Op deze pagina · 24 hoofdstukken
- 1Taludstabiliteit en deze module
- 2De doorsnede
- 3De sterkte van de grond
- 4De veiligheidsfactor
- 5De lamel
- 6Water in de ondergrond
- 7Belastingen op het maaiveld
- 8De gewone lamellenmethode (Fellenius)
- 9De vereenvoudigde methode van Bishop
- 10De methode van Spencer
- 11Welke methode te kiezen
- 12De pseudostatische aardbeving
- 13De trekscheur
- 14Het zoeken naar de maatgevende glijcirkel
- 15Niet-cirkelvormige glijvlakken
- 16Wapening
- 17Grondnagels
- 18Grondankers
- 19Geogroosters
- 20Gesteente: het Hoek–Brown-criterium
- 21Een doorsnede uit een DXF-tekening
- 22Het uitgewerkte model volgens de module
- 23Aannames van de module en beperkingen
- 24Literatuur
Een talud bezwijkt wanneer een grondmassa langs een inwendig vlak naar beneden glijdt. Op deze pagina wordt sectie voor sectie uitgelegd hoe de module de veiligheidsfactor van een dergelijk glijvlak bepaalt met behulp van de lamellenmethode — de doorsnede en de grondsoorten, de sterkte, het water, de belastingen, de conventionele methode van Fellenius, die van Bishop en Spencer, de aardbeving, de trekscheur, het zoeken naar het maatgevende glijvlak, de grondspijkers, grondankers en geogroosters — en wordt afgesloten met een rekenvoorbeeld dat is uitgewerkt door de eigen rekenroutine van de module, zodat elk getal van de laatste sectie overeenkomt met de uitvoer van het programma.
1Taludstabiliteit en deze modulewat de berekening bepaalt en de gebruikte methode
Een talud bezwijkt wanneer een grondmassa langs een inwendig glijvlak naar beneden afschuift. Of dit gebeurt, is een kwestie van evenwicht: het gewicht van de massa, het aanwezige water en de belastingen op het maaiveld duwen de massa langs het glijvlak omlaag, terwijl de schuifsterkte van de grond langs dat vlak de massa tegenhoudt. Taludstabiliteitsberekening drukt dit evenwicht uit in een getal — de veiligheidsfactor, FS, de verhouding tussen de maximale weerstand van de grond en de weerstand die nodig is voor evenwicht. Een FS groter dan 1 betekent een veiligheidsreserve; FS = 1 is de grenstoestand; bij een FS kleiner dan 1 zou de massa gaan bewegen (Figuur 1).
De toegepaste methode is het grensevenwicht met lamellen. De massa boven een proefglijvlak wordt beschouwd als een stijf lichaam dat op het punt staat af te schuiven; de schuifsterkte langs het glijvlak wordt overal tot dezelfde fractie benut, en deze fractie wordt gemeten door FS. Vervormingen van het talud worden niet berekend, evenmin als het initiële mechanisme van het bezwijken: het resultaat is een getal voor een specifiek glijvlak, waarbij het vlak met de laagste waarde — het maatgevende glijvlak — bepalend is.
- De doorsnede wordt gedefinieerd door lagen tussen randlijnen, of ingelezen uit een DXF-tekening; aan elke laag wordt een grondsoort toegewezen. Een grondsoort is gedraineerd (c′, φ′), ongedraineerd (cu, φ = 0, eventueel toenemend met de diepte) of een rotsmassa (Hoek–Brown).
- Water: een grondwaterstand van willekeurige vorm, buitenwater op het talud, een poriënwaterspanningsratio ru, of een snelle waterspiegeldaling. Belastingen op het maaiveld: strook- en puntbelastingen in elke richting. Een pseudostatische aardbeving. Een trekscheur bij de kruin.
- Wapening: grondspijkers, grondankers en geogroosters.
- Drie lamellenmethoden: de conventionele methode van Fellenius, de vereenvoudigde methode van Bishop en de methode van Spencer. Het zoeken: een raster van middelpunten met een reeks stralen voor elk punt, verfijnd rond de meest kritische waarde; niet-cirkelvormige glijvlakken worden eveneens onderzocht.
- De resultaten: de statische en pseudostatische veiligheidsfactor, het maatgevende glijvlak, elke lamel met de bijbehorende krachten, de stapsgewijze uitwerking en een rapport.
De berekening is driedimensionaal vereenvoudigd tot tweedimensionaal — vlakke vervorming (plane strain): de doorsnede representeert één meter van een oneindig lang talud, en elke kracht geldt per strekkende meter. Het is een ontwerptool voor het bepalen van de veiligheidsfactor van een glijvlak, waarbij het oordeel over de te beschouwen glijvlakken, sterkteparameters en waterstanden aan de ingenieur wordt overgelaten; in het laatste gedeelte worden de gehanteerde aannames en beperkingen toegelicht.
2De doorsnedeprofielen, lagen en grondsoorten
De module beschrijft de doorsnede aan de hand van profielen: het maaiveld, de scheidingsvlakken tussen de lagen, de grondwaterstand en de onderzijde zijn elk een lijn van rechte segmenten, getekend van links naar rechts — een functie van x, z = g(x) (Figuur 2). Een verticale stap is toegestaan; een overkraging niet, omdat de ondergrond dan niet meer één unieke hoogte zou hebben bij elke x-waarde.
- Coördinaten: x naar rechts en z omhoog, in meter; krachten per strekkende meter van de doorsnede. Het talud kan naar links of naar rechts hellen: de afschuifrichting wordt bepaald op basis van de gewichten, en de lamellen behouden hun nummering van links naar rechts in de tekening, de tabellen en het rapport.
- Lagen bevinden zich tussen de randlijnen, vanaf het maaiveld naar beneden: laaggrens k vormt de onderzijde van laag k, en de onderste laag rust op de onderzijde van het model. Een grens die boven de bovengelegen lijn of boven het maaiveld uitkomt, wordt daar afgesneden — de laag heeft daar geen dikte.
- De onderzijde van het model is ondoordringbaar: geen enkel glijvlak gaat hieronder door. Een stijve laag of rotslaag kan als onderzijde aan de module worden opgegeven, zodat cirkels daarop stoppen.
- Grondsoorten worden eenmalig gedefinieerd en toegewezen aan lagen: een vochtig en een verzadigd volumiek gewicht (toegepast boven respectievelijk onder de grondwaterstand), en een sterkte (zie de volgende sectie). Kleuren en namen dienen enkel ter verduidelijking van de tekening.
- Weergegeven waarden zijn afgerond op het getoonde aantal decimalen; de berekening wordt uitgevoerd met volledige precisie.
