Op deze pagina · 8 hoofdstukken
Passieve gronddruk met een gekromd breukvlak: de log-spiraalvormige proefwig volgens Terzaghi & Peck rechtstreeks berekend, ter vergelijking met Lancellotta, Shields & Tolunay, Zhu & Qian, Sokolowskiĭ en Caquot & Kerisel, evenals de gegeneraliseerde spie van de module voor een hellende achterzijde, een hellend maaiveld, lagen, grondwater en een bovenbelasting.
1Wandwrijving en het glijvlakWaarom passieve gronddruk een gekromd vlak vereist.
Het vlakke breukvlak van Coulomb is een goede benadering voor actieve gronddruk, maar voor passieve gronddruk met een ruwe wand overschat het de weerstand, en dat des te meer naarmate de wandwrijving groter is — aan de onveilige zijde.
Wanneer een muur in een niet-samenhangende aanvulling wordt gedrukt, komt de grond erachter omhoog ten opzichte van de muur. De muur schuift de grond vervolgens naar beneden af (positieve wandwrijving) en de passieve kracht helt onder δ′ onder de normaal op de muur. Het breukvlak is gekromd nabij de hiel (BC) en recht nabij het maaiveld (CD, onder 45° − φ′/2 t.o.v. het horizontale vlak); de zone ACD bevindt zich in de passieve toestand van Rankine.
2De logaritmische spiraalDe eigenschap die de spiraal geschikt maakt.
Het gekromde gedeelte BC wordt gemodelleerd als een logaritmische spiraal rond een middelpunt O:
waarin r₀ de straal is bij ω = 0. De nuttige eigenschap hiervan is dat elke straal de kromme snijdt onder een hoek φ′ met de normaal. De resultante van de normaal- en schuifkrachten op een breukvlak in niet-samenhangende grond staat eveneens onder φ′ op de normaal, waardoor deze op een logaritmische spiraal op een straal ligt en door O gaat — deze valt daardoor weg uit een momentenvergelijking rond O.
is de oppervlakte van een sector tussen r₀ en r₁; de module integreert de spie-oppervlakte en het zwaartepunt daarvan numeriek.
3De log-spiraal proefwigTerzaghi & Peck.
De proefwigmethode van Terzaghi & Peck (1967) voor een verticale muur AB met hoogte H:
- Teken de lijn AC vanaf de bovenkant van de muur onder 45° − φ′/2 onder het maaiveld, en kies een punt C op deze lijn.
- Bepaal het middelpunt O op de lijn AC (indien nodig verlengd) zodanig dat een spiraal met r₀ = OB door C gaat met r₁ = OC = r₀ exp(ω tan φ′), waarbij ω = hoek BOC.
- Het verticale vlak CC′ (d = diepte van C) draagt de passieve Rankine-kracht van de zone ACD, horizontaal op d/3 boven C:
Momenten rond O van het gewicht W van ABCC′, van Pd en van de muurkracht P (op H/3, δ′ onder de normaal) — F gaat immers door O — leveren het volgende op:
De procedure wordt herhaald voor verschillende posities van C; de kleinste berekende proefkracht is de passieve kracht, en
Kp uit deze procedure wordt meestal afgelezen uit grafieken; de module voert dit numeriek uit voor de opgegeven φ′ en δ′. Bij δ′ = 0 gaat de spiraal over in een vlak en is Kp gelijk aan tan²(45° + φ′/2) volgens Rankine.
4Passieve gronddrukcoëfficiëntLogaritmische spiraal vergeleken met andere oplossingen.
Andere oplossingen voor een verticale muur en een horizontaal niet-samenhangend maaiveld, alle geschreven als Pp = ½KpγH²:
- Shields & Tolunay (1973) — de lamellenmethode op dezelfde spie; getabuleerd.
- Lancellotta (2002) — het ondergrensstelling uit de plasticiteitsleer, in gesloten vorm (zie hieronder).
- Sokolowskiĭ (1965) — de karakteristiekenmethode; getabuleerd.
- Zhu & Qian (2000) — driehoekige lamellen: Kp = Kp(δ′=0) R, waarbij Kp(δ′=0) en de verhouding R zijn getabuleerd.
