GeoTerva Modülü açın

Teori · İstinat duvarları

MSE duvarı tasarımı: kopma, sıyrılma ve donatılı bloğun stabilitesi

Donatılı zemin duvarının nasıl kontrol edildiği: dolgudaki gerilmeler, göçme yüzeyi ve boylar, her donatı seviyesindeki çekme kuvveti, kopma ve sıyrılma; ardından donatılı bloğun devrilme, kayma ve taşıma gücü kontrolleri; modülün kendi sayılarıyla birlikte.

Modül çevrimiçi olarak tarayıcınızda; telefonda, tablette ya da bilgisayarda çalışır. Kurulum gerekmez, donanım kilidi yoktur.

MSE duvarı · Sonuçlar
MSE duvar modülü, Analiz et sonrasında: çizim ve yanında sonuçlar
Bu sayfada · 14 bölüm
  1. 1Donatılı zemin duvarı
  2. 2Dolgudaki gerilmeler
  3. 3Göçme yüzeyi ve boylar
  4. 4Bir donatı seviyesindeki çekme kuvveti
  5. 5Kopma
  6. 6Sıyrılma
  7. 7Donatılı blok: devrilme
  8. 8Kayma
  9. 9Taşıma gücü
  10. 10Deprem
  11. 11Sonuçların okunması
  12. 12Çözümlü örnek
  13. 13Modülün neyi kabul ettiği ve neleri yapmadığı
  14. 14Kaynaklar
GeoTerva mühendislik ekibi tarafındanUpdated 2026-10-1826 dk okumaFree, no sign-up

İçine şeritler, örtüler ya da gridler yerleştirilmiş granüler dolgudan oluşan bir duvar kendi kendini taşır: basıncı dolgu, çekmeyi donatı karşılar; ikisini bir arada tutan ise aralarındaki sürtünmedir. Bu sayfada modülün böyle bir duvarı nasıl kontrol ettiği bölüm bölüm açıklanmaktadır: dolgudaki gerilmeler ve sürşarjlar; her seviyeyi tutulan ve tutan iki kısma ayıran göçme yüzeyi; bir seviyedeki çekme kuvveti, seviyenin kopması ve sıyrılması; devrilme, kayma ve taşıma gücüne karşı ağırlık duvarı olarak ele alınan donatılı blok; deprem; tüm sayıları modülün kendi koduyla hesaplanan çözümlü bir örnek ve kabuller.

First slide of the lecture slides: MSE wallPDF

Lecture slides

Ready-made slides for lectures and self-study

The mechanism, the derivation, the equations and the figures of this page, in teaching order. Every slide links back to its chapter.

47 slides · PDF · 1.8 MB

1Donatılı zemin duvarıne olduğu, nelerin kontrol edilmesi gerektiği ve modülün iki yöntemi

Topraktan bir duvar, kendi başına ancak zeminin doğal şev açısında durabilir. Dolgu serilirken içine ince çekme elemanları — galvanizli çelik şeritler, dokuma kumaş örtüler, polimer gridler — yerleştirildiğinde dolgu ve donatısı birlikte çalışır: zemin basıncı, donatı ise zeminin karşılayamadığı çekmeyi taşır; ikisini bir arada tutan, aralarındaki sürtünmedir. Dolgunun ön yüzü beton paneller, modüler bloklar ya da donatının kendisinin sarılmasıyla oluşturulan bir cephe kaplamasıyla kapatılır; bu kaplama zemini yerinde tutar ve bunun dışında çok az yük taşır. Fikir eskidir; sistematik tasarımı Vidal ile 1966 yılında ve metal şeritli ilk duvarlarla başlamış, kumaşlar ve gridler yetmişli ve seksenli yıllarda bunları izlemiştir. Kaynak bu tür duvarları mekanik olarak stabilize edilmiş duvarlar olarak adlandırmaktadır; uygulamada MSE duvarı terimi kullanılmaktadır.

Rankine, 45° + φ′/2bilineer, 0.3 Hcephe kaplamasıqHLtutulan dolgu γb, φ′bdonatılı dolgu γ1, φ′1temel zemini γ2, φ′2, c′2SV
Şekil 1. Donatılı zemin duvarının kesiti: cephe kaplaması, L boyunda ve SV aralığında yerleştirilmiş donatı seviyeleriyle donatılı dolgu, arkadaki tutulan dolgu, alttaki temel zemini, yüzeydeki sürşarj ve modülün tanıdığı iki göçme yüzeyi — kaynağın Rankine kaması ve uygulamada uzamaz donatı için kullanılan bilineer yüzey.

Dolgu serbest drenajlı granüler bir zemindir: killi bir dolguda boşluk suyu basınçları gelişir ve dayanım kaybı oluşur; bu nedenle uygulamada killi dolgu kullanılmaz. Tasarım iki kısımdan oluşur (kaynak; FHWA):

  • İç stabilite. Her donatı seviyesinin, dolgunun kendisine aktardığı çekme kuvvetini kopmadan (kopma), göçme yüzeyinin gerisindeki dolgudan sıyrılmadan (sıyrılma) ve cephe kaplamasından ayrılmadan (bağlantı) taşıması gerekir. Bu kontroller donatının dayanımını, aralığını ve boyunu belirler (Bölüm 2–6).
  • Dış stabilite. L genişliğinde ve H yüksekliğindeki donatılı blok bir ağırlık duvarıdır: tutulan dolgu bloğun arka yüzüne basınç uygular; bloğun devrilmemesi, tabanı üzerinde kaymaması ve altındaki zeminde taşıma gücü göçmesine yol açmaması gerekir (Bölüm 7–9).
  • Deprem. Her iki kontrol grubu; tutulan dolgunun dinamik itkisi, bloğun atalet kuvveti ve donatının tuttuğu dolgunun atalet kuvveti eklenerek yinelenir (Bölüm 10).
  • Genel stabilite — duvarın altındaki temel zemininden geçen bir kayma yüzeyi ya da bloğu da kesen bileşik bir kayma yüzeyi — şev stabilitesi analiziyle kontrol edilir ve bu modülün kapsamında değildir.