3De sterkte van de grondgedraineerd, ongedraineerd, ongedraineerd toenemend met de diepte
De schuifsterkte van een grond op een glijvlak hangt af van de spanning waarmee het vlak wordt samengedrukt. Uitgedrukt in effectieve spanning σ′ = σ − u — de spanning die door de korrels wordt gedragen — wordt de sterkte van een gedraineerde grond gegeven door de Mohr–Coulomb-omhullende (Figuur 3):
Een verzadigde klei die sneller wordt belast dan hij kan draineren — een ontgraving, een afgraving of een baanlichaam op zachte klei — draagt de belasting gedeeltelijk op de poriënwaterspanning. De sterkte is dan de ongedraineerde sterkte cu, die onafhankelijk is van de normaalfactor, met φ = 0. Dit wordt beschreven in totale spanningen, waardoor de poriënwaterspanning niet wordt afgetrokken op het glijvlak van een dergelijke grondlaag (deze wordt daar als nul beschouwd). Veel natuurlijke kleilagen winnen aan sterkte met de diepte; de module laat cu lineair toenemen:
De sterkte van een lamel wordt afgelezen op het niveau van het midden van het grondvlak, waarbij elk grondvlak in één grondsoort ligt; elke methode en elk type glijvlak maakt hier gebruik van. Een rotsmassa heeft een eigen bepalend criterium, dat gekromd is in dit vlak (Paragraaf 20). Aan een grondsoort wordt een van de drie beschrijvingen toegekend; de keuze — gedraineerd of ongedraineerd — is aan de ingenieur en vormt de eerste aanname van de berekening: de kortetermijnstabiliteit van een ontgraving in zachte klei is een ongedraineerd probleem, de langetermijnstabiliteit een gedraineerd probleem.
4De veiligheidsfactoraanwezige versus benodigde sterkte en het momentenevenwicht rond het middelpunt
De veiligheidsfactor is de verhouding tussen de aanwezige afschuifsterkte van de grond en de voor het evenwicht benodigde schuifspanning, aangenomen als hetzelfde getal langs het gehele glijvlak:
Het reduceren van c′ en tan φ′ met dezelfde factor totdat de massa in evenwicht is, is de wijze waarop FS wordt bepaald — de grondgedachte achter elke methode in deze module. Voor een cirkelvormig glijvlak is het bepalende evenwicht het momentenevenwicht rond het middelpunt O (Figuur 4): het gewicht van elke lamel doet de massa draaien om O met de arm x − xc, en de schuifkracht S op de basis van een lamel biedt weerstand met de arm r, de straal, aangezien deze langs de raaklijn werkt.
De verhouding wordt geschreven als ΣR / ΣD, beide sommen in kN per meter, omdat het delen van de momenten door de straal krachten oplevert die eenvoudig af te lezen zijn. Het verschil tussen de drie methoden in deze module zit in de manier waarop ze N′, de effectieve normaalkracht op elke basis, bepalen die nodig is voor de sterkte: de klassieke methode (Fellenius) gebruikt alleen het gewicht, Bishop gebruikt het verticale evenwicht van elke lamel, en Spencer gebruikt zowel het krachten- als het momentenevenwicht.
5De lamelgeometrie, gewicht, basis en krachten
De massa tussen het glijvlak en het maaiveld wordt door verticale lijnen opgedeeld in lamellen, op basis van hun aantal of een maximale breedte. Elke belangrijke snijlijn van de geometrie binnen de massa vormt een verplichte zijkant van een lamel: de hoekpunten van het maaiveld en de laagscheidingen, de snijpunten van de scheidingen met het maaiveld en het glijvlak, de hoekpunten van de grondwaterstand en de snijpunten daarvan met het maaiveld, de scheidingen en het glijvlak, evenals de uiteinden van strookbelastingen. Op deze manier loopt elke basis door één grondsoort en draagt elke lamel één type belasting (de instelling die deze verplichte grenzen laat vervallen is uitsluitend bedoeld voor handmatige controles).
Elke grootheid van een lamel wordt bepaald op de middenmoraal (middenlijn), zoals bij een handberekening. De helling van de basis is gelijk aan die van de raaklijn van de boog op dat punt, waarbij α positief is aan de kruinzijde van het middelpunt — waar de basis afloopt naar de teen — en negatief aan de teenzijde:
De basis ontleent zijn sterkte aan de grondlaag waar de boog doorheen loopt, c′ en φ′ of cu. De effectieve normaalkracht is de kracht die de grondkorrels tegen elkaar drukt: N′ = N − U, waarin U de poriënwaterkracht is die het water op de basis uitoefent. Een negatieve N′ zou betekenen dat de basis onder trek staat; de basis kan dan geen wrijving dragen. In de klassieke methode en de Bishop-methode wordt N′ op nul gehouden, terwijl bij de Spencer-methode de wrijving van die basis wordt weggelaten en de cohesie behouden blijft; dit verlies wordt gemeld in de resultaten en aangegeven op de tekening.
6Grondwaterporiënwaterspanning, vrij water, ru en snelle verlaging
Water maakt op drie manieren deel uit van de analyse: als gewicht, omdat verzadigde grond zwaarder is; als poriënwaterspanning op de basis van elke lamel, wat de sterkte vermindert; en, waar het op het talud staat, als een afzonderlijke belasting (Figuur 6).
De grondwaterstand
De grondwaterstand is een lijn van willekeurige vorm, op dezelfde wijze getekend als de andere lijnen in het model, en wordt voorbij de uiteinden als horizontaal beschouwd. Onder deze lijn is de poriënwaterspanning hydrostatisch:
Er wordt geen stroming berekend, dus een hellende grondwaterstand is een benadering van het stroomnet. Voor het gewicht van een lamel wordt onder de lijn uitgegaan van het verzadigde volumiek gewicht en erboven van het vochtige volumiek gewicht. De poriënwaterspanning wordt in mindering gebracht op de normaalkracht op de basis — er wordt niet daarnaast nog een effectief volumiek gewicht (onder water) toegepast, zodat het water niet dubbel wordt geteld. Wanneer de lijn boven het maaiveld ligt, zijn er twee opties: deze wordt begrensd op het maaiveld (standaard: geen open water op het talud), of er staat water op het talud — een reservoir, kanaal of rivier.
