GeoTerva Module openen

Theorie · Paalfunderingen

Draagvermogen van palen in zand: puntweerstand, schachtwrijving en de kritische diepte

Hoe het draagvermogen van een enkele paal in zand wordt bepaald: de effectieve spanning langs de schacht, de puntweerstand volgens drie methoden, de schachtwrijving en het maximum bij de kritische diepte, met alle figuren opgesteld op basis van de rekenwaarden uit de module.

De module werkt online in uw browser, op smartphone, tablet of pc. Niets te installeren, geen dongle nodig.

Paal in zand · Resultaten
De module Paal in zand na Berekenen: de tekening met daarnaast de resultaten
Op deze pagina · 12 hoofdstukken
  1. 1Wat de paal draagt
  2. 2Effectieve spanning in het profiel
  3. 3Puntweerstand
  4. 4Meyerhof (1976)
  5. 5Vesic (1977)
  6. 6Coyle & Castello (1981) — punt
  7. 7Schachtwrijving
  8. 8De kritische diepte
  9. 9Coyle & Castello (1981) — schacht
  10. 10Toelaatbare draagkracht
  11. 11Rekenvoorbeeld
  12. 12Literatuur
Door het ingenieursteam van GeoTervaUpdated 2026-10-1813 min leestijdFree, no sign-up

Een paal ontleent zijn draagkracht deels aan de punt en deels aan de schacht; deze pagina volgt de bronmethode per methode, waarbij elke grafiek is getekend op basis van dezelfde getallen die de module gebruikt.

First slide of the lecture slides: Pile in sandPDF

Lecture slides

Ready-made slides for lectures and self-study

The mechanism, the derivation, the equations and the figures of this page, in teaching order. Every slide links back to its chapter.

38 slides · PDF · 1.6 MB

1Wat de paal draagtQᵤ = Qₚ + Qₛ en de toelaatbare belasting.

Een paal draagt zijn belasting op twee manieren tegelijk: de grond onder de punt biedt weerstand als een diepgelegen fundering, en het zand langs de schacht biedt weerstand door wrijving. De uiterste draagkracht is de som van beide, en de toelaatbare draagkracht volgt uit een enkele veiligheidsfactor op die som.

Qu=Qp+Qs,Qall=QuFS(1)
Qu = Qp + QsQs — schachtwrijving langs de paalschachtQp — puntweerstand onder de paalvoetLDzand: γ, φ′
Figuur 1. De twee onderdelen van de draagkracht: puntweerstand onder de paalvoet en schachtwrijving langs de schacht.

Deze module is bedoeld voor een enkele paal in zand (c′ = 0), geslagen of geboord, met een constante dwarsdoorsnede — vierkant of cirkelvormig. Het zand kan in maximaal acht lagen worden ingevoerd, elk met een eigen wrijvingshoek φ′. Groepseffecten, negatieve kleef en zetting zijn afzonderlijke onderwerpen met elk een eigen berekening.

Het eigen gewicht van de paal zelf wordt hier niet afgetrokken: voor een paal in zand is dit vrijwel gelijk aan het gewicht van de verdrongen grond, waardoor beide elkaar opheffen in de gebruikelijke ontwerpberekening.

2Effectieve spanning in het profielWat er verandert door de grondwaterstand.

Alles in een zandprofiel volgt de effectieve verticale spanning: zowel de puntweerstand als de schachtwrijving zijn er evenredig mee. Boven de grondwaterstand neemt de spanning toe met het vochtige volumiek gewicht, daaronder met het effectief volumiek gewicht (onder water).

σ′=Σγihi(above the water table)+Σ(γsat,i−γw)hi(below it)(2)
grondwaterstandγ erboven, γ′ = γsat − γw eronderhelling γhelling γ′σ′ met de dieptez
Figuur 2. Het verloop van de effectieve spanning: de helling verandert bij de grondwaterstand, en elke weerstand in de module is hierop gebaseerd.

De module vraagt daarom om de laagdiktes, de volumieke gewichten en de diepte van de grondwaterstand; de lagen moeten minstens reiken tot de paalpunt, anders is er op die diepte geen spanning beschikbaar om mee te rekenen.

