GeoTerva Module openen

Theorie · Paalfunderingen

Paaldraagvermogen in gelaagde ondergrond: elke laag volgens zijn eigen grondmechanische methode

Hoe het draagvermogen van een paal door een opeenstapeling van zand- en kleilagen wordt bepaald: continue effectieve spanning met stapsgewijze schachtwrijving, de rekenregel per laag, de puntweerstand in de eigen laag en de sommatie langs de schacht met waarden uit de module.

De module werkt online in uw browser, op smartphone, tablet of pc. Niets te installeren, geen dongle nodig.

Paal in gelaagde grond · Resultaten
De module Paal op gelaagde grond na Berekenen: de tekening met daarnaast de resultaten
Op deze pagina · 10 hoofdstukken
  1. 1Een paal door meerdere lagen
  2. 2Effectieve spanning door de lagen
  3. 3De puntweerstand in zijn eigen laag
  4. 4De rekenregels voor een zandlaag
  5. 5De rekenregels voor een kleilaag
  6. 6Een boorpaal: de boorschachtprocedure
  7. 7Sommatie langs de schacht
  8. 8Toelaatbare draagkracht
  9. 9Rekenvoorbeeld
  10. 10Literatuur
Door het ingenieursteam van GeoTervaUpdated 2026-10-1814 min leestijdFree, no sign-up

Een paal gaat zelden door slechts één grondsoort. Deze pagina behandelt de bijbehorende rekenkundige verwerking: welke regel geldt voor welk traject van de schacht, wat de effectieve spanning is nadat de bovenliggende lagen zijn meegezeld, en tot welke laag de paalpunt behoort.

First slide of the lecture slides: Pile on layered soilPDF

Lecture slides

Ready-made slides for lectures and self-study

The mechanism, the derivation, the equations and the figures of this page, in teaching order. Every slide links back to its chapter.

39 slides · PDF · 1.2 MB

1Een paal door meerdere lagenElke laag wordt berekend met zijn eigen regel.

Een paal gaat zelden door slechts één grondsoort. Deze module verwerkt het grondprofiel zoals het is: tot vier lagen, elk gedefinieerd als zand of als klei, en past op elke laag de rekenregel toe die bij dat specifieke materiaal hoort. De draagkracht bestaat nog steeds uit de twee bekende componenten, maar elke component wordt nu samengesteld in plaats van afgelezen uit een enkele formule.

Qu=Qp+Qs,Qall=QuFS(1)
zand, φ′ = 32°f = K σ′ tan δ′klei, cu = 40 kPaf = α cuzand, φ′ = 32°f = K σ′ tan δ′Qp — de paalvoet bevindt zich in de derde laag, dus de regel van die laag is van toepassingQu = Qp + QsgrondwaterstandL = 14 m
Figuur 1. De paal door een gemengd grondprofiel. De schachtwrijving wordt laag voor laag gesommeerd, elke laag met zijn eigen rekenregel; de paalpunt behoort tot de laag waarin de punt zich bevindt.

Er wordt hier geen nieuwe theorie geïntroduceerd. De rekenregels voor zand zijn die uit de zandmodule en de regels voor klei die uit de kleimodule; wat deze module toevoegt is de rekenkundige verwerking — welke regel geldt voor welk gedeelte van de schacht, en wat de effectieve spanning is op elke diepte nadat de bovenliggende lagen zijn meegenomen.

Omdat deze samenstelling een rekenkundige verwerking betreft en geen nieuwe theorie, kan deze worden gecontroleerd: wanneer aan elke laag hetzelfde grondtype wordt toegewezen, geeft de module exact dezelfde resultaten als de zandmodule en de kleimodule voor een enkele grondsoort.

2Effectieve spanning door de lagenContinue spanning, stapsgewijze wrijving.

De effectieve verticale spanning verbindt de verschillende lagen met elkaar. Deze bouwt zich naar beneden toe op door alle lagen boven de betreffende diepte, met het vochtige volumiek gewicht boven de grondwaterstand en het effectief volumiek gewicht (onder water) eronder — zodat een kleilaag, die zelf geen eigen sterkte bijdraagt aan een zandlaag, de bijdrage van die zandlaag toch verandert door het gewicht dat zij toevoegt:

σ′(z)=Σabove zγihi(above the water table)+Σ(γsat,i−γw)hi(below it)(2)
zandkleizandL′ = 15D = 6.0 mgrondwaterstandeffectieve spanning σ′ (kPa)plaatselijke wrijving f (kPa)0155039De spanning verloopt continu door de lagen; de wrijving vertoont een sprong bij elke laagscheiding omdat de rekenregel daar verandert.
Figuur 2. De effectieve spanning en de sperspecifieke schachtwrijving langs de paal waarmee de module opent: de spanning is continu, de schachtwrijving vertoont een sprong op elke laaggrens.

