GeoTerva Modülü açın

Teori · Kazıklar

Kumda kazık taşıma gücü: uç direnci, çevre sürtünmesi ve kritik derinlik

Kumdaki tekil bir kazığın taşıma gücünün nasıl bulunduğu: gövde boyunca efektif gerilme, üç yönteme göre uç direnci, çevre sürtünmesi ve kritik derinlikteki sınırı; her şekil modülün sayılarından çizilmiştir.

Modül çevrimiçi olarak tarayıcınızda; telefonda, tablette ya da bilgisayarda çalışır. Kurulum gerekmez, donanım kilidi yoktur.

Kumda kazık · Sonuçlar
Kumda kazık modülü, Analiz et sonrasında: çizim ve yanında sonuçlar
Bu sayfada · 12 bölüm
  1. 1Kazığın taşıdığı yük
  2. 2Profilde efektif gerilme
  3. 3Uç direnci
  4. 4Meyerhof (1976)
  5. 5Vesic (1977)
  6. 6Coyle & Castello (1981) — uç
  7. 7Çevre sürtünmesi
  8. 8Kritik derinlik
  9. 9Coyle & Castello (1981) — gövde
  10. 10Emniyetli taşıma gücü
  11. 11Çözümlü örnek
  12. 12Kaynaklar
GeoTerva mühendislik ekibi tarafındanUpdated 2026-10-1813 dk okumaFree, no sign-up

Kazık, yükünün bir kısmını ucuyla, bir kısmını gövdesi boyunca taşır; bu sayfa kaynağı yöntem yöntem izlemekte olup tüm abaklar modülün kullandığı sayılarla çizilmiştir.

First slide of the lecture slides: Pile in sandPDF

Lecture slides

Ready-made slides for lectures and self-study

The mechanism, the derivation, the equations and the figures of this page, in teaching order. Every slide links back to its chapter.

38 slides · PDF · 1.6 MB

1Kazığın taşıdığı yükQᵤ = Qₚ + Qₛ ve emniyetli yük.

Kazık yükünü aynı anda iki yolla taşır: uç altındaki zemin derin bir temel gibi direnç gösterir, gövde boyunca kum ise sürtünmeyle direnç gösterir. Nihai taşıma gücü bu ikisinin toplamıdır; emniyetli taşıma gücü bu toplama uygulanan tek bir güvenlik sayısıyla elde edilir.

Qu=Qp+Qs,Qall=QuFS(1)
Qu = Qp + QsQs — gövde boyunca çevre sürtünmesiQp — uç altında uç direnciLDkum: γ, φ′
Şekil 1. Kapasitenin iki bileşeni: uç altındaki uç direnci ve gövde boyunca çevre sürtünmesi.

Bu modül, kumdaki (c′ = 0) çakma ya da fore, sabit kesitli — kare ya da dairesel — tekil bir kazık içindir. Kum, her biri kendi içsel sürtünme açısı φ′ ile en fazla sekiz tabaka olarak tanımlanabilir. Grup etkisi, negatif çevre sürtünmesi ve oturma ayrı konulardır ve her birinin kendi hesabı bulunmaktadır.

Kazığın öz ağırlığı burada düşülmemektedir: kumdaki bir kazık için bu ağırlık, yerini aldığı zeminin ağırlığına hemen hemen eşittir; bu nedenle olağan tasarım kontrolünde ikisi birbirini götürür.

2Profilde efektif gerilmeYeraltı su seviyesinin neyi değiştirdiği.

Kum profilinde her şey efektif düşey gerilmeye bağlıdır: hem uç direnci hem de birim sürtünme bu gerilmeyle orantılıdır. Yeraltı su seviyesinin üstünde gerilme nemli birim hacim ağırlıkla, altında ise batık birim hacim ağırlıkla artar.

σ′=Σγihi(above the water table)+Σ(γsat,i−γw)hi(below it)(2)
yeraltı su seviyesiüstte γ, altta γ′ = γsat − γweğim γeğim γ′derinlikle σ′z
Şekil 2. Efektif gerilme profili: eğim yeraltı su seviyesinde değişmektedir; modüldeki tüm dirençler bu profile dayanmaktadır.