3Puntweerstandqₚ = σ′N*q onder de paalpunt.

Onder de punt bezwijkt het zand door draagkrachtverlies, net als onder een fundering op staal, maar ingesloten door de deklaagdruk op die diepte. Voor zand (c′ = 0) blijft alleen de bovenbelastingsterm over, zodat de uiterste puntweerstand de effectieve spanning bij de punt is vermenigvuldigd met een draagvermogensfactor voor palen, N*q:

qp=σ′Nq*,Qp=Apqp(3)

De drie aangeboden methoden verschillen in de wijze waarop N*q wordt bepaald en of qp wordt begrensd.

4Meyerhof (1976)N*q uit φ′, met een grenswaarde.

Zand

Het uiterst draagvermogen aan de punt qp van een paal in zand neemt over het algemeen toe met de insteekdiepte in de draagkrachtige laag, en bereikt een maximum bij een inbeddingsverhouding Lb/D = (Lb/D)cr. In een homogene grond is Lb gelijk aan de werkelijke inbeddingslengte L van de paal; waar de paal is binnengedrongen in een drager, is Lb kleiner dan L. Boven de kritische inbeddingsverhouding blijft het uiterst draagvermogen aan de punt constant op ql.

Plaatselijke puntweerstand, qpq′N*q tot de grenswaarde, daarna constant(Lb/D)crqp = qlL/D = Lb/D
Figuur 3. De aard van het verloop van de uiterste puntweerstand in homogeen zand: het groeit met de inbeddingsverhouding tot (Lb/D)cr en blijft daaronder constant op ql.

Voor een paal in zand geldt c′ = 0, waardoor alleen de term van de effectieve gronddruk van de puntcapaciteit overblijft:

Qp=Apqp=Apq′Nq*(4)

waarbij q′ de effectieve verticale grondspanning ter hoogte van de paalpunt is. Het verloop van N*q met de wrijvingshoek van de grond is afkomstig uit het diagram van Meyerhof, hieronder gereproduceerd; de geïnterpoleerde waarden uit dat diagram, graad per graad, vormen de reeks die door de module wordt uitgelezen.

124681020406080100200400600800100001020304045N*qWrijvingshoek van de grond, φ′ (graden)N*q
Figuur 4. Het verloop van de maximale waarden van N*q met de wrijvingshoek φ′ van de grond, volgens Meyerhof (1976) — de ordinaat is logaritmisch, zoals in de bron. De kromme gaat door elke hieronder getabelleerde waarde.
Tabel 1. Geïnterpoleerde waarden van N*q op basis van de theorie van Meyerhof — de reeks die deze module uitleest
φ′ (°)N*q
2012.4
2113.8
2215.5
2317.9
2421.4
2526.0
2629.5
2734.0
2839.7
2946.5
3056.7
3168.2
3281.0
φ′ (°)N*q
3396.0
34115.0
35143.0
36168.0
37194.0
38231.0
39276.0
40346.0
41420.0
42525.0
43650.0
44780.0
45930.0
De reeks uit de bron, volgens Meyerhof (1976). Tussen gehele graden sublimeert en interpoleert de module lineair in deze reeks; beneden 20° of boven 45° wordt dit aangegeven en wordt er geëstrapoleerd.

De puntweerstand mag de uiterste grenswaarde Apql niet overschrijden:

Qp=Apq′Nq*≤Apql,ql=0.5paNq*tanφ′(5)

waarbij pa de atmosferische druk is (100 kN/m² of 2000 lb/ft²) en φ′ de effectieve wrijvingshoek van de drager. Bij φ′ = 35° geeft dit N*q = 143.0 en ql = 5006 kPa, wat een paal in zand met γ = 18 kN/m³ bereikt op een diepte van ongeveer 1.9 m:

0 m2 m4 m6 mgrenswaarde 0.5 pa N*q tan φ′ = 5006 kPaplaatselijke puntweerstand qp (φ′ = 35°, γ = 18 kN/m³)gestreept: σ′N*q, die zou blijven toenemendiepte van de paalvoet
Figuur 5. De uiterste puntweerstand uitgezet tegen de diepte van de paalpunt: deze volgt q′N*q totdat de limiet overneemt. De module past de grenswaarde toe en vermeldt in de rekenstappen wanneer deze maatgevend is.