İki yaklaşım sunulmaktadır. Kaynak, her donatı türü için her derinlikte Rankine aktif basıncını ve göçme yüzeyi olarak ön uçtan başlayan Rankine kamasını almaktadır. Tasarım yönetmeliklerinin uygulaması olan FHWA ve AASHTO basitleştirilmiş yöntemi ise rijit (uzamaz) donatı için yanal gerilmeyi artırmakta, göçme yüzeyini cephe kaplamasına yaklaştırmakta ve hareketli yükün, sıyrılma direncinin ve bileşkenin eksantrisitesinin nasıl alınacağını tanımlamaktadır. Modül her iki yaklaşımı da içermektedir; inşa edilecek bir duvar için uygun olan basitleştirilmiş yöntem, modülün açılıştaki seçimidir.

2Dolgudaki gerilmelerRankine basıncı, uygulamadaki gerilme oranı ve sürşarjlar

Cephe kaplamasının gerisindeki dolgu aktif durumdadır: dayanımının mobilize olmasına yetecek kadar yerdeğiştirmiştir ve düşey bir düzlem üzerindeki yanal gerilme Rankine aktif basıncına eşittir. z duvar üstünden itibaren derinlik, γ1 donatılı dolgunun birim hacim ağırlığı ve φ′1 içsel sürtünme açısı olmak üzere,

σ′v=γ1z+qD+qL+Δσ′vσ′h=Kr(γ1z+qD+qL)+Δσ′hKa=tan2(45−φ′12)(1)kaynakta Kr = Ka; qD ve qL sırasıyla yayılı kalıcı ve hareketli sürşarjlar, Δσ′ şerit yükün oluşturduğu ek gerilmeler

Basitleştirilmiş yöntemde yanal gerilme oranı

Uygulamanın dayandığı arazi ölçümleri ve deneyler, rijit donatının — çelik şeritler, çubuk hasırlar — duvarın üst kesiminde, dolgunun Rankine durumuna ulaşacak kadar şekil değiştirmediği bölgede dolguyu Rankine durumundakinden daha büyük bir gerilmeyle tuttuğunu ve gerilme oranının derinlikle azaldığını göstermektedir; uzayabilir geosentetikler ise Rankine basıncının geçerli olmasına yetecek kadar şekil değiştirmektedir. Basitleştirilmiş yöntem (AASHTO LRFD 11.10.6.2.1, FHWA), Ka donatılı dolgunun katsayısı olmak üzere, Kr/Ka oranını donatı türüne göre aşağıdaki gibi almaktadır:

1.01.21.41.61.82.02.22.42.60246810Kr / Kaderinlik z (m)metal şeritler: 1.7 → 1.2 (6 m derinlikte)çubuk hasırlar, kaynaklı tel: 2.5 → 1.2geosentetikler: 1 (Rankine)Kaynağın yaklaşımı 1 değeriniher derinlikte, her donatı için alır.Çubuk hasırlar ve kaynaklı telmodülde yer almaz.
Şekil 2. Basitleştirilmiş yöntemde Kr/Ka yanal gerilme oranının derinlikle değişimi: metal şeritlerde duvar üstünde 1.7 olan oran azalarak 1.2 değerine iner, bu değere 6 m derinlikte ulaşır ve daha aşağıda sabit kalır; geosentetiklerde her derinlikte 1. Kaynak her donatı için 1 almaktadır.
strips: KrKa=1.7−0.5z6(z≤6m),1.2belowgeosynthetics: KrKa=1(2)

Sürşarjlar

Yayılı sürşarj her derinlikte düşey gerilmeyi, Kr aracılığıyla da yanal gerilmeyi artırır. Model sekmesinde tek bir yayılı sürşarj q, hareketli yük olarak (qL = q) tanımlanır; hesap ayrıca kalıcı bir sürşarjı (qD) ve aşağıda açıklanan, formda sonraki bir sürümde sunulacak şerit yükleri de içermektedir. Her iki tür de donatıyı yükler ve bloğa itki uygular; ancak hareketli yük, olumlu etki yapacağı yerlerde — kaymaya ve devrilmeye karşı koyan ağırlıkta ve donatıyı sıyrılmaya karşı tutan düşey gerilmede — hesaba katılmaz (uygulama; kaynakta tek bir sürşarj bulunmaktadır). Sürşarjın hareketli yük olarak alınması her kontrolde güvenli taraftadır.