(2θ in radialen; het gedeelte tussen haakjes is de coëfficiënt van de horizontale component, K′p = Kp cos δ′.) Omdat het een ondergrens is, ligt de waarde van Lancellotta iets onder de log-spiraalvormige spie (wat een bovengrens is); de karakteristiekenmethode ligt daartussen, zeer dicht bij de logaritmische spiraal:
| φ′ | δ′ | logaritmische spiraal | Sokolowskiĭ | Lancellotta | Coulomb |
|---|---|---|---|---|---|
| 20° | 10° | 2.56 | 2.55 | 2.52 | 2.64 |
| 20° | 20° | 3.07 | 3.04 | 2.87 | 3.53 |
| 30° | 15° | 4.61 | 4.62 | 4.44 | 4.98 |
| 30° | 30° | 6.68 | 6.55 | 5.80 | 10.10 |
| 40° | 20° | 9.67 | 9.68 | 8.92 | 11.77 |
| 40° | 40° | 18.86 | 18.27 | 14.39 | 92.59 |
5Caquot & KeriselGrafieken voor hellende ruggen en hellend achterland.
Caquot & Kerisel (1948) hebben passieve coëfficiënten getabuleerd met log-spiraalvormige breukvlakken voor een hellende achterzijde van de muur met een horizontaal maaiveld (Pp = ½γH₁²Kp waarin H₁ de lengte van de achterzijde is) en voor een verticale muur met een hellende aanvulling. De diagrammen zijn opgesteld voor δ′ = φ′; afwijkende wandwrijving wordt verrekend met een reductiefactor R′:
Voor φ′ = 30° en δ′/φ′ = 0.5 geldt R′ = 0.746: de coëfficiënt is dan 0.746 van de waarde voor δ′ = φ′.
6Hellende wand, hellend maaiveld, gelaagdheidDe gegeneraliseerde spie van de module met water en bovenbelasting.
De module breidt de spie van Terzaghi & Peck uit naar een achterzijde onder θ ten opzichte van de verticale as en een maaiveld onder α. De zone tussen de lijn AC en het maaiveld wordt beschouwd in de passieve Rankine-toestand van het hellende maaiveld: de twee glijlijnen, AC en CD, liggen onder ±(45° − φ′/2) ten opzichte van de hoofdspanning (bij een horizontaal maaiveld ±(45° − φ′/2) ten opzichte van het horizontale vlak), en de korrelspanning op het verticale vlak onder C is evenwijdig aan het maaiveld. Het middelpunt O van de spiraal ligt op de lijn AC — voorbij A zoals bij de spie van Terzaghi & Peck, of voorbij C wanneer een dalend maaiveld of de achterzijde de spiraal de andere kant op doen draaien — en de spiraal draait zo dat deze raakt aan CD in C. Een spiraal die de grond verlaat, of die de grond de verkeerde kant op zou doen draaien (de muurkracht moet immers de rotatie aandrijven die de grond van de spiraal tilt), vormt geen mechanisme; het vlak BC, met O in het oneindige, vormt de grens van beide. De aandelen van het grondgewicht en van een bovenbelasting worden elk afzonderlijk minimaal gemaakt door hun eigen positie van C, zoals Terzaghi dit doet voor de componenten van de passieve kracht:
het gewichtsdeel op H/3, het bovenbelastingsdeel op H/2 boven het stichtingsvlak. Het vlak van Coulomb is eveneens een mechanisme: voor elk deel wordt de kleinste coëfficiënt van de twee genomen. Voor een verticale rug en een horizontaal maaiveld is dit de spie van Terzaghi & Peck; waar de wandwrijvingshoek gelijk is aan de helling van de spanning volgens Rankine op de rug, levert dit exact de passieve kracht van Rankine op het talud; Kpq voor een horizontaal maaiveld ligt binnen circa 3 % van de oplossing van Lancellotta, die exact is voor een gewichtloze grond.