Open water op het talud
Open water oefent een druk uit loodrecht op het maaiveld. Het verticale deel van de druk is het gewicht van het water boven een lamel; het horizontale deel is een waterdruk op het talud, die aangrijpt in het zwaartepunt van het drukdiagram over de hoogteverandering van het maaiveld binnen de lamel:
De poriënwaterspanningsratio
Wanneer de poriënwaterspanning bekend is als een fractie van de deklaagdruk in plaats van via een grondwaterstand — bijvoorbeeld bij een ophoging in uitvoering of een baanlichaam op zachte klei — krijgt een grondsoort een ratio ru toegewezen. Op een basis in die grondsoort geldt:
Snelle leegloop
Wanneer het open water tegen een talud sneller daalt dan de grond kan draineren — zoals bij het leeglopen van een reservoir of kanaal — valt de steun van het water weg terwijl de poriënwaterspanning aanwezig blijft. De grondwaterstand in het model representeert de toestand vóór de leegloop; de leegloop verlaagt het water naar een niveau zdd. Het water dat boven zdd op het talud stond, is verdwenen inclusief het gewicht en de waterdruk daarvan. Een niet-drainerende grondsoort blijft verzadigd tot aan de oude grondwaterstand, en de poriënwaterspanning op een basis daarin is gelijk aan de oude spanning min het gewicht van het verwijderde water boven dat punt:
De veiligheidsfactor is die op het moment direct na de leegloop, hetgeen de meest kritieke toestand voor het talud is; het gevulde reservoir wordt geanalyseerd met de optie voor snelle leegloop uitgeschakeld.
7Bovenbelastingen op het maaiveldstrook- en puntbelastingen, verticaal, normaal of schuin
Een strookbelasting q (kPa) grijpt aan op het maaiveld tussen twee posities s1 en s2, gemeten langs het maaiveld vanaf het linker uiteinde, zodat deze zijn positie behoudt wanneer het maaiveld wordt gewijzigd; een puntbelasting P (kN per meter doorsnede) grijpt aan op één positie. Een belasting heeft een richting (Figuur 7): verticaal, loodrecht op het maaiveld, of onder een hoek θ ten opzichte van de verticale richting.
Verticaal of onder een hoek werkend wordt een strookbelasting opgenomen op de horizontale projectie: op een deel met horizontale breedte b is de kracht q b, in de richting van de belasting. Loodrecht op het oppervlak werkend wordt deze opgenomen op de oppervlaklengte: op een deel met lengte ℓ is de kracht q ℓ gericht in de grond — het verticale deel is q b en het horizontale deel q h. Op een verticaal vlak heeft een op de horizontale projectie opgenomen belasting geen breedte en geen effect, en is een loodrechte belasting horizontaal. Elke lamel draagt het deel van een belasting dat tussen haar zijden valt, verdeeld naar horizontale breedte; een puntbelasting behoort tot de lamel waarin de punt zich bevindt. De verticale belastingen verhogen het gewicht van de lamel, de horizontale dragen bij aan de horizontale krachten waarvan het moment om het centrum in de aandrijvende som komt.
8De eenvoudige lamellenmethodeFellenius: geen krachten tussen de lamellen
In de gewone lamellenmethode — Fellenius, de Zweedse methode — worden de krachten tussen de lamellen geheel verwaarloosd. Elke lamel is dan alleen in evenwicht in de richting loodrecht op haar basis, wat de normaalkracht uit het gewicht en de belastingen geeft, en de veiligheidsfactor is de verhouding van de momenten uit vgl. (4):
Zonder water en zonder belastingen is dit in een homogene grond de klassieke uitdrukking FS = Σ [c b / cos α + W cos α tan φ] / Σ W sin α. De methode is eenvoudig en robuust, en is conservatief: er wordt geen rekening gehouden met de krachten die de lamellen op elkaar uitoefenen, en de fout neemt toe met de diepte van de cirkel en de poriënwaterspanning — bij een diepe cirkel in een grond met een hoge poriënwaterspanning kan de waarde ruim onder die van de twee andere methoden uitkomen (paragraaf 11). Een negatieve N′ wordt op nul gehouden, zoals in elke methode van deze module.
9De vereenvoudigde methode van Bishopverticaal evenwicht van elke lamel, iteratief opgelost
In de vereenvoudigde methode volgens Bishop worden de schuifkrachten tussen de lamellen nog steeds verwaarloosd, maar wordt elke lamel in verticaal evenwicht gebracht, waarbij de schuifkracht op haar basis gelijk is aan de gemobiliseerde sterkte, (c L + N′ tan φ) / FS. Door de verticale krachten op een lamel te schrijven — het gewicht en de belastingen naar beneden, het verticale deel van de normaal- en schuifkracht en van de poriënwaterkracht op de basis — en op te lossen voor N′:
FS staat aan beide zijden, omdat N′ ervan afhangt via mα en de cohesieterm; de vergelijking wordt opgelost door iteratie, uitgaande van de waarde van de gewone methode (Figuur 8). Een paar stappen zijn voldoende en het tabblad Berekeningen geeft deze weer. De methode van Bishop is de meest gebruikte van de cirkelvormige methoden: deze voldoet aan het momentenevenwicht en het verticale evenwicht van elke lamel, en verschilt op een cirkel weinig van de methoden die aan het volledige evenwicht voldoen.
Twee beveiligingen zijn de gebruikelijke van deze methode. Een negatieve N′ wordt op nul gehouden, en mα mag niet onder 0.2 zakken, wat alleen van belang is bij basissen die steil tegen de glijrichting in hellen, bij de teen van diepe cirkels; beide worden vermeld wanneer ze optreden.
10De methode van Spencerkrachten- en momentenevenwicht, met onderling evenwijdige krachten tussen de lamellen
De methode volgens Spencer voldoet aan zowel het krachtenevenwicht als het momentenevenwicht. De krachten tussen de lamellen worden behouden en evenwijdig aan elkaar verondersteld: op elke verticale zijde is de schuifkracht een vast fractie van de normaalkracht,
Gezien vanaf de kruin, waarbij de massa naar de teen glijdt en α positief is wanneer een basis naar de teen afhellend is, draagt een lamel de verticale kracht V (het gewicht, de verticale traagheidskracht, de verticale belasting, het verticale deel van een wapening), de horizontale kracht A naar de teen (de horizontale belasting, de stuwkracht van buitenwater, de horizontale traagheidskracht, het water in een trekscheur, het horizontale deel van een wapening), de normaalkracht N en de schuifkracht S = (c L + N′ tan φ) / FS op haar basis, en E en X op haar twee zijden. De twee evenwichtsvergelijkingen geven de verandering van de normaalkracht over de lamel, ΔE = Ekruin − Eteen:
De zijden aan de twee uiteinden van de massa zijn vrij, dus de krachten sommeren tot nul, ΣΔE = 0: dit is het krachtenevenwicht en het levert voor elke hoek θ een veiligheidsfactor FSf op. De momenten om het centrum van de cirkel — N gaat hier doorheen en de krachten tussen de lamellen heffen elkaar op — leveren een tweede veiligheidsfactor op, FSm = Σ [c L + N′ tan φ] / Σ D, met de aandrijvende som van de andere methoden. De twee krommen FSf(θ) en FSm(θ) snijden elkaar bij één hoek: die hoek en die veiligheidsfactor vormen de oplossing (Figuur 9).