Cephe kaplamasından b′ uzaklıkta, a′ genişliğinde ve qs şiddetindeki bir şerit yük — bir köprü oturağının ya da bir binanın temeli — kaynakta olduğu gibi Laba ve Kennedy (1986) çalışmasına göre ele alınmaktadır: düşey gerilme iki düşeye bir yatay eğimle yayılmakta, yanal basınç ise rijit bir duvar üzerindeki şerit yük için elastik çözümü izlemekte ve bir M katsayısıyla artırılmaktadır; M, cephe kaplamasına bitişik bir şerit için 1.4, uzak bir şerit için ise 1 değerini almaktadır; uzak şerit, cephe kaplamasından uzaklığı 0.14 H değerini aşan şerittir. Birden fazla şerit birlikte etkiyebilir — elastik çözümler doğrusal olduğundan her birinin düşey gerilmesi ve yanal basıncı toplanır — ve bir şerit yük, yayılı yük gibi, kalıcı ya da hareketli olabilir. Modülün hesabı bu yükleri içermektedir; Model sekmesindeki form ise şimdilik, destekli kazılarda olduğu gibi, yalnızca yayılı sürşarjı sunmakta, şerit yük Yakında olarak işaretlenmektedir.

Δσ′v=qsa′a′+z(z≤2b′)Δσ′v=qsa′a′+z/2+b′(z>2b′)(3)kaynak: z = 2b′ derinliğinin üstünde yayılma cephe kaplamasına ulaşmamıştır; bu derinliğin altında yayılma cephe kaplaması tarafından kesilir
Δσ′h=M2qsπ(β−sinβcos2α)M=1.4−0.4b′0.14H≥1(4)kaynak; β şeridin, cephe kaplaması üzerinde z derinliğindeki noktada gördüğü açı, α düşey ile β açısının açıortayı arasındaki açı
qsb′a′2 : 1z = 2b′Δσ′hΔσ′v / qs0.00.51.0H
Şekil 3. Cephe kaplamasından b′ uzaklıkta, a′ genişliğinde şerit yük: düşey gerilmesinin 2:1 oranında yayılması ve bu yayılmanın z = 2b′ derinliğinin altında cephe kaplamasıyla kesilmesi (sağdaki eğri Δσ′v/qs oranının derinlikle değişimidir) ile şerit yükün cephe kaplamasında oluşturduğu ek yanal basınç (sol).
σ′v (kPa)050100150σ′h (kPa)010203040500246810z (m)Seviyenin T değeri (şerit başına kN)TbaşlıkTbaşlık / FSB020406080
Şekil 4. Bölüm 12 çözümlü örneğindeki duvarda gerilmelerin derinlikle değişimi — düşey gerilme ve Kr σ′v yanal gerilmesi — ile her seviyedeki çekme kuvvetinin, bir şeridin taşıyabileceği Tcap değeri ve Tcap/FSB ile karşılaştırılması.

Çözümlü örnekteki duvarın tabanında: σ′v = 16.5 × 10 = 165 kPa; Ka = 0.2596, Kr = 1.2 Ka = 0.3115 ve σ′h = 51.4 kPa. 0.6 m derinlikteki en üst seviyede Kr/Ka = 1.65 olmaktadır.

3Göçme yüzeyi ve boylarbir seviyenin aktif ve etkin boyu

Donatı, dolgunun aksi hâlde göçeceği bölgede işlev görür. Bir seviyenin göçme bölgesi içinde — cephe kaplaması ile göçme yüzeyi arasında — kalan kısmı kayan zeminle birlikte sürüklenir ve zemini tutmaz; seviyeyi ankre eden, yalnızca yüzeyin ötesinde, stabil dolgu içinde kalan kısımdır. Bu nedenle göçme yüzeyi her seviyeyi bir aktif boy La ve bir efektif boy Le = L − La olarak ikiye ayırır.

Rankine: La=H−ztan(45+φ′1/2)bilinear: La=0.3H(z≤H2),La=0.6(H−z)(z>H2)(5)kaynak: ön uçtan başlayan ve yatayla 45° + φ′1/2 açı yapan düzlem; uygulama: uzamaz donatı için, FHWA

Kaynak, her donatı türü için ön uçtan başlayan Rankine kamasını, yani yatayla 45° + φ′1/2 açı yapan bir düzlemi almaktadır: 10 m yüksekliğinde ve 36° sürtünme açılı dolgudaki bir duvarın üstünde bu düzlem cephe kaplamasının 5.1 m gerisindedir. Çelik şeritli duvarlarda yapılan ölçümler, en büyük çekme yüzeyinin cephe kaplamasına çok daha yakın olduğunu göstermektedir — rijit donatı, Rankine kamasının oluşmasına yetecek kadar dolgunun şekil değiştirmesine izin vermemektedir — ve uygulamada uzamaz donatı için, duvarın üst yarısında cephe kaplamasının 0.3 H gerisinde düşey olan ve oradan ön uca doğrusal olarak inen bilineer bir yüzey alınmaktadır. Uzayabilir donatı için uygulamada Rankine yüzeyi korunmaktadır. Modülün basitleştirilmiş yönteminde metal şeritler için bilineer yüzey, geosentetikler için Rankine yüzeyi kullanılmaktadır; kaynağın yaklaşımında ise her ikisi için Rankine yüzeyi alınmaktadır.

İki yüzey aynı duvarı vermez; sıyrılma sürtünmesi ve gerekli güvenlik sayısı da yüzey kadar etkilidir: basitleştirilmiş yöntem üst seviyelerdeki çekmeyi 1.7 Ka değerine yükseltir ve orada aktif boyu kısaltır; bu iki etkiden hangisinin ağır basacağı F* değerine ve gerekli güvenlik sayısına bağlıdır. Modülün çözümlü örneğindeki duvar, F* = tan φ′1 ve 1.5 güvenlik sayısıyla, basitleştirilmiş yönteme göre 6.5 m, Rankine kamasına göre 6.9 m donatı boyu gerektirmektedir. Uygulamada, kontrollerin sonucu ne olursa olsun, en küçük donatı boyu 0.7 H, ancak en az 2.4 m olarak belirlenmektedir; L bu değerden kısa olduğunda modül bunu belirtir.