Bu nedenle modül tabaka kalınlıklarını, birim hacim ağırlıkları ve yeraltı su seviyesinin derinliğini ister; tabakalar en az kazık ucuna kadar uzanmalıdır, aksi hâlde o derinlikte hesapta kullanılacak bir gerilme bulunmaz.

3Uç direnciuç altında qₚ = σ′N*q.

Uç altında kum, bir temel altında olduğu gibi taşıma göçmesine uğrar; ancak bu derinlikteki örtü yüküyle sınırlandırılmış durumdadır. Bir kumda (c′ = 0) yalnızca sürşarj terimi kalır; bu nedenle birim uç direnci, uçtaki efektif gerilme ile kazık problemine ait bir taşıma gücü katsayısının (N*q) çarpımıdır:

qp=σ′Nq*,Qp=Apqp(3)

Sunulan üç yöntem, N*q değerinin nereden elde edildiği ve qp değerinin sınırlandırılıp sınırlandırılmadığı bakımından farklılık göstermektedir.

4Meyerhof (1976)φ′ değerinden N*q, sınır değerle birlikte.

Kum

Kumdaki bir kazığın uç taşıma gücü qp, genel olarak taşıyıcı tabaka içindeki gömülme derinliğiyle artar ve Lb/D = (Lb/D)cr gömülme oranında en büyük değerine ulaşır. Homojen bir zeminde Lb, kazığın gerçek gömülü boyu L’ye eşittir; kazığın bir taşıyıcı tabakaya girdiği durumda Lb, L’den küçüktür. Kritik gömülme oranının ötesinde birim uç direnci ql değerinde sabit kalır.

Birim uç direnci, qpsınıra kadar q′N*q, sonra sabit(Lb/D)crqp = qlL/D = Lb/D
Şekil 3. Homojen bir kumda birim uç direncinin değişiminin niteliği: (Lb/D)cr değerine kadar gömülme oranıyla artar, bunun ötesinde ql değerinde sabittir.

Kumdaki kazık için c′ = 0 olduğundan uç kapasitesinde yalnızca sürşarj terimi kalmaktadır:

Qp=Apqp=Apq′Nq*(4)

Burada q′, kazık ucu seviyesindeki efektif düşey gerilmedir. N*q katsayısının zeminin içsel sürtünme açısıyla değişimi, aşağıda yeniden çizilen Meyerhof’un kendi abağıdır; modülün okuduğu seri, bu abaktan derece derece enterpolasyonla elde edilen değerlerdir.

124681020406080100200400600800100001020304045N*qZeminin içsel sürtünme açısı, φ′ (derece)N*q
Şekil 4. Meyerhof’a (1976) göre N*q en büyük değerlerinin zeminin içsel sürtünme açısı φ′ ile değişimi — kaynakta olduğu gibi düşey eksen logaritmiktir. Eğri, aşağıda tablo hâlinde verilen tüm değerlerden geçmektedir.
Tablo 1. Meyerhof kuramına dayalı enterpole edilmiş N*q değerleri — bu modülün okuduğu seri
φ′ (°)N*q
2012.4
2113.8
2215.5
2317.9
2421.4
2526.0
2629.5
2734.0
2839.7
2946.5
3056.7
3168.2
3281.0
φ′ (°)N*q
3396.0
34115.0
35143.0
36168.0
37194.0
38231.0
39276.0
40346.0
41420.0
42525.0
43650.0
44780.0
45930.0
Kaynaktaki seri, Meyerhof (1976) esas alınarak verilmiştir. Tam dereceler arasında modül bu seride doğrusal enterpolasyon yapar; 20° altında ya da 45° üstünde bunu belirterek ekstrapolasyon yapar.

Uç kapasitesinin Apql sınır değerini aşmaması gerekmektedir:

Qp=Apq′Nq*≤Apql,ql=0.5paNq*tanφ′(5)

Burada pa atmosfer basıncı (100 kN/m² ya da 2000 lb/ft²), φ′ ise taşıyıcı tabakanın efektif içsel sürtünme açısıdır. φ′ = 35° için bu bağıntı N*q = 143.0 ve ql = 5006 kPa vermektedir; γ = 18 kN/m³ olan bir kumdaki kazık bu değere yaklaşık 1.9 m derinlikte ulaşır:

0 m2 m4 m6 msınır 0.5 pa N*q tan φ′ = 5006 kPabirim uç direnci qp (φ′ = 35°, γ = 18 kN/m³)kesikli: sınırlandırılmasaydı artmaya devam edecek olan σ′N*quç derinliği
Şekil 5. Uç derinliğine göre birim uç direnci: sınır değer belirleyici olana kadar q′N*q eğrisini izler. Modül sınırı uygular ve sınırın belirleyici olduğu durumu hesap adımlarında belirtir.