Een passieve wapening — een nagel, een geogrid — maakt deel uit van de weerstand en wordt zowel in de krachtenvergelijkingen als in de momentenvergelijkingen gedeeld door FS; een actieve wapening, zoals een anker, is een gegeven kracht. De kracht van een wapening en het water in een trekscheur werken op de lamel die het snijpunt met het glijvlak bevat. Een lamel waarvan de effectieve normaalkracht negatief uitvalt, behoudt haar cohesie maar verliest haar wrijving, en de noemer van ΔE mag niet onder 0.2 FS / cos θ zakken.
Wanneer de oplossing niet toelaatbaar is
De oplossing kan niet-toelaatbaar zijn — een trek tussen de lamellen, of een hoek buiten het normale bereik — en dit wordt vermeld. Een lichte trek, niet meer dan 2 % van de grootste kracht tussen de lamellen, wordt beschouwd als numeriek; dit is een tolerantie van het programma en geen regel van de methode. Het wordt opgemerkt en de oplossing blijft staan. Een grotere trek maakt de oplossing niet-toelaatbaar; de cirkel wordt dan buiten de zoektocht gelaten, en de laagste veiligheidsfactor die de methode van Bishop geeft op de weggelaten cirkels wordt naast het resultaat vermeld, zodat een lagere cirkel niet verborgen blijft. Bij sommige cirkels snijden de twee krommen elkaar bij geen enkele hoek; de zoektocht slaat deze over en vermeldt hun aantal. De werklijn van de krachten door de lamellen wordt niet gecontroleerd.
11Keuze van de methodeaan welke evenwichtsvoorwaarden elke methode voldoet en de onderlinge vergelijking
De drie methoden verschillen in de voorwaarden waaraan ze voldoen en wat ze verwaarlozen:
| Gewoon (Fellenius) | Vereenvoudigde methode van Bishop | Spencer | |
|---|---|---|---|
| Momenten om het centrum | ja | ja | ja |
| Krachten op elke lamel | alleen loodrecht op de basis | verticaal | beide richtingen |
| Krachten tussen de lamellen | verwaarloosd | alleen normaal (X = 0) | E en X = E tan θ |
| Onbekenden | geen: expliciet | FS, via iteratie | FS en θ |
| Glijvlakken | cirkels | cirkels | cirkels en gebroken glijvlakken |
| Tendens | laagste, conservatief | dicht bij Spencer op een cirkel | het meest volledig |
Op het uitgewerkte model van de vorige paragrafen geven de drie op dezelfde maatgevende cirkel respectievelijk 1.569 (gewoon), 1.740 (Bishop) en 1.717 (Spencer): de gewone methode geeft de laagste waarde, zoals bijna altijd, en de andere twee liggen dicht bij elkaar.
- De gewone methode is de methode die handmatig gecontroleerd kan worden en is de voorzichtige keuze; het is de standaardinstelling. Het resultaat is de laagste van de drie, met name bij diepe cirkels met een hoge poriënwaterspanning, waar het verwaarlozen van de krachten tussen de lamellen het zwaarst weegt.
- De methode volgens Bishop is de gebruikelijke keuze voor cirkelvormige glijvlakken en het resultaat ligt op een cirkel binnen enkele procenten van dat van Spencer.
- De methode volgens Spencer voldoet aan het volledige evenwicht en is de aangewezen methode voor een niet-cirkelvormig glijvlak. Het is ook de zwaarste methode om te berekenen, en op sommige cirkels heeft ze geen oplossing.
De methode die is gekozen op het tabblad Model is de methode waarmee naar cirkels wordt gezocht; de veiligheidsfactoren van de andere twee op de maatgevende cirkel worden ter vergelijking erbij vermeld.
12De pseudostatische aardbevingtraagheidskrachten in het zwaartepunt van elke lamel
De pseudostatische aardbeving vervangt de trilling door een eenparige versnelling, uitgedrukt als een fractie van g, die wordt toegepast op de glijdende massa (Figuur 10). Op elke lamel worden de traagheidskrachten van haar grondmassa Wsoil — water dat op een lamel staat draagt hier niet aan bij — aangeprijst in het massazwaartepunt van de lamel, zg, bepaald uit de vochtige en verzadigde delen van elke grondsoort daarin:
De verticale kracht verhoogt het gewicht in elke term. Het moment van Fh om het centrum van de cirkel, gedeeld door de straal, verhoogt de aandrijvende som; in de gewone methode veranderd haar component loodrecht op de basis eveneens de normaalkracht:
Het maatgevende geval probeert beide horizontale richtingen en beide verticale richtingen en behoudt de laagste veiligheidsfactor — een omhoog gerichte verticale kracht kan maatgevender zijn, omdat deze zowel de massa als de normaalkracht vermindert. De statische en de pseudostatische veiligheidsfactor worden beide gerapporteerd. De coëfficiënten worden door de gebruiker ingevoerd: de module past ze toe en leidt ze niet af uit een norm; een wapening behoudt dezelfde kracht in het statische en pseudostatische geval.
13De trekscheurdiepte van de scheur en de waterdruk erin
Een cohesieve grond of een gesteente kan aan de kruin geen trek opnemen, waardoor daar een trekscheur ontstaat. De diepte ervan is de diepte waarop de grond onder trek staat, zoals in de theorie van Rankine voor de actieve gronddruk:
Wanneer de trekscheur is ingeschakeld, eindigt het glijvlak van elke cirkel aan de kruinzijde op het punt waar de glijdende massa even diep is als de scheur; vanaf daar loopt een verticale scheur omhoog naar het maaiveld (figuur 11). De grond achter de scheur maakt geen deel uit van de glijdende massa, en het gedeelte van de cirkelboog binnen de scheur draagt geen sterkte bij. Een cirkel waarvan de massa nergens zo diep reikt, blijft intact.
Water dat tot een hoogte hw in de scheur staat, oefent een hydrostatische kracht uit op de massa. Het moment hiervan rond het middelpunt van de cirkel, gedeeld door de straal, wordt in alle drie de methoden opgeteld bij de aandrijvende som:
Een droge trekscheur verandert de veiligheidsfactor meestal weinig, in beide richtingen: het neemt het bovenste deel van de massa weg, dat aandrijft, alsook de cirkelboog erachter, die weerstand biedt. Een met water gevulde scheur verlaagt de veiligheidsfactor; water in een trekscheur is het geval dat het vaakst wordt vergeten.
