of shallow foundations. JSMFD, ASCE, 99(SM1), 45–73.
  • De Beer, E.E. (1970). Experimental determination of the shape factors and the bearing capacity factors of sand. Géotechnique, 20(4), 387–411.
  • Hansen, J.B. (1970). A revised and extended formula for bearing capacity. Danish Geotechnical Institute Bulletin 28.

De figuren zijn afgeleid uit het bezwijkmechanisme zelf; het diagram van Nq is berekend met de vergelijkingen op deze pagina.

Van theorie naar uw eigen ontwerp

Bepaal het draagvermogen volgens Meyerhof van uw eigen fundering in enkele minuten

  • Elke factor met formule, en het draagvermogen bruto en netto
  • Een stroken-, vierkante, rechthoekige of cirkelvormige fundering onder een verticale of schuine belasting
  • Het mechanisme getekend op de doorsnede
  • Een overzichtelijk berekeningsrapport, opgeslagen als pdf. Online: niets te installeren, geen dongle, op smartphone, tablet of pc

Meer over draagvermogen