Sınır değere ilişkin arazi verileri

Kritik gömülme oranına ilişkin arazi verileri, Ogeechee River sahasında 457 mm çaplı çelik kazık üzerinde yapılan ve Vesic (1970) tarafından raporlanan yükleme deneyleridir:

Tablo 2. Ogeechee River sahasındaki deney kazığının nihai uç direnci (D = 0.457 m), Vesic (1970)
L (m)L/Dqp (kN/m²)
3.026.613,304
6.1213.399,365
8.8719.4011,472
12.0026.2611,587
15.0032.8213,971

Bu deneylerden üç sonuç çıkmaktadır. qp için yaklaşık 12 000 kN/m² olan bir sınır değer vardır; kritik gömülme oranı (L/D)cr yaklaşık 16 ile 18 arasındadır; bu oranın ötesinde sahadaki ortalama standart penetrasyon direnci yaklaşık N60 = 30 olup 4 pa N60 = (4)(100)(30) = 12 000 kN/m² korelasyonu aynı sınırı vermektedir — dolayısıyla ölçülen plato ile korelasyon uyumludur.

Modül, Meyerhof sınırını tam olarak yukarıda yazıldığı biçimde uygular ve ikisinden hangisinin belirleyici olduğunu bildirir. Taşıyıcı tabaka ayrıca modellenmez: Lb, gömülü boy L olarak alınır; bu, homojen zemin durumudur.

5Vesic (1977)Kumun rijitliği de devreye girer.

Kum

Vesic (1977), uç taşıma gücünü boşluk genişlemesi kuramından tahmin eder: ucun çevresindeki zeminde bir boşluğu genişlettiği kabul edilir; böylece sonuca kumun dayanımının yanı sıra rijitliği de girer. Efektif gerilme parametreleriyle,

Qp=Apqp=Apσ‾′oNσ*(6)

burada σ̄′o, kazık ucu seviyesindeki düşey değil ortalama efektif normal gerilmedir:

σ‾′o=(1+2Ko3)q′,Ko=1−sinφ′(7)

Burada Ko sükûnetteki toprak basıncı katsayısıdır. Bu biçimde yazıldığında ifade, farklı bir katsayıyla Meyerhof biçimine dönüşür: N*σ = 3N*q/(1 + 2Ko); dolayısıyla iki yöntem denklemin biçiminde değil, katsayının neye dayandığında ayrılır.

Rijitlik indisi

Vesic katsayısı, uç altındaki plastik bölgede kumun hacim değişimini hesaba katan, zeminin indirgenmiş rijitlik indisinin bir fonksiyonudur:

Nσ*=f(Irr),Irr=Ir1+IrΔ,Ir=Es2(1+μs)q′tanφ′=Gsq′tanφ′(8)

Es zeminin elastisite modülü, μs Poisson oranı, Gs kayma modülü ve Δ kazık ucunun altındaki plastik bölgedeki ortalama hacimsel birim şekil değiştirmedir. Rijitlik indisi genel olarak 75 ile 150 arasında değişir (rölatif sıkılığı yüzde 50 ile 80 arasında olan kumlar için); silt için bu aralık 50 ile 75 arasındadır.

Ir ve buna bağlı olarak Irr değerlerini sayısal olarak belirlemek için kaynakta Chen ve Kulhawy (1994) yaklaşımları kullanılmaktadır:

Espa=m,μs=0.1+0.3(φ′−2520)(9)
Δ=0.005(1−φ′−2520)q′pa(10)

Bu bağıntı 25° ≤ φ′ ≤ 45° için geçerlidir; pa atmosfer basıncıdır (≈ 100 kN/m² ya da 2000 lb/ft²). Modülün istediği tek sayı m = Es/pa oranıdır: gevşek zemin için 100 ile 200, orta sıkı zemin için 200 ile 500, sıkı zemin için 500 ile 1000. Koni penetrasyon deneyi verileri bulunduğunda Baldi vd. (1981), mekanik koni için Ir = 300/Fr(%), elektrikli koni için Ir = 170/Fr(%) bağıntısını vermektedir.