De schachtwrijving is daarentegen niet continu. Op een zand-kleigrens verandert de rekenregel zelf, waardoor de specifieke schachtwrijving aanzienlijk kan toenemen of afnemen — deze sprong is reëel, geen artefact van de berekening, en vormt het duidelijkste kenmerk van een gelaagd profiel.

3De puntweerstand in zijn eigen laagDe gekozen methode voor het grondtype rond de paalpunt.

De puntweerstand behoort tot slechts één laag: de laag waarin de paalpunt zich bevindt. De module bepaalt deze laag, past de geselecteerde methode voor dat specifieke materiaal toe en vermeldt welke methode is gebruikt.

zand ter hoogte van de paalvoetongeacht de bovenliggende lagenqp = σ′ N*qde effectieve spanning op die dieptevermenigvuldigd met de factor van het zandklei ter hoogte van de paalvoetongeacht de bovenliggende lagenqp = 9 cunegenmaal de ongedraineerde sterktevan die laag, en niets anders
Figuur 3. De twee gevallen. Wat zich boven de paalvoet bevindt, beïnvloedt een paalvoet in zand alleen via de effectieve spanning, en een paalvoet in klei helemaal niet.

Een paalvoet in zand

Voor zand geldt c′ = 0, waardoor alleen de deklaagterm overblijft en de specifieke puntweerstand gelijk is aan de effectieve verticale spanning ter hoogte van de paalpunt vermenigvuldigd met een paalfactor. Er worden drie benaderingen aangeboden, exact zoals in de zandmodule. Meyerhof leest N*q af uit de wrijvingshoek van de puntlaag en hanteert een bovengrens voor het resultaat:

Qp=Apq′Nq*≤Apql,ql=0.5paNq*tanφ′(3)

waarin pa de atmosferische druk is (100 kN/m²). N*q volgt uit de wrijvingshoek van de voettdragende laag, afgelezen uit het diagram van Meyerhof:

124681020406080100200400600800100001020304045N*qWrijvingshoek van de grond, φ′ (graden)N*q
Figuur 4. De maximale waarden van N*q in functie van de wrijvingshoek van de grond, volgens Meyerhof (1976) — de ordinaat is logaritmisch, zoals in de bron publicatie.

Vesic gaat uit van de gemiddelde effectieve spanning bij de paalpunt en een factor die is opgebouwd uit de stijfheidsindex van die laag, zodat zowel de stijfheid als de sterkte van het zand wordt meegenomen; hiervoor is m = Es/pa vereist. Coyle & Castello lezen N*q af uit hun eigen praktijkdiagram als functie van de inbeddingsratio L/D en de wrijvingshoek, zonder bovengrens — de module vult dit veld in op basis van het diagram bij de φ′ van de puntlaag en laat toe dit aan te passen:

Qp=Apq′Nq*(Coyle and Castello, no cap)(4)

Een paalvoet in klei

In een verzadigde klei onder ongedraineerde omstandigheden is de wrijvingshoek nul en is de puntweerstand een veelvoud van uitsluitend de ongedraineerde sterkte van de puntlaag. Meyerhof hanteert de klassieke factor negen; Vesic bouwt de factor op uit de stijfheidsindex van de klei, wat bij ongedraineerde belasting reduceert tot een gesloten formule in cu:

Qp=ApcuNc*,Nc*=9(Meyerhof),Nc*=43(lnIrr+1)+π2+1(Vesic)(5)

Voor een boren paal waarvan de paalvoet in klei staat, is een derde methode beschikbaar: de formule voor boorpalen volgens Reese en O'Neill. Deze gaat uit van de kleieigenschappen onder het stichtingsvlak in plaats van uitsluitend de sterkte aan de punt; deze methode heeft hieronder een eigen paragraaf, aangezien dezelfde procedure ook de toegekende schachtweerstand aanpast.

Coyle & Castello is een zandcorrelatie en heeft geen betekenis bij een paalpunt in klei; wanneer deze optie daar wordt geselecteerd, blijft de kleiregel van kracht en vermeldt de module dit in de waarschuwingen.