4Bir donatı seviyesindeki çekme kuvvetiseviyeler ve her birinin taşıdığı kuvvet

Her seviye, komşu seviyelerle arasındaki orta yükseklikler arasında kalan dolgunun yanal gerilmesini taşır — bu, seviyenin etki yüksekliğidir ve eşit aralıklı seviyeler için SV değerine eşittir. Kaynak seviyeleri SV, 2 SV, …, N SV = H derinliklerine yerleştirmekte, sonuncuyu gerilmenin en büyük olduğu tabana koymaktadır; modül de aynı yolu izlemektedir. H, SV değerinin tam katı olmadığında son seviye tabana, üstündeki seviyeye SV değerinden daha yakın olarak yerleştirilmekte ve yine SV yüksekliğindeki dolguyu taşıdığı kabul edilmektedir. Şerit ayrıca SH yatay aralığı boyunca dolguyu taşır; örtü ya da grid ise süreklidir ve çekme kuvveti duvarın metresi başına verilir.

T=σ′hSVSH(a strip, per tie)T=σ′hSV(a sheet or a grid, per metre)(6)kaynak; uygulamada Tmax = σh Sv biçiminde yazılır

Duvarı yalnızca dolgu ve yayılı sürşarj yüklediğinde en büyük çekme kuvveti tabanda oluşur: Tmax = σ′h(H) SV SH; cephe kaplamasına yakın bir şerit yük en büyük değeri üst bir seviyeye taşıyabilir ve modül tüm seviyelerdeki en büyük değeri almaktadır. Bu değer, geleneksel olarak tüm seviyelerde aynı tutulan şerit kalınlığını ya da örtü aralığını belirler. Basitleştirilmiş yöntemin üst kesimde Kr değerini artırdığı durumda üst seviyeler Rankine değerinden fazlasını taşır; ancak cephe kaplamasına yakın bir yük üst kesime ek yük getirmedikçe belirleyici olan yine tabandır.

5Kopmakorozyona uğramış şeritler, indirgenmiş geosentetikler, gerekli kalınlık ya da aralık

Bir seviye, çekme kuvveti donatının taşıyabileceği değere ulaştığında kopar.

Galvanizli çelik şeritler

w genişliğinde ve t kalınlığındaki bir şerit, fy çeliğin akma dayanımı olmak üzere w t fy kuvvetini taşır. Galvanizli çelik dolgu içinde korozyona uğrar; kaynağa göre yıllık korozyon kaybı 0.025–0.050 mm düzeyindedir. n tasarım ömrü boyunca şerit kalınlığından r n kadar kaybeder ve bu kayıp şerit kontrol edilmeden önce kalınlıktan düşülür (kaynak). Kopmaya karşı gerekli güvenlik sayısı FSB kaynakta 2.5–3 aralığındadır; uygulamada korozyona uğramış kesitte 0.55 fy gerilmesine izin verilmekte, bu da 1.8 güvenlik sayısına karşılık gelmektedir.

teff=t−rnTcap=wtefffyFS(B)=TcapT(7)kaynak

Bağıntı tersine çevrildiğinde tasarımın gerektirdiği kalınlık, en büyük çekme kuvvetine karşılık gelen kalınlığa korozyon payının eklenmesiyle elde edilir (kaynak):

treq=FSBTmaxwfy+rn(8)

Geotekstiller ve geogridler

Geosentetik malzeme, genişliğin metresi başına geniş şerit nihai çekme dayanımı Tult ile tanımlanır. Uzun süreli dayanımı bundan küçüktür: üzerine dolgu serilip sıkıştırılırken hasar görür, sürekli yük altında sünme gösterir ve kimyasal ve biyolojik olarak bozulur. Kaynak, Tult değerini bu etkilerin her biri için bir katsayıya bölmektedir:

Tall=TultRFidRFcrRFcbdFS(B)=TallCrT(9)kaynak; Cr geogridin örtme oranı, örtü için 1
Tablo 1. Azaltma katsayıları (kaynakta verildiği şekliyle)
KatsayıGeotekstilGeogrid
Yerleştirme hasarı RFid1.1 – 2.01.1 – 1.4
Sünme RFcr2 – 42 – 3
Kimyasal ve biyolojik bozulma RFcbd1 – 1.51.1 – 1.5
Uygulamada aynı üç katsayı, deneylerden elde edilen ürüne özgü değerlerle kullanılmaktadır; bu değerler bulunmadığında üç katsayının çarpımı nadiren 3 değerinin altında kalır.

Geogrid her zaman planın tamamını örtmez: 1.2 m genişliğindeki rulolar aralarında 0.3 m boşluk bırakılarak serildiğinde planın Cr = 1.2/1.5 = 0.8 kadarını örter ve duvarın bir metresi Tall Cr kuvvetini taşır. Gerekli güvenlik sayısının tabanda izin verdiği aralık SV = Tall Cr/(σ′h(H) FSB) bağıntısıyla bulunur.

Çözümlü örnekteki duvarda yerleştirildiğinde 75 × 6 mm olan şeridin kesiti, korozyon sonrasında 75 × 4.75 mm olmaktadır (korozyon kaybı 1.25 mm, süre 50 yıl) ve şerit 85.5 kN taşımaktadır; en büyük çekme kuvveti 30.8 kN olduğundan FS(B) = 2.77 (gerekli değer 1.80) bulunmakta, gerekli güvenlik sayısının istediği kalınlık ise 4.33 mm olmaktadır.