Katsayı

Ardından N*σ, Irr ve φ′ değerlerine göre okunmaktadır:

Tablo 3. Boşluk genişlemesi kuramına dayalı taşıma gücü katsayıları N*σ — bu modülün okuduğu tablo
φ′ (°)indirgenmiş rijitlik indisi Irr
1020406080100200300400500
2512.1215.9520.9824.6427.6130.1639.7046.6152.2457.06
2613.1817.4723.1527.3030.6933.6044.5352.5159.0264.62
2714.3319.1225.5230.2134.0637.3749.8859.0566.5673.04
2815.5720.9128.1033.4037.7541.5155.7766.2974.9382.40
2916.9022.8530.9036.8741.7946.0562.2774.3084.2192.80
3018.2424.9533.9540.6646.2151.0269.4383.1494.48104.33
3119.8827.2237.2744.7951.0356.4677.3192.90105.84117.11
3221.5529.6840.8849.3056.3062.4185.96103.66118.39131.24
3323.3432.3444.8054.2062.0568.9295.46115.51132.24146.87
3425.2835.2149.0559.5468.3376.02105.90128.55147.51164.12
3527.3638.3253.6765.3675.1783.78117.33142.89164.33183.16
3629.6041.6858.6871.6982.6292.24129.87158.65182.85204.14
3732.0245.3164.1378.5790.75101.48143.61175.95203.23227.26
3834.6349.2470.0386.0599.60111.56158.65194.94225.62252.71
3937.4453.5076.4594.20109.24122.54175.11215.78250.23280.71
4040.4758.1083.40103.05119.74134.52193.13238.62277.26311.50
4143.7463.0790.96112.68131.18147.59212.84263.67306.94345.34
4247.2768.4699.16123.16143.64161.83234.40291.13339.52382.53
4351.0874.30108.08134.56157.21177.36257.99321.22375.28423.39
4455.2080.62117.76146.97172.00194.31283.80354.20414.51468.28
4559.6687.48128.28160.48188.12212.79312.03390.35457.57517.58
Kaynaktaki seri (Vesic, 1977). Modül tabloyu gözle okumak yerine satırlar ve sütunlar arasında çift doğrusal enterpolasyon yapar; φ′ ya da Irr tablonun dışına düştüğünde tablo kenarındaki değeri sabit tutar.
0501001502002501020406080100200300400500φ′ = 25°φ′ = 30°φ′ = 35°φ′ = 40°φ′ = 45°indirgenmiş rijitlik indisi IrrN*σyatay eksen logaritmiktir; eğriler N*σ = 260 değerinde kesilmiştir
Şekil 6. Aynı tablonun çizimi: azaltılmış rijitlik indisine göre N*σ, her içsel sürtünme açısı için bir eğri. Daha rijit bir kum — daha büyük bir Irr — aynı φ′ değerinde daha büyük bir katsayı verir.

Bu modülün çözümlü örnek kazığı için (φ′ = 35°, m = 250, uçta q′ = 360 kPa) hesap zinciri Ko = 0.426, σ̄′o = 222.3 kPa, μs = 0.25, Ir = 39.7, Δ = 0.0090, Irr = 29.2 ve N*σ = 46.7 şeklinde ilerler; dolayısıyla qp = 10389 kPa bulunur.

Vesic yöntemi, Meyerhof’un uyguladığı türden ayrı bir derinlik sınırına gerek duymaz: uçtaki efektif gerilme arttıkça rijitlik indisi azalır ve bu durum qp değerinin derinlikle artışını kendiliğinden yavaşlatır.

6Coyle & Castello (1981) — uçN*q, yükleme deneylerinden oluşturulan bir abaktan okunur.