De effectieve spanning ter hoogte van de paalvoet is opgebouwd uit alle bovenliggende lagen, waardoor de lagen voor een paalvoet in zand van belang blijven via q′ — en voor een paalvoet in klei totaal niet.

Een paalpunt die vlak boven een laaggrens rust, vormt een echt risico en is geen modelleringsdetail: een paal die draagt in een dunne stijve laag boven een zachte laag kan hier doorheen ponsen. De module beoordeelt de puntlaag zoals ingevoerd, waardoor een paalpunt die zich binnen enkele diameters van een onderliggende zwakkere laag bevindt een afzonderlijke controle vereist — en de module waarschuwt wanneer het profiel zelf bij de paalvoet eindigt.

4De rekenregels voor een zandlaagK–δ of Coyle & Castello, per laag.

In een zandlaag ontleent de schacht zijn weerstand aan wrijving tegen de horizontale effectieve spanning, en de laag bevat zijn eigen parameters: de module vraagt om een methode, een K en een δ′ voor elke zandlaag afzonderlijk.

De K–δ-methode

De eenheidsschachtwrijving is gelijk aan de gronddrukcoëfficiënt K maal de effectieve verticale spanning, maal de wrijving van het contactvlak tussen paal en grond:

f=Kiσ′otanδ′i(z=0 to L′),f=fz=L′(z=L′ to L)(6)

In werkelijkheid varieert K met de diepte — ongeveer de Rankine passieve coëfficiënt aan de bovenzijde van de paal, en mogelijk onder de neutrale gronddrukcoëfficiënt op grotere diepte — waardoor een gemiddelde waarde wordt aanbevolen voor elk paaltype, afhankelijk van de installatiewijze:

Tabel 1. Gemiddelde waarden van K voor de plaatselijke wrijving in een zandlaag
PaaltypeK
Geboord of gespoten≈ Ko = 1 − sin φ′
Gering-grondverdringend geheid≈ Ko tot 1.4Ko
Sterk-grondverdringend geheid≈ Ko tot 1.8Ko
δ′ ligt volgens diverse onderzoeken tussen 0.5φ′ en 0.8φ′; deze module vult δ′ standaard in op 0.75φ′ voor elke zandlaag, dezelfde standaardwaarde als in de zandmodule. Op basis van paalbelastingproeven rapporteren Mansur en Hunter (1970) gemiddelde waarden van K = 1.65 voor H-profielpalen, 1.26 voor stalen buispalen en 1.5 voor prefab betonpalen.

De kritische diepte geldt voor de gehele paal en niet voor elke zandlaag afzonderlijk: onder L′ = 15D wordt de effectieve spanning die voor de wrijving wordt gebruikt constant gehouden op de waarde bij L′, ongeacht waar de laaggrenzen zich bevinden. Een zandlaag die zich diep in het profiel bevindt, draagt daardoor over zijn gehele dikte een constante specifieke schachtwrijving bij.

Coyle & Castello

Het aangeboden alternatief voor een zandlaag combineert een uit het diagram afgelezen K met δ′ = 0.8φ′ en de gemiddelde effectieve spanning van die laag, zonder enige kritische diepte — de gemiddelde waarde vervult die rol:

fi=Kiσ‾′itan(0.8φ′i),Qs=pΣfiΔLi(7)
δ′ wordt automatisch ingevuld als 0.75φ′ van de laag voor de K–δ-methode, binnen het bereik van 0.5φ′–0.8φ′ uit de literatuur, en de K volgens Coyle & Castello uit hun diagram bij de specifieke φ′ van die laag en de L/D van de paal; beide waarden kunnen worden overschreven. Hun correlatie is opgesteld voor een enkele, in de grond geheide zandlaag, waardoor het laag-voor-laag toepassen ervan een uitbreiding door dit programma betreft.

5De rekenregels voor een kleilaagα, λ of β, per laag.

In een kleilaag ontleent de schacht zijn weerstand aan adhesie of aan effectieve spanning, en ook hier heeft de laag zijn eigen keuze en parameters. Alle drie de benaderingen uit de kleimodule worden aangeboden.