De praktijkbewijzen voor de grenswaarde

Het praktijkbewijs voor de kritische inbeddingsverhouding is afkomstig van proefbelastingen op een stalen paal van 457 mm op de locatie bij de Ogeechee River, gerapporteerd door Vesic (1970):

Tabel 2. Uiterste puntweerstand van de proefpaal op de Ogeechee River-locatie (D = 0.457 m), gerapporteerd door Vesic (1970)
L (m)L/Dqp (kN/m²)
3.026.613,304
6.1213.399,365
8.8719.4011,472
12.0026.2611,587
15.0032.8213,971

Uit deze proeven volgen drie conclusies. Er is een grenswaarde voor qp van ongeveer 12 000 kN/m²; de kritische inbeddingsverhouding (L/D)cr ligt tussen ongeveer 16 en 18; en het gemiddelde SPT-slagtal N op de locatie voorbij die verhouding is ongeveer N60 = 30, waarvoor de correlatie 4 pa N60 = (4)(100)(30) = 12 000 kN/m² dezelfde grenswaarde oplevert — de gemeten plateauwaarde en de correlatie komen dus overeen.

De module past de grenswaarde van Meyerhof exact toe zoals hierboven beschreven en rapporteert welke van de twee maatgevend is. De draagkrachtige laag wordt niet afzonderlijk gemodelleerd: Lb wordt gelijkgesteld aan L, de inbeddingslengte, wat overeenkomt met het homogene geval.

5Vesic (1977)Ook de stijfheid van het zand speelt mee.

Zand

Vesic (1977) schat het draagvermogen aan de punt uit de theorie van holte-expansie: er wordt aangenomen dat de punt een holte doet uitzetten in de omringende grond, waardoor de stijfheid van het zand evenals de sterkte ervan in de oplossing wordt betrokken. Uitgedrukt in effectieve spanningsparameters:

Qp=Apqp=Apσ‾′oNσ*(6)

waarin σ̄′o de gemiddelde effectieve normale grondspanning ter hoogte van de paalvoet is — niet de verticale spanning:

σ‾′o=(1+2Ko3)q′,Ko=1−sinφ′(7)

waarbij Ko de neutrale gronddrukcoëfficiënt is. Zo geschreven is de formule de vorm van Meyerhof met een andere factor: N*σ = 3N*q/(1 + 2Ko), waardoor de twee methoden eerder verschillen in de opbouw van de factor dan in de vorm van de vergelijking.

De stijfheidsindex

De factor van Vesic is een functie van de gereduceerde stijfheidsindex van de grond, waarin rekening wordt gehouden met de volumeverandering van het zand in de plastische zone onder de paalvoet:

Nσ*=f(Irr),Irr=Ir1+IrΔ,Ir=Es2(1+μs)q′tanφ′=Gsq′tanφ′(8)

Es is de elasticiteitsmodulus van de grond, μs de dwarscontractiecoëfficiënt, Gs de glijdingsmodulus, en Δ de gemiddelde volumetrische vervorming in de plastische zone onder de paalpunt. De algemene bereiken van de rigiditeitsindex zijn 75 tot 150 voor zand met een relatieve dichtheid van 50 tot 80 procent, en 50 tot 75 voor leem.

Om getallen toe te kennen aan Ir, en via deze aan Irr, gebruikt de bron de benaderingen van Chen en Kulhawy (1994):

Espa=m,μs=0.1+0.3(φ′−2520)(9)
Δ=0.005(1−φ′−2520)q′pa(10)

voor 25° ≤ φ′ ≤ 45°, met pa de atmosferische druk (≈ 100 kN/m² of 2000 lb/ft²). De enkele waarde die de module vraagt is m = Es/pa: 100 tot 200 voor losse grond, 200 tot 500 voor matig vaste grond en 500 tot 1000 voor vaste grond. Wanneer sondeergegevens (CPT) beschikbaar zijn, geven Baldi et al. (1981) Ir = 300/Fr(%) voor een mechanische conus en Ir = 170/Fr(%) voor een elektrische conus.