14Het zoeken naar de maatgevende glijcirkeleen raster van middelpunten, een reeks straalwaarden en verfijning
De module analyseert niet één enkele cirkel, maar een hele familie. De middelpunten zijn de punten van een rechthoekig raster over het talud, nx bij nz; bij elk middelpunt wordt een reeks stralen geprobeerd, gelijkmatig verdeeld van de cirkel die net het maaiveld snijdt tot de cirkel die de onderzijde van het model raakt. Elke cirkel wordt opgedeeld in lamellen en berekend, en voor elk middelpunt wordt de laagste gevonden veiligheidsfactor met bijbehorende straal bewaard:
Op het berekende model bestaat het stramien uit 15 × 15 middelpunten met 12 stralen bij elk: er worden 4650 cirkels geprobeerd, waarvan er 3487 toelaatbaar zijn. Het laagste middelpunt van het stramien geeft FS = 1.583; de verfijning verlaagt dit naar 1.569 (Figuur 12).
Twee stappen volgen op het stramien. Wanneer het laagste middelpunt op een rand van de rechthoek ligt, kan het minimum erbuiten liggen. Het stramien wordt dan aan die zijde voortgezet met dezelfde rasterafstand, met een kwart van de punten per keer, totdat het laagste middelpunt erin ligt (of het stramien is gegroeid tot 81 punten breed); de rechthoek die na de berekening wordt getoond, is de berekende rechthoek. Vervolgens wordt de zoektocht verfijnd: vanaf elk van de vier laagste middelpunten worden het middelpunt en de straal met een halve rasterafstand verschoven naar de laagste van de naburige cirkels — de 26 buren in x, z en r — en de stappen worden gehalveerd wanneer geen enkele buur een lagere waarde geeft, tot op een centimeter nauwkeurig.
15Niet-cirkelvormige glijvlakkeneen polylijn, Spencer rond een punt O en het zoekproces
Een glijvlak hoeft geen cirkel te zijn: het kan een zwakke laag volgen, met een spie naar beneden vanaf de kruin en een spie omhoog naar de teen. Een dergelijk vlak is een polylijn, van links naar rechts net als het maaiveld, met de twee uiteinden op het maaiveld (Figuur 13); het wordt in een rechte lijn voortgezet langs het eerste en het laatste segment tot waar het aan het maaiveld komt, en de grondmassa is het deel waar het maaiveld erboven ligt. Het glijvlak moet het maaiveld precies twee keer snijden en boven de onderzijde van het model blijven. De knooppunten vormen de zijkanten van de lamellen, en de helling van de basis is gelijk aan die van het segment van het glijvlak onder het midden van de lamel.
De methode volgens Fellenius en de methode volgens Bishop nemen hun momenten rond het middelpunt van een cirkel, waar de normaalkrachten van de bases geen arm hebben; voor een polylijn zijn deze niet gedefinieerd, en wordt de methode van Spencer gebruikt. De krachtenevenwichtsvergelijkingen zijn gelijk aan die van een cirkel. De momentenvergelijking wordt opgesteld rond een punt O — voor een polylijn een punt boven het teeneinde van de grondmassa — waar de normaalkracht N van een basis de arm a heeft, de schuifkracht S de arm b, en de gegeven krachten hun eigen arm:
Omdat aan de krachtenevenwichtsvergelijkingen wordt voldaan bij de oplossing, levert het moment rond elk willekeurig punt dezelfde vergelijking op: de oplossing is onafhankelijk van O, hetgeen is gebruikt als controle. Voor een cirkel met O in het middelpunt is de arm van N nul en die van S gelijk aan de straal, en is de vergelijking gelijk aan die van de cirkel; de sommen R en D in de tabellen zijn de momenten gedeeld door een equivalente straal, de gemiddelde arm van de schuifkrachten op de bases.
De zoektocht naar de laagste polylijn
Het laagste glijvlak wordt gezocht als een polylijn van n segmenten. Er wordt gestart vanaf verschillende vlakken — het getekende vlak, een polylijn langs de maatgevende glijcirkel, en voor elke laagboundary een vlak dat vanaf de kruin onder 60° naar beneden gaat, de laaggrens volgt en voorbij de teen onder 25° naar het maaiveld omhoogkomt — en elke startpositie wordt knooppunt voor knooppunt verplaatst, in x en in z, en in groepen (alle interne knooppunten omhoog of omlaag, hun diepte onder de pees geschaald), met stappen die halveren wanneer geen enkele verplaatsing de veiligheidsfactor verlaagt. Een verplaatsing wordt alleen behouden als het vlak toelaatbaar blijft: onder het maaiveld en boven het funderingsvlak, binnen de breedte van het model, geen enkel segment steiler dan 85°, en — als het vakje is aangevinkt — bol (convex) gezien vanuit de grondmassa, waarbij de hoek van de segmenten vanaf de kruin naar de teen nooit opnieuw toeneemt. Dit voorkomt dat de zoektocht zigzagvlakken oplevert die alleen een lage waarde hebben omdat ze kinematisch niet mogelijk zijn. Een zwakke laag is zichtbaar als een vlak dat deze volgt; waar er geen is, komt de polylijn dicht bij de cirkel te liggen, er net onder.
16Wapeningde kracht over het glijvlak, passief en actief
Een wapeningselement is een lijn in de doorsnede die een trekkracht over het glijvlak overbrengt. Voor elke cirkel wordt het snijpunt van het element met de cirkelboog bepaald; de lengte van de kop tot het snijpunt is Lf, vóór het glijvlak, en de hechtlengte ervoorbij is Lb, erachter. Een element waarvan het binnenste uiteinde binnen de afglijdende massa ligt, of waarvan de kop erbuiten ligt, draagt bij die cirkel geen kracht over. De kracht Tm per meter doorsnede grijpt aan op de afglijdende massa op het snijpunt, langs het element, gericht naar het binnenste uiteinde (Figuur 14).
Het moment van de kracht rond het middelpunt van de cirkel, gedeeld door de straal en positief geteld tegen het afglijden in, is:
Een passief element — een nagel, een geogrid — werkt naarmate de massa verplaatst, en het moment ervan wordt opgeteld bij de weerstandbiedende zijde. Een actief element — een anker — draagt zijn belasting al voordat de massa verplaatst, en het moment ervan wordt afgetrokken van de aandrijvende zijde:
Voor dezelfde kracht verhoogt een actief element de veiligheidsfactor dus meer dan een passief element. Het effect van de kracht op de normaalkracht aan de basis van de lamellen wordt verwaarloosd, hetgeen aan de veilige zijde is, en de kracht is gelijk in het statische en het pseudostatische geval. Omdat de cirkels van het stramien vrij zijn, is de maatgevende glijcirkel met wapening de laagste van de cirkels die de elementen snijden en de cirkels die voorbij de uiteinden ervan lopen; deze verschuift meestal dieper, waardoor de rechthoek met middelpunten mogelijk moet worden vergroot.