De α-methode

De plaatselijke wrijving is een fractie α van de ongedraineerde schuifsterkte van die laag, waarbij α wordt afgelezen uit een gepubliceerde correlatie die afneemt naarmate de klei sterker wordt:

f=αicu,i,Qs=Σαicu,ipΔLi(8)
Tabel 2. Verloop van α met cu/pa — de reeks die deze module emfileert voor een kleilaag
cu/paα
≤ 0.11.00
0.20.92
0.30.82
0.40.74
0.60.62
0.80.54
1.00.48
1.20.42
1.40.40
1.60.38
1.80.36
2.00.35
2.40.34
2.80.34
Geïnterpoleerde waarden volgens Terzaghi, Peck en Mesri (1996); pa is de atmosferische druk (≈ 100 kN/m²).

De λ-methode

Eén coëfficiënt toegepast op een combinatie van de effectieve spanning en de ongedraineerde sterkte, waarbij λ uit de tabel wordt afgelezen als functie van de inbeddingslengte van de paal:

fi=λ(σ‾′i+2cu,i),λ=λ(L)(9)

Vijayvergiya en Focht formuleerden λ als één gemiddelde over de gehele inbeddingslengte van een paal in klei. Het toepassen hiervan op een enkele laag in een gelaagd profiel — met λ bij de paallengte zelf, in combinatie met de gemiddelde effectieve spanning en de eigen sterkte van die laag — is een uitbreiding van de methode door dit programma en maakt geen deel uit van de oorspronkelijke methode; de module vermeldt dit overal waar de waarde verschijnt.

De β-methode

De effectieve-spanningsbenadering van Burland, met de correctie voor overconsolidatie volgens Meyerhof. De ongedraineerde sterkte valt volledig weg en de wrijving volgt de verticale effectieve spanning via de omgewerkte gedraineerde wrijvingshoek van die laag (c′ = 0). Op elke diepte in een dergelijke laag geldt,

f=βσ′(z),β=Ktanδ,δ=φ′R(10)

waarbij K conservatief neutraal wordt genomen en voor een overgeconsolideerde laag wordt verhoogd met √OCR. Deze twee worden gecombineerd tot één uitdrukking, die bij OCR = 1 vanzelf vereenvoudigt tot de normaal geconsolideerde vorm — er zijn dus geen twee afzonderlijke regels:

βi=(1−sinφ′R,i)tanφ′R,iOCRi,Qs,i=βiσ‾′ipΔLi(11)

φ′R en OCR worden ingevoerd, niet gecorreleerd: de bron definieert de omgeroerde gedraineerde wrijvingshoek maar geeft geen relatie om deze af te lezen, dus er wordt niets automatisch ingevuld vanuit de ondergrond. Elk invoervak voor φ′R begint op 30° en elk vak voor OCR op 1, en deze dienen te worden vervangen door de waarden die bij deze kleilagen horen.

Omdat f afhangt van σ′(z), neemt de mantelwrijving toe met de diepte binnen een β-laag en vertoont een sprong waar β verandert bij een laagovergang. De gemiddelde laagwaarde f̄ = βσ̄′ bepaalt het aandeel van die laag in Qs, aangezien βσ̄′ΔL de integraal van βσ′(z) over de laag is — en het gemiddelde is de exacte integraal over de laag, niet het gemiddelde van de twee uiteinden, een verschil dat van belang is zodra de grondwaterstand de laag snijdt.

De mantelwrijving van een α-laag is geheel onafhankelijk van de diepte: het is één waarde voor de gehele laag. Daardoor is het wrijvingsprofiel van een samengestelde paal constant over elk α-traject en hellend over elk zandtraject. De λ- en β-methoden brengen de effectieve spanning weer in de berekening, waardoor hun trajecten een sprong vertonen conform het bovenliggende profiel.

De korte-termijn- (α, λ) en lange-termijnbenaderingen (β) van dezelfde laag kunnen aanzienlijk verschillen. Het selecteren van één methode per laag is een functionaliteit van de interface, geen uitnodiging om tijdsdomeinen door elkaar te halen: een ontwerpsituatie dient consistent te zijn qua te toetsen omstandigheid.

6Een boorpaal: de boorschachtprocedureα* = 0 over twee lengtes, en een eigen punt.

Wanneer de paal geboord is — een boorpaal — wordt het gat geboord en het beton erin gestort: er wordt geen grond verplaatst, de klei aan de schachtwand verzacht door wateropname, er kan ontgravingswater/waterophoping onder de paalpunt ontstaan en de punt heeft een grotere zetting nodig om zijn weerstand te mobiliseren. De bron geeft hiervoor een eigen procedure. In een gemengd profiel past de module elk deel van die procedure toe waar het hoort — de schachtregel op de kleilagen met α, en de puntregel alleen als de paalpunt zelf in klei staat.