Coyle ve Castello (1981), kumdaki çakma kazıklar üzerinde yapılmış 24 adet büyük ölçekli arazi yükleme deneyini analiz etmiştir. Bu sonuçlara dayanarak kum için aşağıdaki bağıntıyı önermişlerdir:

Qp=q′Nq*Ap(11)

Burada q′ kazık ucundaki efektif düşey gerilme, N*q ise içsel sürtünme açısının yanı sıra gömülme oranı L/D ile de değişen bir taşıma gücü katsayısıdır:

1020406080100200010203040506070Taşıma gücü katsayısı, N*qGömülme oranı, L/Dφ′ = 30°32°34°36°38°40°örnek kazık: L/D = 49.1, φ′ = 35°okunan N*q ≈ 34
Şekil 7. Coyle ve Castello’ya (1981) göre N*q katsayısının L/D ile değişimi. İşaretli nokta: bu modülün çözümlü örnek kazığı, L/D = 49.1, φ′ = 35°; burada N*q ≈ 34 okunmaktadır.

Bu abaktan iki husus çıkarılmaktadır. Katsayı Meyerhof’unkinden küçüktür — φ′ = 35° ve derin bir kazık için katsayı yaklaşık 34 iken Meyerhof değeri 143 düzeyindedir — çünkü bir göçme mekanizmasına değil, ölçülmüş taşıma güçlerine uydurulmuştur. Ayrıca gömülme oranı yaklaşık yirmiyi geçtiğinde katsayı azalır; bu nedenle aynı çaptaki daha uzun bir kazık daha küçük bir katsayı alır. Bu, Meyerhof’un sınır değeriyle karşıladığı gözlemin aynısıdır.

Kaynak bir denklem değil bir abak vermektedir; bu nedenle modül bir denklem türetmez: N*q bir girdidir ve yukarıdaki abaktan, modülün kazık için bildirdiği L/D oranında ve kumun içsel sürtünme açısında okunur. Buradaki eğriler doğrudan şekilden okunmuştur; kutu, kullanıcının kendi okuması için değiştirilebilir durumda kalır.

7Çevre sürtünmesiGövde üzerinde f = K σ′ tan δ′.

Sürtünme direnci, diğer adıyla çevre direnci, birim sürtünmenin gövde yüzeyi boyunca toplanmasıyla elde edilmektedir:

Qs=ΣpΔLf(12)

Burada p kazık kesitinin çevresi, ΔL p ve f değerlerinin sabit kabul edildiği uzunluk, f ise o derinlikteki birim sürtünmedir. Birim sürtünmenin kendisinin tahmini güçtür ve kaynak göz önünde bulundurulması gereken dört hususu sıralamaktadır.

  • Kazığın imalat yöntemi. Kazığın kuma çakılması çevresindeki zemini sıkılaştırır; sıkılaşma bölgesi kum içinde kazık çapının yaklaşık 2.5 katına kadar uzanabilir.
  • f değerinin arazideki değişimi. f, L′ derinliğine kadar derinlikle yaklaşık doğrusal olarak artar ve bu derinliğin altında sabit kalır; L′ kazık çapının on beş ila yirmi katı olabilir.
  • Kazığın deplasmanı. Gevşek kumda aynı derinlikte, yüksek deplasmanlı bir kazık düşük deplasmanlı bir kazığa göre daha yüksek birim sürtünme sağlamaktadır.
  • Delme veya jetle yerleştirme. Aynı derinlikte, fore veya jetle yerleştirilen bir kazık çakma kazığa göre daha düşük birim sürtünme sağlamaktadır.
LzD(a)Birim sürtünme direnci, fL′LDerinlikf = K σ′o tan δ′f, L′ derinliğindeki değerinde sabit tutulur(b)
Şekil 8. Kumdaki kazıklar için birim sürtünme direnci: kazık (a) ve kazığa etkiyen sürtünme (b) — L′ derinliğine kadar doğrusal, buradan uca kadar sabit.

Bu etkenler birlikte göz önüne alındığında birim sürtünme şu şekilde ifade edilmektedir

f=Kσ′otanδ′(z=0 to L′),f=fz=L′(z=L′ to L)(13)

Burada K efektif toprak basıncı katsayısı, σ′o ilgili derinlikteki efektif düşey gerilme, δ′ ise zemin–kazık sürtünme açısıdır. Gerçekte K derinlikle değişir: kazığın üst kısmında yaklaşık olarak Rankine pasif katsayısına eşittir, daha derinde ise sükûnetteki katsayıdan küçük olabilir. Kullanılması önerilen ortalama değerler şunlardır:

Tablo 4. Birim sürtünme için ortalama K değerleri ve kazık–zemin sürtünme açısı aralığı
Kazık türüK
Fore veya jetle yerleştirilen≈ Ko = 1 − sin φ′
Düşük deplasmanlı çakma≈ Ko – 1.4Ko = 1.4(1 − sin φ′)
Yüksek deplasmanlı çakma≈ Ko – 1.8Ko = 1.8(1 − sin φ′)
Çeşitli araştırmalara göre δ′, 0.5φ′ ile 0.8φ′ arasındadır; bu modül δ′ değerini her kum tabakası için 0.75φ′ olarak doldurur; bu, karma profil modülündeki varsayılanın aynısıdır. Mansur ve Hunter (1970), arazi yükleme deneylerine dayanarak H kesitli kazıklar için K = 1.65, çelik boru kazıklar için 1.26 ve prefabrike beton kazıklar için 1.5 ortalama değerlerini bildirmiştir.
Modül K ve δ′ değerlerini doğrudan ister; çünkü her ikisi de kumun özelliği değil, kazığa ilişkin mühendislik değerlendirmeleridir. Aşağıdaki çözümlü örnekte K = 1.3 ve δ′ = 0.8φ′ = 28° alınmıştır. Model sekmesinde modül δ′ değerini tabakanın içsel sürtünme açısından, K değerini ise imalat yönteminden ve tabakanın kendi K₀ değerinden doldurur — çakma kazık için 1.4K₀, fore kazık için K₀ —; çözümlü örneği izlemek için K yerine 1.3, δ′ yerine 28° yazın.

8Kritik derinlikSürtünmenin neden artmayı bıraktığı.

Ölçülen sürtünme, efektif gerilmenin arttığı biçimde derinlikle artmayı sürdürmez. Bir kritik derinliğin ötesinde birim sürtünme sabitlenir; kaynak bu derinliği kazık çapının on beş ila yirmi katı olarak vermekte ve güvenli yöndeki şu tahmini benimsemektedir

L′≈15D(14)

Olağan açıklama kemerlenmedir: gövde çevresindeki kum, örtü yükünün tamamını kazığa aktarmayı bırakır. Modül L′ altında efektif gerilmeyi L′ derinliğindeki değerinde sabit tutar; böylece birim sürtünme bu derinlikten uca kadar sabittir:

L′ = 15D = 6.1 mf için kullanılan σ′ (kPa)f = K σ′ tan δ′ (kPa)0L = 20 mL′ derinliğinin altında sürtünme için kullanılan gerilme L′ derinliğindeki değerinde sabit tutulmakta, bu nedenle f artmayı durdurmaktadır (K = 1.3, δ′ = 28°).
Şekil 9. Çözümlü örnekteki 20 m uzunluğundaki kazık boyunca sürtünme için kullanılan gerilme ve sürtünmenin kendisi: her ikisi de L′ = 15D = 6.1 m altında artmayı bırakır.

Sağdaki eğrinin altında kalan alanın çevreyle çarpımı Qs değerini verir. Modül L′ derinliğini kesit ve profil üzerinde işaretler ve derinlik derinlik integral alır; böylece gövdenin üst kısmında bulunan bir yeraltı su seviyesi ya da tabaka değişimi doğru biçimde hesaba katılır.

9Coyle & Castello (1981) — gövdeBoy boyunca tek bir ortalama gerilme.

Coyle ve Castello (1981), kendi uç direnci yöntemlerinin yanı sıra gövde direncinin, gömülü boy boyunca ortalama efektif örtü yüküyle tek seferde hesaplanmasını önermiştir:

Qs=favpL=(Kσ‾′otanδ′)pL,δ′=0.8φ′(15)

Bu ifadedeki yanal toprak basıncı katsayısı K arazi gözlemlerinden belirlenmiştir ve gömülme oranı ile içsel sürtünme açısına göre okunur:

0.150.212505101520253035Toprak basıncı katsayısı, KGömülme oranı, L/D30°31°32°33°34°35°36°φ′ =
Şekil 10. Coyle ve Castello’ya (1981) göre K katsayısının L/D ile değişimi. Abak L/D = 36 değerine kadar çizilmiştir; her eğri bu logaritmik ölçekte bir doğrudur.

Bu yöntemde ayrı bir kritik derinlik yoktur — bu işlevi ortalama alma üstlenir; uzun bir kazıkta iki gövde direnci yaklaşımının büyük farkla ayrışabilmesinin nedeni budur.

