1Wat groepsefficiëntie isDe groep tegenover de som van zijn palen.
Palen in een groep staan dicht genoeg bij elkaar zodat de zones van de grond die zij belasten elkaar overlappen. Een wrijvingspaal in klei draagt dan minder in de groep dan hij alleen zou doen, en de groepsefficiëntie η geeft aan hoeveel: dit is het ultieme draagvermogen van de groep gedeeld door de som van de ultieme draagvermogens van de individuele palen,
n is het aantal palen en Qu het draagvermogen van één enkele paal. De vergelijkingen op deze pagina zijn empirisch: ze nemen het aantal palen en de verhouding tussen hun breedte D en hun hart-op-hart afstand s, en geven η als één getal. Ze zijn geschreven voor wrijvingspalen in klei; palen in zand volgen de regels verderop, en een groep in zachte klei met kleine onderlinge afstand moet ook worden gecontroleerd als één blok (zie blokbreuk van paalgroepen).
2De Converse–Labarre vergelijkingNaburige paren, waarbij elk paar een hoek kost.
De Converse–Labarre vergelijking (Bolin, 1941) telt de naburige paren palen. Een groep van n1 rijen met n2 palen per rij heeft (n1 − 1)n2 paren in één richting en (n2 − 1)n1 in de andere, en elk paar kost de hoek θ, in graden, gedeeld door 90:
Wanneer de afstand in de twee richtingen verschilt, neemt elke set paren de hoek van zijn eigen afstand, wat is hoe de GeoTerva paalgroepmodule dit schrijft:
η hangt alleen af van s/D, niet van de grootte van de palen: een 3 × 3 groep bij s = 3D heeft η = 0.727 ongeacht hun diameter. Voor een driehoekige (versprongen) schikking telt de module de naburige paren van die lay-out op dezelfde manier; elke paal heeft dan meer buren, en η is lager dan die van een rechthoekig raster bij dezelfde afstand.
3De Los Angeles en Seiler–Keeney vergelijkingenTwee andere vormen, ter vergelijking.
Twee andere vergelijkingen worden vaak daarnaast geciteerd. De Los Angeles groepsactievergelijking telt ook de diagonale paren mee:
De vergelijking van Seiler en Keeney (1944) werd geschreven met de afstand s in voet, dus deze hangt af van de afstand zelf en niet alleen van s/D:
Deze heeft een pool bij s = 1 ft en geeft betekenisloze waarden bij kleine afstanden; GeoTerva geeft deze niet weer onder de 2 ft (0.61 m). Voor een rechthoekige groep print de module alle drie de vergelijkingen en gebruikt Converse–Labarre voor de kleilagen.
4Tabellen van ηConverse–Labarre voor de gebruikelijke schikkingen, en de drie vergelijkingen naast elkaar.
| Groep | s/D = 2 | s/D = 2.5 | s/D = 3 | s/D = 3.5 | s/D = 4 | s/D = 5 | s/D = 6 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 2 × 2 | 0.705 | 0.758 | 0.795 | 0.823 | 0.844 | 0.874 | 0.895 |
| 2 × 3 | 0.656 | 0.717 | 0.761 | 0.793 | 0.818 | 0.853 | 0.877 |
| 2 × 4 | 0.631 | 0.697 | 0.744 | 0.779 | 0.805 | 0.843 | 0.869 |
| 3 × 3 | 0.606 | 0.677 | 0.727 | 0.764 | 0.792 | 0.832 | 0.860 |
| 3 × 4 | 0.582 | 0.657 | 0.710 | 0.749 | 0.779 | 0.822 | 0.851 |
| 3 × 5 | 0.567 | 0.645 | 0.700 | 0.740 | 0.771 | 0.816 | 0.846 |
| 4 × 4 | 0.557 | 0.637 | 0.693 | 0.734 | 0.766 | 0.812 | 0.842 |
| 4 × 5 | 0.542 | 0.625 | 0.683 | 0.725 | 0.758 | 0.805 | 0.837 |
| 5 × 5 | 0.528 | 0.612 | 0.672 | 0.717 | 0.750 | 0.799 | 0.832 |
| 6 × 6 | 0.508 | 0.596 | 0.659 | 0.705 | 0.740 | 0.791 | 0.825 |
η hangt alleen af van de schikking en van s/D. Waarden berekend door GeoTerva met de functie die haar paalgroepmodule gebruikt.
| s/D | s (m) | s (ft) | Converse–Labarre | Los Angeles | Seiler–Keeney |
|---|---|---|---|---|---|
| 2.0 | 1.00 | 3.28 | 0.582 | 0.662 | 0.603 |
| 2.5 | 1.25 | 4.10 | 0.657 | 0.730 | 0.703 |
| 3.0 | 1.50 | 4.92 | 0.710 | 0.775 | 0.765 |
| 3.5 | 1.75 | 5.74 | 0.749 | 0.807 | 0.808 |
| 4.0 | 2.00 | 6.56 | 0.779 | 0.831 | 0.839 |
| 5.0 | 2.50 | 8.20 | 0.822 | 0.865 | 0.881 |
| 6.0 | 3.00 | 9.84 | 0.851 | 0.887 | 0.908 |
Seiler–Keeney hanteert s in voet en wordt niet gegeven onder de 2 ft. Waarden berekend door GeoTerva.