De factor

N*σ wordt vervolgens afgelezen in functie van Irr en φ′:

Tabel 3. Draagvermogensfactoren N*σ gebaseerd op de theorie van holte-expansie — de tabel die deze module uitleest
φ′ (°)gereduceerde stijfheidsindex Irr
1020406080100200300400500
2512.1215.9520.9824.6427.6130.1639.7046.6152.2457.06
2613.1817.4723.1527.3030.6933.6044.5352.5159.0264.62
2714.3319.1225.5230.2134.0637.3749.8859.0566.5673.04
2815.5720.9128.1033.4037.7541.5155.7766.2974.9382.40
2916.9022.8530.9036.8741.7946.0562.2774.3084.2192.80
3018.2424.9533.9540.6646.2151.0269.4383.1494.48104.33
3119.8827.2237.2744.7951.0356.4677.3192.90105.84117.11
3221.5529.6840.8849.3056.3062.4185.96103.66118.39131.24
3323.3432.3444.8054.2062.0568.9295.46115.51132.24146.87
3425.2835.2149.0559.5468.3376.02105.90128.55147.51164.12
3527.3638.3253.6765.3675.1783.78117.33142.89164.33183.16
3629.6041.6858.6871.6982.6292.24129.87158.65182.85204.14
3732.0245.3164.1378.5790.75101.48143.61175.95203.23227.26
3834.6349.2470.0386.0599.60111.56158.65194.94225.62252.71
3937.4453.5076.4594.20109.24122.54175.11215.78250.23280.71
4040.4758.1083.40103.05119.74134.52193.13238.62277.26311.50
4143.7463.0790.96112.68131.18147.59212.84263.67306.94345.34
4247.2768.4699.16123.16143.64161.83234.40291.13339.52382.53
4351.0874.30108.08134.56157.21177.36257.99321.22375.28423.39
4455.2080.62117.76146.97172.00194.31283.80354.20414.51468.28
4559.6687.48128.28160.48188.12212.79312.03390.35457.57517.58
De reeks uit de bron, volgens Vesic (1977). De module interpoleert bilineair tussen de rijen en kolommen in plaats van de tabel visueel af te lezen, en houdt de waarde vast aan de randen van de tabel wanneer φ′ of Irr buiten het bereik valt.
0501001502002501020406080100200300400500φ′ = 25°φ′ = 30°φ′ = 35°φ′ = 40°φ′ = 45°gereduceerde stijfheidsindex IrrN*σde abscis is logaritmisch; de krommen zijn afgekapt op N*σ = 260
Figuur 6. Dezelfde tabel grafisch weergegeven: N*σ tegen de gereduceerde rigiditeitsindex, met één kromme per wrijvingshoek. Stijver zand — een grotere Irr — levert bij dezelfde φ′ een grotere factor op.

Voor de uitgewerkte paal van deze module (φ′ = 35°, m = 250, q′ = 360 kPa bij de punt) verlopen de berekeningen als volgt: Ko = 0.426, σ̄′o = 222.3 kPa, μs = 0.25, Ir = 39.7, Δ = 0.0090, Irr = 29.2 en N*σ = 46.7, zodat qp = 10389 kPa.

Vesic vereist geen afzonderlijke dieptelimiet zoals Meyerhof die toepast: de rigiditeitsindex neemt af naarmate de effectieve spanning bij de punt toeneemt, wat op zichzelf de toename van qp met de diepte vertraagt.

6Coyle & Castello (1981) — puntN*q afgelezen uit een grafiek van paalbelastingproeven.