17Grondnagelstrekkracht in de staaf, uittrekweerstand aan weerszijden van het glijvlak
Een bodemnagel is een in een boorgat gegrouteerde staaf, waarvan de kop zich op het maaiveld bevindt en die onder een hoek met het horizontale vlak in het talud is aangebracht (Figuur 15). De nagel heeft een lengte L, een trekcapaciteit van de staaf Tt, een uiterste schuifspanning qu tussen de grout en de grond over een boorgat met diameter Dh, een capaciteit van de kop — de afwerking — Th (indien aanwezig), en een h.o.h.-afstand Sh langs het talud, loodrecht op de doorsnede. De kracht die de nagel overbrengt over het glijvlak is de kleinste van drie waarden:
De nagel is passief: deze werkt naarmate de massa verplaatst. De kracht wordt gedeeld door de h.o.h.-afstand, aangezien de doorsnede één meter talud betreft en de nagels op een afstand Sh van elkaar staan. De dwarskracht en het buigend moment van de staaf, alsmede het gewicht van de nagel, worden niet meegerekend. Een nagel waarvan de kop buiten de cirkel ligt, of waarvan de punt binnen de massa ligt, draagt bij die cirkel niets bij.
18Grondankersafspankracht, vrije lengte en hechtlengte
Een grondanker is een trekelement met een vrije lengte Lfree vanaf de kop en een gegrouteerde hechtlengte erachter, voorgespannen en afgeborsteld op een kracht P. De vrije lengte draagt geen kleef over; de hechtlengte houdt het anker vast. Over een glijcirkel draagt het anker de kleinste van drie waarden over:
Lb is het gehele ankerlichaam wanneer de cirkel de vrije lengte snijdt, en het deel van het ankerlichaam achter het snijpunt wanneer de cirkel het ankerlichaam snijdt. Het anker is actief: de belasting aanwezig in de pees voordat de massa verplaatst, dus het moment ervan wordt afgetrokken van de aandrijvende zijde van Vergelijking (27). Een anker is een gegeven kracht in de vergelijkingen van de methode van Spencer; de kracht wordt daar niet gedeeld door FS.
19Geogroostersrekensterkte, uittrekweerstand en de aansluiting
Een geogrid is een horizontale mat die in de grond is gelegd vanaf het maaiveld naar binnen, continu langs het talud (Figuur 16). Het heeft een lengte L, een rekenwaarde van de langetermijnsterkte Td per meter doorsnede — de sterkte die overblijft na reducties voor kruip, beschadiging en duurzaamheid —, een interactiecoëfficiënt Ci tussen de grond en het geogrid, en, wanneer het is bevestigd aan een afwerking, de sterkte van die verbinding Tc. De uittrekweerstand per meter lengte volgt uit de wrijving op de twee vlakken onder de effectieve verticale grondspanning σ'v0:
σ′v is het gewicht van de grond boven de geogrid — verzadigd onder de grondwaterstand — verminderd met de poriënwaterspanning; belastingen op het maaiveld worden aan de veilige zijde buiten beschouwing gelaten. De geogrid werkt passief en grijpt aan langs de geogrid. Omdat een geogrid in lagen wordt aangebracht, kan de module een hele rij geogrids plaatsen met een opgegeven h.o.h.-afstand.
20Gesteente: het Hoek–Brown-criteriumeen gekromde omhullende en de raaklijn op elke lamelbasis
Een rotsmassa wordt gekenmerkt door de eenassige druksterkte van het intacte gesteente σci, de Geological Strength Index GSI, de constante van het intacte gesteente mi en de verstoringsfactor D (0 voor een onverstoorde rotsmassa, 1 voor een sterk gestraalde of ontspannen rotsmassa). Het gepeneraliseerde Hoek–Brown-criterium wordt uitgedrukt in hoofdspanningen:
De lamellenmethode vereist de schuifsterkte aan de zool van een lamel onder haar normaalspanning, waardoor het criterium wordt omgevormd tot een omhullende in het τ–σ′n-vlak (betrekkingen van Balmer). Met d = dσ′1 / dσ′3 wordt een punt op de omhullende:
en de raaklijn aan de omhullende in dat punt geeft de momentane wrijvingshoek en cohesie (Figuur 17):
Voor deze rotsmassa geeft het criterium mb = 0.6567, s = 0.00042 en a = 0.5223; de sterkte bij σ′n = 200 kPa is τ = 207.6 kPa.
Op een lamelzool in rots is de effectieve normaalspanning σ′n = N′ / L; de bijbehorende σ′3 wordt bepaald, en de weerstand van de lamelzool is R = τ L = ci L + N′ tan φi. Elke lamelzool heeft een eigen c en φ; deze staan vermeld in de lamellentabel. Bij de gewone methode is N′ bekend voorafgaand aan de sterkte; bij de methode van Bishop hangt N′ af van c en φ, en worden deze drie waarden bij elke stap op elke lamelzool samen bepaald. Wanneer de normaalkracht op een lamelzool negatief uitvalt, kan de zool geen normaalspanning opnemen: bij de gewone methode en de methode van Bishop wordt deze op nul gehouden, en bij de methode van Spencer wordt na de niet-geconditioneerde oplossing de wrijving op de zool buiten beschouwing gelaten en is de sterkte gelijk aan die van de omhullende bij een neutrale normaalspanning, τ = c. Onder de treksterkte van de rotsmassa, σt = −s σci / mb, is er geen sterkte aanwezig.
21Een doorsnede uit een DXF-tekeningde lagen en de verwerking ervan
Een doorsnede getekend in een CAD-programma wordt ingelezen op basis van de lagen; de laagknippen worden gelezen zonder spatiëring, hoofdletters, koppel- of liggende streepjes in acht te nemen (Figuur 18).
- EXTERNAL — de buitenbegrenzing van de doorsnede als één gesloten lijn: het maaiveld, de twee zijkanten en de basis. De bovenste lijn wordt het maaiveld en het laagste niveau wordt de onderzijde van het model.
- MATERIAL — de scheidingslijnen tussen de gronden. Een lijn die eindigt binnen de doorsnede wordt doorgetrokken langs het maaiveld, zodat de bovenliggende grond daar afwezig is; elk gebied tussen twee begrenzingen krijgt een eigen grondsoort.
- WATER TABLE — de grondwaterstandslijn.