Lagen met horizontale grenzen nemen elk hun eigen Kpγ en Kpq met de θ en α van de wand; de deklaagdruk van de bovenliggende lagen (en qe) werkt op een laag als een bovenbelasting, het eigen gewicht via Kpγ. Een horizontale grondwaterstand geeft γ′ = γsat − γw eronder, en u werkt loodrecht op de rug:
per eenheid van lengte van de rug, gerond op de δ′ van de laag ten opzichte van zijn normaal. Dit is de ingenieursuitbreiding van de spie in de module, geen gesloten-vormoplossing uit de literatuur.
| Geval | Kₚ, grafiek | Kₚ, module | Verschil |
|---|---|---|---|
| α/φ′ = 0.4, φ′ = 30° | 10.60 | 10.22 | −3.6 % |
| α/φ′ = 0.8, φ′ = 30° | 15.10 | 14.51 | −3.9 % |
| α/φ′ = −0.2, φ′ = 35° | 8.01 | 7.80 | −2.7 % |
| α/φ′ = −0.6, φ′ = 25° | 2.42 | 2.36 | −2.4 % |
| θ = 20°, φ′ = 30° | 3.84 | 3.82 | −0.6 % |
| θ = 30°, φ′ = 30° | 2.76 | 2.80 | 1.6 % |
| θ = −10°, φ′ = 30° | 7.84 | 8.67 | 10.6 % |
7RekenvoorbeeldEen verticale wand volgens elke oplossing.
Een verticale wand H = 3 m met een horizontaal niet-samenhangend aanvullingsmateriaal, γ = 15.7 kN/m³, φ′ = 30°, δ′ = 15°. Bepaal Pp volgens elk van de bovenstaande oplossingen.
| Oplossing | Kₚ | Pₚ (kN/m) |
|---|---|---|
| Coulomb (1776), vlak glijvlak | 4.977 | 351.6 |
| Terzaghi & Peck (logaritmische spiraal) | 4.615 | 326.0 |
| Shields & Tolunay (1973) | 4.280 | 302.4 |
| Zhu & Qian (2000), 3.00 × 1.525 | 4.575 | 323.2 |
| Lancellotta (2002) | 4.439 | 313.6 |
Het vlakke glijvlak van Coulomb geeft de grootste waarde; de oplossingen met gekromde glijvlakken liggen geclusterd tussen 302 en 326 kN/m. De module opent met dit voorbeeld.
8LiteratuurBronnen.
- Das, B.M. (2018). Principles of Geotechnical Engineering, 9th ed. Cengage Learning.
- Terzaghi, K. and Peck, R.B. (1967). Soil Mechanics in Engineering Practice, 2nd ed. Wiley, New York.
- Shields, D.H. and Tolunay, A.Z. (1973). Passive pressure coefficients by method of slices. Journal of the Soil Mechanics and Foundations Division, ASCE, 99(SM12), 1043–1053.
- Lancellotta, R. (2002). Analytical solution of passive earth pressure. Géotechnique, 52(8), 617–619.
- Sokolowskiĭ, V.V. (1965). Statics of Granular Media. Pergamon, London.
- Zhu, D.Y. and Qian, Q. (2000). Determination of passive earth pressure coefficients by the method of triangular slices. Canadian Geotechnical Journal, 37(2), 485–491.
- Caquot, A. and Kerisel, J. (1948). Tables for the Calculation of Passive Pressure, Active Pressure and Bearing Capacity of Foundations. Gauthier-Villars, Paris.
- Das, B.M. (2016). Principles of Foundation Engineering, 8th ed. Cengage Learning.
Van theorie naar uw eigen ontwerp
Bepaal binnen enkele minuten de passieve weerstand op uw wand
- Het maatgevende log-spiraalglijvlak, de passieve gronddruk en de componenten, stap voor stap
- De coëfficiënt vergeleken met de oplossingen van Lancellotta, Shields & Tolunay, Zhu & Qian en Caquot & Kerisel
- Een hellende rug, hellend maaiveld, gelaagdheid, grondwaterstand en bovenbelasting
- Een overzichtelijk berekeningsrapport, opgeslagen als pdf. Werkt op uw smartphone en in uw browser

PDF