Bu modülün çözümlü örnek kazığı L/D = 49.1 değerindedir ve abağın sağ ucunun ötesinde kalmaktadır; bu nedenle K değerinin abak dışına uzatılması gerekir: K ≈ 0.41 (φ′ = 35° için); bu, modülün varsayılan değeridir. 35° eğrisinin doğrusu bu orana kadar uzatıldığında ise 0.48 elde edilir — iki değer yaklaşık beşte bir oranında farklıdır; bu fark, bir abağın ucunun ötesine yapılan uzatmanın ne ölçüde güvenilir olduğunu göstermektedir. Kendi okuduğunuz değeri girin; modül kullandığı L/D oranını bildirir.

10Emniyetli taşıma gücüToplam için tek bir güvenlik sayısı.

Nihai kapasite iki bileşenin toplamıdır; emniyetli kapasite ise bu toplamın tamamına tek bir güvenlik sayısı uygulanarak elde edilmektedir:

Qall=Qp+QsFS(16)

Tekil bir kazık için 2.5 ile 4 arasında bir güvenlik sayısı olağandır; zeminin yalnızca birkaç sondaj kuyusundan bilindiği ya da taşıma gücünün büyük ölçüde uca dayandığı durumlarda üst değer kullanılır. Servis yükü girildiğinde modül bu yükü Qall ile karşılaştırır.

Kontrol yalnızca taşıma gücüne yöneliktir. Kazığın ve varsa kazık grubunun oturması ayrı bir değerlendirme konusudur — bir kazık bu kontrolü sağlayıp yine de yapının izin verdiğinden fazla oturabilir.

11Çözümlü örnekHer yönteme göre 20 m uzunluğundaki kazık.

20 m boyunda, 0.407 m kare kesitli, kuma çakılmış beton kazık; γ = 18 kN/m³, φ′ = 35°, yeraltı suyu yok. Uçtaki efektif gerilme σ′ = 360.0 kPa olarak elde edilmektedir.

σ′=(18)(20)=360kPa,Ap=0.4072=0.166m2,p=4(0.407)=1.628m

Her yönteme göre uç direnci

Qp=829kN (Meyerhof, limited),1721kN (Vesic, m=250),2028kN (Coyle \& Castello, Nq*=34)
Meyerhof829 kNVesic (m = 250)1721 kNCoyle & Castello2028 kNAynı kazığın uç direnci Qₚ
Şekil 11. Aynı kazık için üç yöntem: sonuçlar arasındaki dağılım, uç direncinin ne ölçüde bilinebildiğinin gerçekçi bir ölçüsüdür.

Her yönteme göre gövde direnci

Qs=2096kN (K–δ, K=1.3,δ′=28°),1278kN (Coyle \& Castello, K=0.41)

K–δ sürtünmesi ve Meyerhof uç direnciyle Qu = 2925 kN, FS = 3 için Qall = 975 kN bulunmaktadır. Modül bu kazıkla açılır; K–δ yöntemine göre gövde değerleri, modülün doldurduğu değerlerin yerine K = 1.3 ve δ′ = 28° yazıldığında elde edilir.

12KaynaklarBaşvurulan kaynaklar.

  • Das, B.M. (2016). Principles of Foundation Engineering, 8th ed. Cengage Learning; bu sayfa bu kaynağı izlemektedir.
  • Meyerhof, G.G. (1976). Bearing capacity and settlement of pile foundations. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 102(GT3), 197–228.
  • Vesic, A.S. (1977). Design of Pile Foundations. NCHRP Synthesis of Highway Practice 42, Transportation Research Board.
  • Coyle, H.M. and Castello, R.R. (1981). New design correlations for piles in sand. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 107(GT7), 965–986.

Teoriden kendi tasarımınıza

Kumdaki kendi kazığınızın taşıma gücünü dakikalar içinde bulun

  • Uç direnci ve çevre sürtünmesi, nihai ve emniyetli taşıma gücü
  • Uç ve gövde için seçtiğiniz yöntem
  • Kazık boyunca birim çevre sürtünmesi ve kazığın zemin içindeki 3B görünümü
  • PDF olarak kaydedilen, derli toplu bir hesap raporu. Çevrimiçi: kurulum yok, donanım kilidi yok; telefonda, tablette ya da bilgisayarda

Kazıklar hakkında daha fazlası