- NAIL, ANCHOR, GEOGRID — de wapening, één lijn per element. Het uiteinde dat zich het dichtst bij het maaiveld bevindt is de ankerkop, die op de x-positie op het maaiveld wordt geplaatst; de richting, de helling en de lengte volgen uit de lijn. Een anker dat getekend is met drie punten — kop, overgang vrije lengte, punt — of als twee aangesloten lijnen, definieert de vrije lengte en hechtlengte; bij een enkele lijn wordt 45 % van de lengte als vrije lengte aangenomen. Een geogrid wordt horizontaal aangenomen met de horizontale lengte van de lijn.
Een lijn die buiten de doorsnede valt, wordt niet ingelezen; de elementen worden van boven naar beneden genummerd. De gegevens die ontbreken in de tekening — volumieke gewichten, sterkteparameters, draagvermogens, belastingen en aardbevingsparameters — worden ingevoerd op het tabblad Model. De knop DXF-indeling & voorbeelden… naast DXF importeren… toont deze toelichting met alle herkende laagknippen en biedt drie te downloaden voorbeeldtekeningen — een talud met grondwaterstand, een bouwput met grondnagels en een grondanker, en een ophoging met geogrids — die direct via DXF importeren… kunnen worden ingelezen.
22Het uitgewerkte model volgens de moduleelk getal berekend door de eigen rekenroutine van de module
Het standaardmodel op het tabblad Model betreft een talud van 10 m hoog met een helling van 2 horizontaal op 1 verticaal, oplopend naar rechts: het maaiveld verloopt via (0, 0), (10, 0), (30, 10) en (50, 10), de basis van het model ligt op z = −6 m, en de grondlagen bestaan uit aanvulling boven niveau z = 4 m (γ = 18.0 kN/m³, c′ = 5 kPa, φ′ = 30°) op klei daaronder (γ = 17.5 kN/m³, c′ = 20 kPa, φ′ = 18°). Er is geen grondwater, belasting of aardbeving aanwezig, en de berekening wordt uitgevoerd volgens de gewone methode. Alle onderstaande getallen zijn direct berekend door de rekenkern van de module bij het laden van deze pagina.
De zoekprocedure over het raster uit Figuur 12 vindt een maatgevende glijcirkel met het middelpunt op (16.52, 16.08) en een straal van 17.35 m. De glijcirkel snijdt het maaiveld bij x = 10.00 m bij de teen van het talud en bij x = 32.77 m aan de kruin; de tussenliggende grondmassa is verdeeld in 33 lamellen — Figuur 19.
Één lamel, handmatig uitgewerkt
Lamel 22 is de zwaarste lamel. De breedte is b = 0.759 m en het midden ligt bij xm = 24.800 m; de glijboog loopt in deze lamel door de kleilaag, c′ = 20 kPa, φ′ = 18°. Met Verg. (5) en Verg. (6):
Alle lamellen en de totaalsommen
| Lamel | b (m) | α (°) | W (kN/m) | L (m) | Grond | c′ (kPa) | φ′ (°) | N′ (kN/m) | R (kN/m) | D (kN/m) |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 0.00 | −22.1 | 0.0 | 0.00 | klei | 20 | 18 | 0.0 | 0.0 | −0.0 |
| 5 | 0.76 | −12.9 | 28.7 | 0.78 | klei | 20 | 18 | 28.0 | 24.7 | −6.4 |
| 9 | 0.76 | −2.7 | 54.4 | 0.76 | klei | 20 | 18 | 54.4 | 32.9 | −2.6 |
| 13 | 0.35 | 5.5 | 32.2 | 0.35 | klei | 20 | 18 | 32.0 | 17.4 | 3.1 |
| 17 | 0.76 | 15.0 | 82.7 | 0.79 | klei | 20 | 18 | 79.9 | 41.7 | 21.4 |
| 21 | 0.76 | 25.7 | 88.5 | 0.84 | klei | 20 | 18 | 79.7 | 42.8 | 38.4 |
| 22 | 0.76 | 28.5 | 88.5 | 0.86 | klei | 20 | 18 | 77.8 | 42.5 | 42.2 |
| 25 | 0.76 | 37.5 | 84.4 | 0.96 | klei | 20 | 18 | 67.0 | 40.9 | 51.4 |
| 29 | 0.27 | 50.3 | 23.7 | 0.42 | ophoging | 5 | 30 | 15.2 | 10.8 | 18.2 |
| 33 | 0.76 | 66.2 | 12.7 | 1.88 | ophoging | 5 | 30 | 5.1 | 12.4 | 11.6 |
| Σ | 1841.1 | 1613.8 | 1006.3 | 641.3 |
Dezelfde glijcirkel berekend met de twee andere methoden
De methode van Bishop start vanaf deze waarde en itereert Verg. (14): 1.5690 → 1.7232 → 1.7385 → 1.7399 → 1.7401 → 1.7401 → 1.7401 → 1.7401, geconvergeerd na 7 stappen (Figuur 8). De methode van Spencer bepaalt de hoek waaronder de twee krommen uit Figuur 9 elkaar snijden:
| Methode | FS | Σ weerstandbiedend (kN/m) | Σ aandrijvend (kN/m) | Opmerking |
|---|---|---|---|---|
| Gewoon (Fellenius) | 1.569 | 1006.3 | 641.3 | expliciet |
| Vereenvoudigde methode van Bishop | 1.740 | 1116.0 | 641.3 | 7 iteraties |
| Spencer | 1.717 | 1101.2 | 641.3 | θ = 18.54° |
Invloed van afzonderlijke toevoegingen
Elk van de volgende onderdelen wordt afzonderlijk aan het model toegevoegd, waarna de maatgevende glijcirkel opnieuw wordt gezocht en de drie rekenmethoden hierop worden toegepast (de aardbeving betreft het pseudostatische geval met de maatgevende richting). De getallen zijn rechtstreeks afkomstig uit de module:
| Model | Gewoon | Bishop | Spencer |
|---|---|---|---|
| Het standaardmodel (statisch) | 1.569 | 1.740 | 1.717 |
| + grondwaterstand stijgend in het talud | 1.255 | 1.568 | 1.564 |
| + een strookbelasting van 20 kPa, x = 25 tot 32 m | 1.400 | 1.585 | 1.556 |
| + aardbeving, kh 0.15, kv 0.05 (maatgevend) | 1.138 | 1.265 | 1.250 |
| + vier grondnagels, 14 m lang | 1.753 | 2.018 | 2.031 |
23Wat de module aanneemt en wat deze niet doetde aannames en de grenzen op één plek
Elke berekening rust op aannames. De module sorteert deze naar de wijze waarop de resultaten worden beïnvloed:
- Het model — vlakke vervormingstoestand, één strekkende meter van een oneindig lang talud; de sterkteparameters van elke grondlaag zijn gegeven en in alle richtingen identiek (uitgezonderd het rotscriterium, dat isotroop is); de grond gedraagt zich star totdat bezwijken optreedt; het maaiveld, de grenzen en de grondwaterstand zijn gedefinieerd als functie van x.