Over de kleilagen: α en twee trajecten die geen weerstand bijdragen

De adhesiefactor wordt niet langer afgelezen uit de kromme die is afgestemd op geheide palen. De boorpaalregel van O’Neill en Reese geeft α = 0.55 tot cu/pa = 1.5, afnemend tot 0.45 bij 2.5 — en, even belangrijk, stelt α op nul over twee lengtes van de schacht:

α*=0over the top 1.5 m and over the bottom 1D,α*=0.55elsewhere(12)

De bovenste 1.5 m is de grond die het meest verstoord is door de werkzaamheden en de meeste kans heeft om los te krimpen van de schacht; de onderste diameter is de lengte waarover de punt de grond al mobiliseert. De module past beide toe als een venster op de integratie, zodat laagdiktes nooit worden gewijzigd — deze bepalen immers ook de diepte en effectieve spanning — en alleen de lengte die wrijving draagt verandert. Een zandlaag behoudt zijn eigen K–δ- of Coyle & Castello-regel; het venster behoort uitsluitend tot de α-procedure en wordt niet overgenomen in λ of β, die elders uit voortvloeien.

Bij een paalvoet in klei: een eigen puntweerstand

De puntweerstand wordt ontleend aan de klei onder de paalpunt in plaats van alleen aan de sterkte ter hoogte van de punt zelf: de weerstand groeit naarmate de schacht dieper is ten opzichte van de eigen diameter, en wordt vervolgens begrensd door twee maximumwaarden.

qp=min[6cub(1+0.2LDb),9cub,40pa](13)

cub is de gemiddelde ongedraineerde schuifsterkte over de 2Db onder de paalpunt, gewogen naar laagdikte wanneer deze zone zich over meer dan één laag uitstrekt — wat in een gelaagd profiel vaak het geval is. Daarom vraagt de module om de ondergrond tot die diepte te beschrijven, vermeldt de puntweerstand tegenover zijn eigen zone in de draagvermogenstabel in plaats van tegenover de puntlaag, en vermeldt in het rapport wanneer de diepste laag als doorlopend is aangenomen.

Een brede paalvoet vereist een onaanvaardbaar grote zetting om qp te mobiliseren; voor Db groter dan 1.91 m wordt de waarde daarom gereduceerd:

q′p=Frqp,Fr=2.5c1Db+c2≤1(14)

met c1 = 2.78×10−4 + 8.26×10−5(L/Db) ≤ 5.9×10−4 en c2 = 0.065√cub tussen 0.5 en 1.5, Db in millimeter.

De puntweerstandsformule wordt alleen aangeboden wanneer de paal geboord is en de punt zich in klei bevindt; een geheide paal behoudt Meyerhof of Vesic, en een zandpunt behoudt zijn eigen drie methoden. Coyle & Castello en λ worden voor een boorpaal categorisch afgewezen — beide zijn gecalibreerd op geheide palen — en de module meldt dit voorafgaand aan de berekening.

7Sommatie langs de schachtIntegratie over de gehele paallengte.

De schachtweerstand is de wrijving geïntegreerd langs de paal en vermenigvuldigd met de omtrek. De module integreert numeriek, waardoor een laagovergang op elke willekeurige positie langs de paal — alsmede een paal die halverwege een laag eindigt — zonder speciale uitzonderingen wordt verwerkt:

Qs=p∫0Lf(z)dz≈pΣfiΔzi(15)
laag 1 (zand)149 kNlaag 2 (klei)151 kNlaag 3 (zand)85 kNpunt (paalvoet in zand)318 kNBijdrage van elk onderdeel van het profiel (Qₛ = 384 kN, Qₚ = 318 kN)
Figuur 5. Wat elk traject van het profiel bijdraagt aan de paal waarmee de module opent, en de paalpunt daarnaast.

Op deze wijze bekeken is gelaagdheid geen obstakel meer, maar wordt het de centrale ontwerpvraag: welk deel van het grondprofiel draagt de paal daadwerkelijk, en wat gebeurt er met het draagvermogen als de paal wordt ingekort of verlengd tot voorbij de volgende laaggrens? De module herberekent dit zodra de lagen veranderen.