5Palen in zandHeipalen verdichten het zand; boorpalen niet.
In zand zijn de bovenstaande vergelijkingen niet van toepassing. Het heien van palen in een los of matig dicht zand verdicht dit, en in de groepstesten van Kishida en Meyerhof (1965) droeg een groep heipalen net zoveel als de som van de individuele palen, of zelfs meer; alleen in dicht zand, met φ′ boven ongeveer 40°, verminderde een kleine afstand het draagvermogen. GeoTerva neemt η = 1 voor heipalen en druppelpalen beneden φ′ = 40°, de curve van die testen voor φ′ = 45° en hoger, een lineaire interpolatie tussen de twee, en nooit een waarde boven 1. Een boorpaal verdringt geen grond; voor schachten in granulaire grond hanteert AASHTO LRFD
met 0.65 bij kleinere afstanden en 1.0 voorbij 4D.
| s/D | Geslagen, φ′ = 38° | Geslagen, φ′ = 42.5° | Geslagen, φ′ ≥ 45° | Geboord (AASHTO LRFD) |
|---|---|---|---|---|
| 1.5 | 1.000 | 0.809 | 0.619 | 0.650 |
| 2.0 | 1.000 | 0.847 | 0.695 | 0.650 |
| 2.5 | 1.000 | 0.879 | 0.758 | 0.650 |
| 3.0 | 1.000 | 0.906 | 0.813 | 0.767 |
| 3.5 | 1.000 | 0.929 | 0.859 | 0.883 |
| 4.0 | 1.000 | 0.949 | 0.898 | 1.000 |
| 5.0 | 1.000 | 0.978 | 0.957 | 1.000 |
| 6.0 | 1.000 | 0.996 | 0.991 | 1.000 |
| 7.0 | 1.000 | 1.000 | 1.000 | 1.000 |
Geslagen: na de groepstesten van Kishida en Meyerhof (1965), maximaal vastgesteld op 1; geboord: AASHTO LRFD. Waarden berekend door GeoTerva.
6Uitgewerkt voorbeeldTwaalf heipalen in klei.
Twaalf betonnen heipalen, D = 0.50 m en L = 18 m, staan in 3 rijen van 4 bij s = 1.50 m (s/D = 3.0) in een klei met cu = 60 kPa.
- Eén enkele paal (α-methode, α = 0.62 voor cu/pa = 0.60; punt 9cuAb): Qs = 0.62 × 60 × π × 0.50 × 18 = 1051.8 kN, Qp = 9 × 60 × 0.1963 = 106.0 kN, Qu = 1157.8 kN. De 12 palen samen tellen op tot ΣQu = 13894 kN.
- Converse–Labarre: θ = tan−1(0.50/1.50) = 18.43°, en de groep heeft (3 − 1) × 4 + (4 − 1) × 3 = 17 naburige paren: η = 1 − 18.43 × 17 / (90 × 3 × 4) = 0.710, dus Qg(u) = 0.710 × 13894 = 9862 kN.
- Los Angeles: η = 0.775, Qg(u) = 10763 kN. Seiler–Keeney (s = 4.92 ft): η = 0.765, Qg(u) = 10633 kN.
De drie vergelijkingen verschillen met ongeveer 6 % van de som van de palen; Converse–Labarre, hier de laagste van de drie, is degene die de module gebruikt voor klei. Dezelfde twaalf palen in een driehoekige schikking, waarbij elke paal 1.50 m van zijn buren staat, hebben η = 0.607. Als één blok van 5.00 m × 3.50 m × 18 m zou de groep 27522 kN dragen, veel meer dan de palen: bij deze afstand is blokbreuk niet bepalend (zie blokbreuk van paalgroepen). Hoe de last van de kap wordt verdeeld over de twaalf palen is het onderwerp van de last op elke paal.
7VragenKorte antwoorden.
Welke vergelijking gebruikt de GeoTerva paalgroepmodule?
Converse–Labarre voor elke kleilaag en voor een paalpunt in klei; de regels voor geslagen of geboorde palen voor een zandlaag. De Los Angeles en Seiler–Keeney waarden worden ernaast geprint ter vergelijking. In gelaagde grond krijgt elke laag de efficiëntie van zijn eigen grondsoort, zodat de efficiëntie van de groep een gewogen gemiddelde over de lagen is.
Hangt de efficiëntie af van de lengte van de palen?
Niet in deze vergelijkingen: zij houden rekening met het aantal palen en s/D (Seiler–Keeney de afstand in voet). De lengte van de palen komt in de blokcontrole naar voren, waarbij de groep als één blok wordt vergeleken met de individuele palen.
Kan de efficiëntie van een pijlgroep groter zijn dan 1?
Gedreven palen in los of middeldicht zand verdichten de grond, en groepstests hebben efficiënties boven 1 aangetoond. De winst hangt af van de initiële dichtheid en de volgorde van het inrijden; GeoTerva houdt hier geen rekening mee en houdt η maximaal op 1.