- Het grondwater — hydrostatisch onder een gedefinieerde lijn, of bepaald via een poriënwaterspanningsratio ru ten opzichte van de deklaagdruk: er wordt geen stroming berekend. Bij een snelle waterspiegelverlaging volgt de poriënwaterspanning de volledige belastingverandering (B̄ = 1) bij een momentane verlaging; een gedeeltelijk gedraineerde tussenanalyse wordt niet uitgevoerd.
- De lamellen — alle grootheden worden berekend in het midden van de lamel; een negatieve effectieve normaalkracht wordt op nul gehouden (de wrijving op die lamelzool wordt bij de methode van Spencer verwaarloosd); de aardbeving wordt pseudostatisch beschouwd met door de gebruiker opgegeven coëfficiënten, waarbij het bovenstaande water geen traagheidskracht uitoefent.
- De rekenmethoden — de gewone methode verwaarloost alle krachten tussen de lamellen, de methode van Bishop verwaarloost de schuifkrachten, en de methode van Spencer neemt de krachten tussen de lamellen evenwijdig aan onder één constante hoek voor de gehele massa; het momentenevenwicht wordt door alle drie de methoden vervuld, het krachtenevenwicht uitsluitend door de methode van Spencer. De methoden volgens Morgenstern–Price en Janbu worden niet aangeboden. De werklijn van de tussenlamelkrachten wordt niet gecontroleerd.
- De trekscheur heeft één vaste diepte voor alle glijcirkels en is verticaal gedefinieerd; de waterkracht in de trekscheur verandert de normaalkracht op de lamelzolen niet.
- De wapening — een kracht op het snijpunt met de glijboog, gericht langs het wapeningselement; dit verandert de normaalkracht op de lamelzool niet en veranderd niet bij een aardbeving; schuifkrachten en buiging in een grondnagel worden niet meegenomen; belastingen op het maaiveld worden niet meegekend in de deklaagdruk die de geogrid verankert.
- De zoekprocedure bepaalt een minimale veiligheidsfactor nabij de startpunten, maar levert geen strikt bewijs van het absolute minimum: de glijcirkels worden gezocht via een raster met verfijning; een niet-cirkelvormig glijvlak is een bolle veelhoek met een vast aantal segmenten, afgeleid van enkele initiële glijvlakken; de gewone methode en de methode van Bishop zijn hierop niet van toepassing.
- Het gesteente volgens het Hoek–Brown-criterium is in alle richtingen isotroop; afschuiving langs een enkele discontinuïteitsset, op een vlak of een spie, wordt niet geanalyseerd en de verstoringsfactor geldt als één constante waarde voor de gehele rotsmassa.
Een glijcirkel kan buiten beschouwing worden gelaten wanneer deze het maaiveld meer dan twee keer snijdt (bijvoorbeeld bij een berm), wanneer deze onder de modelbasis treedt, of wanneer de ingesloten massa nergens een halve meter dik is. Indien een melding verschijnt, vermelden de resultaten de gehanteerde aannames en de bevindingen; op het scherm kunnen suggesties voor vervolgstappen worden getoond, terwijl het rapport louter de feiten vermeldt.
Wat de module niet doet
- Driedimensionale effecten — het uiteinde van een afschuiving, de breedte van een talud of de hoek van een bouwput worden niet beschouwd.
- Vervorming — hoe ver het talud beweegt en hoe bezwijken zou beginnen (progressieve breuk, softening/sterkteafname).
- Stroming en consolidatie — de poriënwaterspanning is gegeven, niet berekend; de dissipatie in de tijd wordt niet gevolgd.
- Dynamische analyse — Newmark-verplaatsingen en een tijdhistorie van de trilling; het pseudostatische geval is een toetsing, geen voorspelling.
- Een oordeel — de veiligheidsfactor is gegeven; welke factor voldoende is, is aan de ingenieur en de norm.
24Literatuurde methoden, het criterium en de wapening
- Fellenius, W. (1936). Calculation of the stability of earth dams. Transactions of the 2nd Congress on Large Dams, Washington, 4, 445–463.
- Bishop, A.W. (1955). The use of the slip circle in the stability analysis of slopes. Géotechnique, 5(1), 7–17.
- Spencer, E. (1967). A method of analysis of the stability of embankments assuming parallel inter-slice forces. Géotechnique, 17(1), 11–26.
- Morgenstern, N.R. and Price, V.E. (1965). The analysis of the stability of general slip surfaces. Géotechnique, 15(1), 79–93.
- Duncan, J.M., Wright, S.G. and Brandon, T.L. (2014). Soil Strength and Slope Stability, 2nd ed. Wiley.
- Terzaghi, K. (1950). Mechanism of landslides. In Application of Geology to Engineering Practice (Berkey Volume), Geological Society of America, 83–123.
- Rankine, W.J.M. (1857). On the stability of loose earth. Philosophical Transactions of the Royal Society of London, 147, 9–27.
- Hoek, E., Carranza-Torres, C. and Corkum, B. (2002). Hoek–Brown failure criterion — 2002 edition. Proceedings of the 5th North American Rock Mechanics Symposium, Toronto, 1, 267–273.
- Balmer, G. (1952). A general analytical solution for Mohr's envelope. Proceedings ASTM, 52, 1260–1271.
- Lazarte, C.A., Robinson, H., Gómez, J.E., Baxter, A., Cadden, A. and Berg, R. (2015). Soil Nail Walls — Reference Manual. Geotechnical Engineering Circular No. 7, FHWA-NHI-14-007.
- Sabatini, P.J., Pass, D.G. and Bachus, R.C. (1999). Ground Anchors and Anchored Systems. Geotechnical Engineering Circular No. 4, FHWA-IF-99-015.
- Berg, R.R., Christopher, B.R. and Samtani, N.C. (2009). Design and Construction of Mechanically Stabilized Earth Walls and Reinforced Soil Slopes. Geotechnical Engineering Circular No. 11, FHWA-NHI-10-024.
Van theorie naar uw eigen ontwerp
Bepaal de veiligheidsfactor van uw eigen talud binnen enkele minuten
- De maatgevende glijcirkel en de bijbehorende veiligheidsfactor, inclusief de krachten op elke lamel
- Grondwater, bovenbelastingen, een aardbeving, grondnagels, grondankers en geogroosters
- Statische en pseudostatische gevallen
- Een overzichtelijk berekeningsrapport, opgeslagen als pdf. Online: niets te installeren, geen dongle, op smartphone, tablet of pc

PDF