Coyle en Castello (1981) analyseerden 24 grootschalige veldproefbelastingen van geheide palen in zand. Op basis van die resultaten stelden zij voor zand voor,

Qp=q′Nq*Ap(11)

waarbij q′ de effectieve verticale grondspanning bij de paalpunt is en N*q een draagvermogensfactor die varieert met zowel de inbeddingsverhouding L/D als met de wrijvingshoek:

1020406080100200010203040506070Draagvermogensfactor, N*qInbeddingsverhouding, L/Dφ′ = 30°32°34°36°38°40°de uitgewerkte paal: L/D = 49.1 bij φ′ = 35°geeft N*q ≈ 34
Figuur 7. Het verloop van N*q met L/D, volgens Coyle en Castello (1981). Aangegeven: de uitgewerkte paal van deze module, L/D = 49.1 bij φ′ = 35°, waar N*q ≈ 34 wordt afgelezen.

Twee zaken zijn opmerkelijk bij het aflezen van deze grafiek. De factor is kleiner dan die van Meyerhof — bij φ′ = 35° en een diepe paal ligt deze rond 34 vergeleken met 143 volgens Meyerhof — omdat de methode is afgesteld op gemeten draagvermogens in plaats van op een bezwijkmechanisme. En de factor neemt af zodra de inbeddingsverhouding groter wordt dan circa twintig, zodat een langere paal met dezelfde diameter een kleinere factor krijgt, wat overeenkomt met de waarneming die Meyerhof ondervangt met zijn grenswaarde.

De bron geeft een grafiek en geen vergelijking, dus deze module formuleert er geen: N*q is een invoerwaarde, afgelezen uit de bovenstaande grafiek bij de door de module gerapporteerde L/D van de paal en de wrijvingshoek van het zand. De krommen hier zijn afgelezen uit de figuur zelf, en het invoervak blijft bewerkbaar voor een eigen aflezing.

7Schachtwrijvingf = K σ′ tan δ′ langs de schacht.

De schachtwrijvingsweerstand is de som van de plaatselijke wrijving over het oppervlak van de paalschacht:

Qs=ΣpΔLf(12)

waarbij p de omtrek van de paaldoorsnede is, ΔL de lengte waarover p en f constant worden verondersteld, en f de uiterste schachtwrijving op die diepte. De schachtwrijving zelf is moeilijk in te schatten, en de bron vermeldt vier punten om rekening mee te houden.

  • De wijze van installeren. Het heien van een paal in zand verdicht de omringende grond; de verdichtingszone kan zich uitstrekken tot zo'n 2.5 paaldiameters in het zand.
  • Het verloop van f in het terrein. Deze neemt ongeveer lineair toe tot een diepte L′ en blijft daaronder constant; L′ kan vijftien tot twintig paaldiameters bedragen.
  • De grondverdringing van de paal. Op dezelfde diepte in los zand levert een grondverdringende paal een hogere plaatselijke wrijving op dan een niet-grondverdringende paal.
  • Boren of spuiten. Op dezelfde diepte levert een geboorde of gespoten paal een lagere plaatselijke wrijving op dan een geheide paal.
LzD(a)Mantelwrijving, fL′LDieptef = K σ′o tan δ′f begrensd op de waarde bij L′(b)
Figuur 8. De mantelwrijving voor palen in zand: de paal (a), en de wrijving die deze ondervindt (b) — lineair tot L′, constant vanaf daar tot de paalvoet.

Door al deze factoren te combineren, wordt de plaatselijke wrijving geschreven als

f=Kσ′otanδ′(z=0 to L′),f=fz=L′(z=L′ to L)(13)

waarbij K de effectieve gronddrukcoëfficiënt is, σ′o de effectieve verticale grondspanning op de betreffende diepte, en δ′ de paal-grondwrijvingshoek. In werkelijkheid varieert K met de diepte: bovenaan de paal is K ongeveer gelijk aan de passieve Rankine-coëfficiënt, en dieper kan deze kleiner zijn dan de neutrale gronddrukcoëfficiënt. De aanbevolen gemiddelde waarden zijn:

Tabel 4. Gemiddelde waarden van K voor de plaatselijke wrijving, en het bereik van de paal-grondwrijvingshoek
PaaltypeK
Geboord of gespoten≈ Ko = 1 − sin φ′
Gering-grondverdringend geheid≈ Ko tot 1.4Ko = 1.4(1 − sin φ′)
Sterk-grondverdringend geheid≈ Ko tot 1.8Ko = 1.8(1 − sin φ′)
δ′ ligt volgens verschillende onderzoeken tussen 0.5φ′ en 0.8φ′; deze module vult δ′ in op 0.75φ′ voor elke zandlaag, dezelfde standaardwaarde als in de module voor gelaagde profielen. Uit belastingproeven in het terrein rapporteren Mansur en Hunter (1970) gemiddelde waarden van K = 1.65 voor H-profielen, 1.26 voor stalen buispalen en 1.5 meegerekend voor prefab betonpalen.
De module vraagt rechtstreeks om K en δ′, omdat beide afhangen van de paalinstallatie en niet louter grondeigenschappen zijn. Het onderstaande rekenvoorbeeld gaat uit van K = 1.3 en δ′ = 0.8φ′ = 28°. Op het tabblad Model vult de module δ′ in op basis van de wrijvingshoek van de laag en K op basis van de installatiewijze en de K₀ van de laag — 1.4K₀ voor een geheide paal, K₀ voor een boorpaal — vul dus 1.3 in voor K en 28° voor δ′ om het rekenvoorbeeld te volgen.

8De kritische diepteWaarom de wrijving niet verder toeneemt.

Gemeten schachtwrijving blijft niet toenemen met de diepte zoals de effectieve spanning dat doet. Voorbij een kritieke diepte vlakt de eenheidsschachtwrijving af; de bron stelt die diepte op vijftien tot twintig paaldiameters en neemt de conservatieve schatting

L′≈15D(14)

De gebruikelijke verklaring is gewelfwerking: de grond rond de schacht stopt met het overdragen van de volledige deklaagdruk op de paal. Onder L′ houdt de module de effectieve spanning op de waarde bij L′, zodat de eenheidsschachtwrijving vanaf daar tot de paalpunt constant is:

L′ = 15D = 6.1 mσ′ gebruikt voor f (kPa)f = K σ′ tan δ′ (kPa)0L = 20 mOnder L′ wordt de spanning die voor de wrijving wordt gebruikt aangehouden op de waarde bij L′, waardoor f stopt met tennemen (K = 1.3, δ′ = 28°).
Figuur 9. De spanning die wordt gebruikt voor de wrijving en de wrijving zelf, langs de paal van 20 m uit het rekenvoorbeeld: beide stoppen met toenemen onder L′ = 15D = 6.1 m.

Het oppervlak onder de rechter kromme, vermenigvuldigd met de omtrek, is Qs. De module geeft L′ aan op de doorsnede en op het grondprofiel, en integreert van diepte tot diepte, zodat een grondwaterstand of laagovergang in het bovenste deel van de schacht correct wordt meegenomen.

9Coyle & Castello (1981) — schachtEén gemiddelde spanning over de lengte.

Coyle en Castello (1981) stelden, naast hun eigen methode voor de puntweerstand, voor om de schachtwrijving in één keer te berekenen met de gemiddelde effectieve deklaagdruk over de inbeddingslengte:

Qs=favpL=(Kσ‾′otanδ′)pL,δ′=0.8φ′(15)

De horizontale-gronddrukcoëfficiënt K in die uitdrukking werd bepaald uit veldwaarnemingen en wordt afgelezen in functie van de inbeddingsverhouding en de wrijvingshoek:

0.150.212505101520253035Gronddrukcoëfficiënt, KInbeddingsverhouding, L/D30°31°32°33°34°35°36°φ′ =
Figuur 10. Het verloop van K met L/D, volgens Coyle en Castello (1981). Het diagram is getekend tot L/D = 36; elke kromme is een rechte lijn op deze logaritmische schaal.

Er is geen afzonderlijke kritieke diepte in deze methode — het gemiddelde nemen vervult die rol, wat verklaart waarom de twee schachtmethoden sterk kunnen verschillen bij een lange paal.