6Sıyrılmagöçme yüzeyinin ötesindeki sürtünme, F* ve α, gerekli boy

Kopmayan bir seviye yine de dolgudan sıyrılabilir. Göçme yüzeyinin ötesinde dolgu, seviyeyi iki yüzündeki sürtünmeyle tutar; bu sürtünme, seviyeye etkiyen düşey gerilme ile donatının mobilize ettiği katsayının çarpımıdır:

Pr=F*ασ′vLeCRcC=2(10)FHWA; metre başına şeritler için Rc = w/SH, bu da şerit başına Pr = 2 w F* α σ′v Le verir; geogrid için Cr; örtü için 1
göçme yüzeyiLaLeTF* α σ′v · her yüzde, boy Ledirenç hesaba katılmazgöçme bölgesi içindeσ′v
Şekil 5. Göçme yüzeyini kesen bir seviye: T çekme kuvveti seviyeyi cephe kaplamasına doğru çeker, efektif boy Le boyunca iki yüzündeki F* α σ′v sürtünmesi ise onu tutar; göçme bölgesi içindeki La kısmı hesaba katılmaz.
  • F*, sıyrılma direnci katsayısıdır; donatının düşey gerilmenin birim değeri başına mobilize edebildiği sürtünmeyi ifade eder. Kaynak bu katsayıyı şerit için tan φ′μ (zemin–şerit sürtünme açısı); geotekstil için tan φ′F ≈ tan(⅔ φ′1) — kum için ölçülen φ′F/φ′1 oranları 0.8–1.0 aralığındadır (kaynakta verildiği şekliyle) —; geogrid için ise Ci tan φ′1 olarak yazmaktadır; burada Ci etkileşim katsayısı olup çakıl için 0.75–0.8, iyi derecelenmiş kum için 0.7–0.75, ince ya da siltli kum için 0.55–0.6 aralığındadır. Uygulamada F* sıyrılma deneylerinden belirlenmekte, deney bulunmadığında geosentetikler için ⅔ tan φ′ alınmaktadır; nervürlü çelik şeritler için F*, duvar üstünde 1.2 + log Cu değerinden 6 m derinlikte tan φ′ değerine azalarak alınmaktadır. Modül F* değerini alt sınır olarak — şerit için tan φ′1, geosentetik için ⅔ tan φ′1 — kendiliğinden doldurmakta ve bu değerin yerine başka bir değer yazılmasına izin vermektedir.
  • α, uygulamadaki ölçek etkisi düzeltme katsayısıdır ve uzun, uzayabilir bir donatının sürtünmesini tüm boyu boyunca aynı anda mobilize etmemesini hesaba katar: metal şeritler için 1.0, geogrid için 0.8, geotekstil için 0.6. Kaynakta böyle bir düzeltme bulunmamaktadır (α = 1).
  • σ′v, direnç bölgesinde seviyeye etkiyen düşey gerilmedir; kalıcı sürşarjlar ve şerit yükler dahil, hareketli yükler hariç γ1 z olarak alınır.
FS(P)=PrTLreq=La+FSPTF*ασ′vCRc(11)kaynak; gerekli güvenlik sayısı kaynakta şeritler için 3, geosentetikler için 1.3–1.5, uygulamada 1.5

Sürşarj bulunmayan bir şeritte hem T hem de Pr derinlikle artar: kaynağın yaklaşımında gerekli güvenlik sayısının istediği efektif boy bu durumda her seviyede aynıdır ve gerekli toplam boy göçme yüzeyini izleyerek en üstte en büyük değerini alır; basitleştirilmiş yöntemde ise üst seviyeler Kr/Ka kat daha fazla yük taşır ve aynı oranda daha uzun bir efektif boy gerektirir. Seviyeyi tutmadan yükleyen bir sürşarj — hareketli yük — güvenlik sayısını düşürür; kalıcı bir sürşarj ise onu değiştirmez.

Geotekstil bindirmesi ve bağlantı

Geotekstil duvarın cephesi, her örtünün kendi seviyesindeki dolgunun çevresine sarılması ve bir sonraki örtünün altına geri bindirilmesiyle oluşturulur; bindirme aynı çekme kuvvetini iki yüzüyle taşıdığından boyu, seviyenin gerektirdiği efektif boyun yarısı kadardır ve hiçbir durumda 1 m değerinden az alınmaz (kaynak; sürtünme, sıyrılmada olduğu gibi F* α ile alınmıştır):

ll=SVσ′hFSP4σ′vF*α≥1m(12)

Donatının panel ya da bloklardan oluşan bir cephe kaplamasına bağlandığı durumda bağlantının seviyedeki çekme kuvvetini taşıması gerekir; uygulamada bağlantıdaki yük Tmax, dayanım ise bağlantı deneylerinden alınmaktadır. Bu dayanım girildiğinde modül bağlantıyı kopma güvenlik sayısıyla kontrol eder.

Çözümlü örnekteki duvarda en küçük sıyrılma güvenlik sayısı 1 numaralı seviyede, 0.6 m derinlikte elde edilmektedir: La = 3.00 m, Le = 4.50 m, Pr = 2 × 0.075 × 0.727 × 9.9 × 4.50 = 4.86 kN, T = 2.54 kN; FS(P) = 1.91. Gerekli en uzun boy 6.54 m olup 1 numaralı seviyede ortaya çıkmaktadır.