8Toelaatbare draagkrachtÉén veiligheidsfactor op de som.

De uiterste draagkracht is de som van beide onderdelen; de toelaatbare draagkracht wordt berekend met één globale veiligheidsfactor:

Qall=Qp+QsFS(16)

Een factor van 2.5 tot 4 is gebruikelijk voor een enkele paal, waarbij de hoogste waarde geldt wanneer het profiel bekend is uit een beperkt aantal boringen — en een gelaagd profiel is precies de situatie waarin de laaggrenzen tussen boringen het meest onzeker zijn. Voer de rekenbelasting in en de module toetst deze aan Qall.

Twee aanvullende onderwerpen, elk met een eigen berekening, spelen in een gelaagd profiel sneller een rol dan in een homogene ondergrond: een samendrukbare zachte laag die zal consolideren en als negatieve kleef aan de paal gaat hangen, en zetting die wordt bepaald door een samendrukbare laag onder de paalvoet.

9RekenvoorbeeldDe paal van 14 m waar de module mee opent.

Een ronde paal van 0.4 m, 14 m lang, door zand op klei op zand — 6 m zand met φ′ = 32°, 6 m klei met cu = 40 kPa en daaronder zand, met de grondwaterstand op 3 m, K = 1.0, δ′ = 24°, α = 0.5 en een veiligheidsfactor van 3. Dit is het profiel waarmee de module opent.

Ap=0.1257m2,p=1.257m,σ′(14m)=141.1kPa

De paalpunt — de paalvoet bevindt zich in de derde laag, een zandlaag

Qp=Apσ′Nq*=318kN

De paalschacht — laag per laag

Qs=149+151+85=384kN

dus Qu = 702 kN en, bij FS = 3, Qall = 234 kN. Druk op Berekenen op het tabblad Model om dezelfde getallen te zien met alle rekenstappen uitgeschreven.

De middelste kleilaag levert 151 kN van de schachtweerstand, 39 procent daarvan, over 43 procent van de lengte: onder de kritische diepte wint het zand niets meer bij door de deklaagdruk, terwijl de klei op elke diepte dezelfde α cu levert.

10LiteratuurBronnen.

  • Meyerhof, G.G. (1976). Bearing capacity and settlement of pile foundations. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 102(GT3), 197–228.
  • Vesic, A.S. (1977). Design of Pile Foundations. NCHRP Synthesis of Highway Practice 42, Transportation Research Board.
  • Terzaghi, K., Peck, R.B. en Mesri, G. (1996). Soil Mechanics in Engineering Practice, 3e druk. Wiley — de α-waarden van Tabel 2.
  • Coyle, H.M. and Castello, R.R. (1981). New design correlations for piles in sand. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 107(GT7), 965–986.
  • Vijayvergiya, V.N. and Focht, J.A. (1972). A new way to predict capacity of piles in clay. Offshore Technology Conference Paper 1718, Houston.
  • O’Neill, M.W. and Reese, L.C. (1999). Drilled Shafts: Construction Procedures and Design Methods. FHWA-IF-99-025 — de α-waarde voor een boorpaal.
  • Reese, L.C. en O’Neill, M.W. (1989). Drilled Shafts: Construction Procedures and Design Methods. FHWA — de basisformule voor een boorpaal in klei.
  • Burland, J.B. (1973). Shaft friction of piles in clay — a simple fundamental approach. Ground Engineering, 6(3), 30–42.
  • Mansur, C.I. and Hunter, A.H. (1970). Pile tests, Arkansas River project. Journal of the Soil Mechanics and Foundations Division, ASCE, 96(SM5), 1545–1582.
  • Das, B.M. (2016). Principles of Foundation Engineering, 8th ed. Cengage Learning, waarin deze methoden zijn gebundeld volgens de opzet van deze pagina.

Van theorie naar uw eigen ontwerp

Bepaal binnen enkele minuten het draagvermogen van uw paal door gelaagde grond

  • Het uiterste en toelaatbare draagvermogen met de bijdrage van elke grondlaag
  • Tot acht lagen, elk gedefinieerd als zand of klei met een eigen rekenmethode
  • Diagrammen van de schacht- en puntweerstand en een 3D-weergave van de lagen en de paal
  • Een overzichtelijk berekeningsrapport, opgeslagen als pdf. Online: niets te installeren, geen dongle, op smartphone, tablet of pc

Meer over paalfunderingen