De paal in het rekenvoorbeeld van deze module heeft L/D = 49.1, voorbij het rechteruiteinde van het diagram, dus K moet worden geëstrapoleerd: K ≈ 0.41 bij φ′ = 35°, de standaardwaarde van deze module. Het doortrekken van de rechte lijn van de 35°--kromme naar die verhouding geeft in plaats daarvan 0.48 — de twee verschillen ongeveer een vijfde, wat de onzekerheid is van een extrapolatie buiten een diagram. Voer de waarde in die u zelf afleest; de module vermeldt de gebruikte L/D.

10Toelaatbare draagkrachtÉén veiligheidsfactor op de som.

De uiterste draagkracht is de som van beide onderdelen; de toelaatbare draagkracht wordt berekend met één globale veiligheidsfactor:

Qall=Qp+QsFS(16)

Een factor van 2.5 tot 4 is gebruikelijk voor een enkele paal; de hogere waarde geldt wanneer de ondergrond slechts bekend is uit een klein aantal boringen of wanneer het draagvermogen sterk afhangt van de puntweerstand. Voer de gebruiksbelasting in en de module toetst deze aan Qall.

De toets heeft uitsluitend betrekking op het draagvermogen. De zetting van de paal, en van de paalgroep als die er is, moet afzonderlijk worden beoordeeld — een paal kan aan deze toets voldoen en toch meer zetten dan de constructie toelaat.

11RekenvoorbeeldDe paal van 20 m, volgens elke methode.

Een betonpaal van 20 m, vierkant 0.407 m, geheid in zand met γ = 18 kN/m³ en φ′ = 35°, geen grondwaterstand. De effectieve spanning ter hoogte van de paalvoet is σ′ = 360.0 kPa.

σ′=(18)(20)=360kPa,Ap=0.4072=0.166m2,p=4(0.407)=1.628m

De puntweerstand, volgens elke methode

Qp=829kN (Meyerhof, limited),1721kN (Vesic, m=250),2028kN (Coyle \& Castello, Nq*=34)
Meyerhof829 kNVesic (m = 250)1721 kNCoyle & Castello2028 kNPuntweerstand Qₚ van dezelfde paal
Figuur 11. De drie methoden op dezelfde paal: de spreiding geeft een reëel beeld van de nauwkeurigheid waarmee de puntweerstand kan worden bepaald.

De schacht, volgens elke methode

Qs=2096kN (K–δ, K=1.3,δ′=28°),1278kN (Coyle \& Castello, K=0.41)

Met de K–δ-wrijving en de puntweerstand volgens Meyerhof geldt Qu = 2925 kN en, bij FS = 3, Qall = 975 kN. De module start met deze paal; de waarden voor de schacht volgens K–δ volgen wanneer K = 1.3 en δ′ = 28° worden ingevoerd over de vooraf ingevulde waarden.

12LiteratuurBronnen.

  • Das, B.M. (2016). Principles of Foundation Engineering, 8th ed. Cengage Learning; deze pagina volgt deze methode.
  • Meyerhof, G.G. (1976). Bearing capacity and settlement of pile foundations. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 102(GT3), 197–228.
  • Vesic, A.S. (1977). Design of Pile Foundations. NCHRP Synthesis of Highway Practice 42, Transportation Research Board.
  • Coyle, H.M. and Castello, R.R. (1981). New design correlations for piles in sand. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 107(GT7), 965–986.

Van theorie naar uw eigen ontwerp

Bepaal binnen enkele minuten het draagvermogen van uw eigen paal in zand

  • De punt- en schachtweerstand, het uiterste en het toelaatbare draagvermogen
  • De methode die u kiest voor de punt en voor de schacht
  • De plaatselijke schachtwrijving langs de paal en een 3D-weergave van de paal in de ondergrond
  • Een overzichtelijk berekeningsrapport, opgeslagen als pdf. Online: niets te installeren, geen dongle, op smartphone, tablet of pc

Meer over paalfunderingen