7Donatılı blok: devrilmeitki, ağırlıklar ve bileşkenin eksantrisitesi

İç stabilitesi sağlanmış olsa da donatılı blok, arkasındaki dolguyu tutan bir zemin bloğudur ve L genişliğinde, H yüksekliğinde bir ağırlık duvarı olarak kontrol edilir (kaynak). Tutulan dolgu — kaynakta aynı granüler zemin, modülde kendi zemini — bloğun arka yüzüne Rankine aktif itkisiyle ve sürşarjların etkisiyle basınç uygular:

Pa=12Ka(b)γbH2+Ka(b)(qD+qL)H+∫0HΔσ′hdz(13)kaynak, Pa = ∫σ′a dz; dolgu bileşeni H/3, yayılı sürşarj H/2 yüksekliğinde, şerit yük ise basıncının ağırlık merkezinde etkir

Blok, γ1 H L ağırlığıyla (ön uçtan L/2 uzaklıkta), üzerindeki kalıcı sürşarjla ve kalıcı bir şerit yükün blok üzerinde kalan kısmıyla karşı koyar; itki etkirken bulunmayabilecek olan yayılı ya da şerit hareketli yük, karşı koyan kuvvet olarak hesaba katılmaz (uygulama).

W = 1238 kN/mPa = 214 kN/mH/3 = 3.33 m yüksekliğindeR, e = 0.58 mσ′v = 195 kPa, L − 2e = 6.35 m üzerindeL = 7.5 mH = 10 mtutulan dolguperde ucu
Şekil 6. Çözümlü örnekteki duvarın donatılı bloğunun ağırlık duvarı olarak ele alınması: ağırlık, H/3 yüksekliğinde etkiyen tutulan dolgu itkisi, eksantrisitesiyle birlikte tabandaki bileşke ve Meyerhof efektif genişliği üzerindeki taban basıncı.

Devrilme ve bileşkenin eksantrisitesi

FS(ot)=MRMo=ΣVixiPay¯e=L2−MR−MoΣV≤L6(14)kaynak, önerilen değer 3; uygulamada 2.0 ve bileşkenin orta üçte bir içinde kalması

Devrilme güvenlik sayısı, ağırlıkların ön uca göre karşı koyan momentinin itkinin devirici momentine oranıdır. Uygulamada aynı kontrol, tüm kuvvetlerin bileşkesinin tabanı kestiği noktanın konumu üzerinde bir sınır olarak ifade edilmektedir: tabanın tamamının basınç altında kalması için bu noktanın taban merkezine göre eksantrisitesi e, L/6 sınırı içinde kalmalıdır. Modül her ikisini de vermektedir.

Çözümlü örnekteki duvar için Pa = ½ × 0.2596 × 16.5 × 10² = 214.2 kN/m (3.33 m yükseklikte), Mo = 714 kN·m/m; W = 16.5 × 10 × 7.5 = 1238 kN/m (3.75 m kolunda), MR = 4641 kN·m/m; FS(devrilme) = 6.50 ve e = 0.58 m (sınır L/6 = 1.25 m).

8Kaymataban sürtünmesi, daha zayıf zeminde

İtki tabandaki sürtünmeyi aştığında blok tabanı üzerinde kayar. Kaynak, zemine oturan bir beton duvarda olduğu gibi, sürtünmeyi k ≈ ⅔ olmak üzere ΣV tan(k φ′1) olarak almaktadır; donatılı bloğun tabanında ise zemin zemine oturmaktadır ve uygulamada donatılı dolgu ile temel zemininden zayıf olanın sürtünme açısı (ya da tabanda geosentetik varsa ara yüzeyin sürtünme açısı) alınmaktadır. Modül kaynağın ⅔ katsayısını korumakta, daha zayıf zemini esas almakta ve temel zemininin kohezyonunu hesaba katmamaktadır; kendi değerinin yanında, kaynağın yolu olan yalnızca dolguya göre hesaplanmış değeri de vermektedir.

FS(sl)=ΣVtan(23φ′min)Paφ′min=min(φ′1,φ′2)(15)kaynak, önerilen değer 3; uygulamada 1.5

Çözümlü örnekteki duvarda daha zayıf olan temel zeminidir (φ′2 = 28°): FS(kayma) = 1238 × tan(⅔ × 28°) / 214.2 = 1.95; kaynakta olduğu gibi dolgunun 36° değeriyle 2.57.

9Taşıma gücükaynaktaki kontrol ve Meyerhof etkin genişliği

Temel zemini bloğu bir şerit temeli taşır gibi taşır. Kaynak, zemin yüzeyindeki L genişliğinde bir temelin taşıma gücünü qu = c′2 Nc + ½ γ2 L Nγ olarak almaktadır — taban yüzeyde bulunduğundan ya da gömme hesaba katılmadığından derinlik terimi yoktur — ve bunu blok altında tabandaki düşey gerilme σ′o(H) = γ1 H ile sürşarjın toplamıyla karşılaştırmaktadır. Nc ve Nγ katsayıları genel taşıma gücü denklemine aittir.

Tabandaki bileşke taban merkezinde değildir: itki bileşkeyi e eksantrisitesi kadar ön uca doğru kaydırır ve ön uç altındaki basınç ortalamadan büyük olur. Uygulamada (FHWA, AASHTO) bileşke, hareketli yük dahil tüm düşey yükü üniform bir basınç olarak taşıyan L − 2e Meyerhof efektif genişliği üzerine yerleştirilmekte ve bu genişlikteki bir temelin taşıma gücü hesaplanmaktadır. Basınç daha büyük, temel daha dar olduğundan güvenlik sayısı daha düşüktür; modül her ikisini de hesaplamakta ve küçük olanı belirleyici almaktadır.

qu=c′2Nc+12γ2L′Nγσ′v=ΣVL′L′=L−2eFS(bc)=quσ′v(16)kaynakta önerilen değer 3–5; uygulamada 2.5
Tablo 2. Genel denklemin Nc ve Nγ katsayıları
φ′2NcNγ
20°14.835.39
25°20.7210.88
28°25.8016.72
30°30.1422.40
35°46.1248.03
40°75.31109.41
Nc = (Nq − 1) cot φ′, Nq = eπ tan φ′ tan²(45 + φ′/2), Nγ = 2 (Nq + 1) tan φ′ (Vesic); kaynaktaki katsayıların kapalı ifadeleri.

Çözümlü örnekteki duvar için kaynağın yoluyla qu = 50 × 25.80 + ½ × 17.3 × 7.5 × 16.72 = 2375 kPa, σ′o(H) = 165 kPa, FS = 14.39; eksantrisite hesaba katıldığında L′ = 7.5 − 2 × 0.58 = 6.35 m, σ′v = 195 kPa, qu = 2208 kPa ve FS = 11.32 olup belirleyici olan bu değerdir.

Uygulamada oyulma ve don etkisine karşı istenen, duvarın önündeki zemin yüzeyinin altına gömülmesi, taşıma gücünde ve pasif direnç olarak hesaba katılmamaktadır: her iki kabul de güvenli taraftadır. Duvarın oturması ayrı bir konu olup oturma modüllerinin kapsamındadır.

10DepremMononobe–Okabe, bloğun ve seviyelerin ataleti

Deprem, statik duruma ek etkiler getirir. Uygulamada (FHWA, AASHTO) deprem, yatay deprem katsayısı kh ve üç kuvvetle ele alınmaktadır:

  • Tutulan dolgunun dinamik itkisi (Mononobe–Okabe): ψ = tan−1 kh olmak üzere düşey duvar, yatay yüzey ve duvar sürtünmesinin bulunmadığı durum için aktif katsayı KAE; statik itki üzerindeki artış ΔPAE = ½ γb H² (KAE − Ka) olup bunun yarısı — itki ile bloğun atalet kuvveti en büyük değerlerine aynı anda ulaşmadığından — tabandan 0.6 H yükseklikte uygulanır.
  • Donatılı bloğun atalet kuvveti: cephe kaplamasının gerisinde 0.5 H genişliğindeki kısım için PIR = ½ kh γ1 H², orta yükseklikte.
  • Aktif bölgenin atalet kuvveti: Wa cephe kaplaması ile göçme yüzeyi arasındaki dolgunun ağırlığı olmak üzere Pi = kh Wa; bu kuvvet seviyeler arasında efektif boyları oranında paylaştırılır ve böylece her seviye statik çekme kuvvetine ek olarak Tmd = Pi Le/ΣLe taşır.
KAE=cos2(φ′b−ψ)cos2ψ[1+sinφ′bsin(φ′b−ψ)cosψ]2ψ=tan−1kh(17)Mononobe ve Matsuo (1929), Okabe (1926); ψ, φ′b değerine ulaştığında çözüm yoktur
0.20.30.40.50.60.70.80.90.000.050.100.150.200.250.300.350.40khKAEφ′ = 30°φ′ = 34°φ′ = 38°φ′ = 42°KAE = Ka (kh = 0); eğriler kh değeri tan φ′ değerine ulaştığında sona erer
Şekil 7. Tutulan dolgunun dört farklı içsel sürtünme açısı için Mononobe–Okabe aktif katsayısının deprem katsayısıyla değişimi; eğriler Ka değerinden başlar ve dolgunun artık dengede kalamadığı noktada sona erer.
Ps=Pa+12ΔPAE+PIRMo,s=Mo+12ΔPAE(0.6H)+PIRH2(18)

Bu kuvvetlerle blok; bileşkenin L/3 sınırına kadar çıkmasına izin verilerek devrilmeye, ayrıca kaymaya ve taşıma gücüne karşı; her seviye ise T + Tmd ile kopmaya ve sürtünmenin statik değerinin %80 kadarı alınarak sıyrılmaya karşı yeniden kontrol edilir; gerekli güvenlik sayıları statik değerlerin %75 kadarıdır. Hareketli yük statik durumdaki gibi korunur — yükler, ancak karşı koymaz; uygulama hareketli yükün deprem kombinasyonunda azaltılmasına ya da dışarıda bırakılmasına izin vermekte, modül ise güvenli tarafta kalarak onu korumaktadır. Sürşarjlar atalet kuvveti oluşturmaz.

FS(B)s=TcapT+Tmd≥0.75FSBFS(P)s=0.8PrT+Tmd≥0.75FSP(19)

Çözümlü örnekteki duvar için kh = 0.15 alındığında: KAE = 0.3468 (Ka = 0.2596), ΔPAE = 71.9 kN/m, PIR = 123.8 kN/m; güvenlik sayıları 6.50 / 1.95 / 11.32 değerlerinden (devrilme, kayma, taşıma gücü) 3.00 / 1.12 / 8.13 değerlerine, seviyelerin en küçük güvenlik sayıları ise 2.77 ve 1.91 değerlerinden 2.41 ve 0.74 değerlerine düşmektedir.

kh katsayısı mühendis tarafından belirlenir: uygulamada bu katsayı sahanın en büyük yer ivmesinden, duvarın yüksekliğinden ve duvara izin verilen yerdeğiştirmeden türetilmektedir (eski FHWA yaklaşımında Am = (1.45 − A) A); modül girilen değeri almakta ve kendiliğinden herhangi bir yönetmelik uygulamamaktadır.

11Sonuçların okunmasıher sonucun ne olduğu ve çizimler

Sonuçlar sekmesi her kontrolü, gerekli değeriyle karşılaştırılan bir güvenlik sayısı olarak verir: kopma ve sıyrılma (seviyeler arasındaki en küçük değer), devrilme, L/6 sınırına göre eksantrisite, kayma ve taşıma gücü, dayanımı verildiğinde bağlantı ve kh verildiğinde aynı kontroller depremli durum için; ardından en büyük çekme kuvveti, gerekli güvenlik sayısının istediği kalınlık (şeritler) ya da aralık (geosentetikler), sıyrılma kontrolünün istediği boy, geotekstil bindirme boyu ve itki.

  • Kesit görünümü duvarı çizer: cephe kaplaması, seviyeler, seçilen yaklaşımın göçme yüzeyi, sürşarjlar, tutulan dolgu ve temel zemini; Analiz et sonrasında her seviye güvenlik sayılarına göre renklendirilir ve gerektirdiği boy bir işaretle gösterilir.
  • Gerilmeler görünümü σ′v ve σ′h değerlerinin derinlikle değişimini bileşen bileşen, her seviyedeki çekme kuvvetini ise taşıyabileceği değerle karşılaştırmalı olarak çizer.
  • Seviyeler görünümü her seviyenin iki güvenlik sayısını gerekli değerlerle, yanında depremli durumla birlikte; her seviyenin sahip olduğu boyu ise gerektirdiği boyla karşılaştırmalı olarak çizer.
  • Blok görünümü bloğa etkiyen kuvvetleri, tabandaki bileşkeyi, efektif genişlik üzerindeki basıncı ve üç güvenlik sayısını; deprem varsa deprem kuvvetlerini ve depremli güvenlik sayılarını çizer.

Hesaplar sekmesi hesap adımlarını seviye seviye bir tabloda, belirleyici seviyeleri ayrıntılı çözümleriyle, dış kontrolleri ise kuvvet kuvvet yazar. Gerekli güvenlik sayıları girdidir: her birinin yardım metni kaynaktaki ve uygulamadaki değerleri aktarır.

12Çözümlü örnekher sayı modülün kendi kodu ile hesaplanmıştır

Model sekmesinin açılıştaki modeli: 10 m yüksekliğinde, granüler dolgudan (γ1 = 16.5 kN/m³, φ′1 = 36°) oluşan ve 75 × 6 mm boyutlu, fy = 240 MPa akma dayanımlı, 7.5 m uzunluğunda, SV = 0.6 m ve SH = 1.0 m aralıklarla yerleştirilmiş, yılda 0.025 mm korozyona uğrayan galvanizli çelik şeritlerle donatılmış bir duvar, tasarım ömrü 50 yıl; tutulan dolgu aynı zemin; temel zemini φ′2 = 28° ve c′2 = 50 kPa; sürşarj yok; basitleştirilmiş yöntem. Aşağıdaki tüm sayılar, bu sayfa açılırken modülün kendi koduyla hesaplanmaktadır.

  • Gerilmeler (Bölüm 2): tabanda σ′v = 165 kPa, Kr = 1.2 Ka = 0.3115, σ′h = 51.4 kPa, şerit başına Tmax = 30.8 kN.
  • Kopma (Bölüm 5): Tcap = 85.5 kN, FS(B) = 2.77 (gerekli 1.80); treq = 4.33 mm.
  • Sıyrılma (Bölüm 6): en küçük güvenlik sayısı 1.91, 1 numaralı seviyede (gerekli 1.50); gerekli en uzun boy 6.54 m, mevcut boy 7.5 m.
  • Blok (Bölüm 7–9): Pa = 214 kN/m, W = 1238 kN/m; devrilme 6.50, e = 0.58 m (L/6 = 1.25 m), kayma 1.95, taşıma gücü 11.32 (kaynağın yoluyla 2.57 ve 14.39).
Kopmaya karşı FSgerekli 1.80024681012Sıyrılmaya karşı FSgerekli 1.5002460246810z (m)
Şekil 8. Çözümlü örnekteki duvarın her seviyesi için kopmaya ve sıyrılmaya karşı güvenlik sayıları ve gerekli değerler.

Aynı duvar, farklı seçimlerle

Tablo 3. Çözümlü örnekteki duvarda yaklaşım, yükler, deprem, donatı ve boy birer birer değiştirildiğinde elde edilen sonuçlar
DurumFS(B)FS(P)Lreq (m)FSote (m)FSslFSbc
Girildiği gibi (şeritler, basitleştirilmiş yöntem)2.771.916.56.500.581.9511.32
Aynı duvar, kaynağın yaklaşımıyla (Rankine, ön uçtan başlayan kama)3.331.906.96.500.581.9511.32
Kaynağın yaklaşımı, L = 13.5 m3.336.106.921.060.323.5118.18
20 kPa hareketli sürşarj ile2.470.6313.74.770.791.579.54
60 kPa şiddetinde, 2 m genişliğinde, cephe kaplamasından 1 m uzaklıkta şerit yük ile (hesapta mevcut; form ileride sunacak)2.741.328.13.661.141.557.87
Depremli, kh = 0.152.771.916.56.500.581.9511.32
Tult = 150 kN/m geogrid, 0.6 m aralıkla1.2510.785.26.500.581.9511.32
L = 0.7 H = 7 m2.771.706.55.660.621.8210.60
Geogrid durumunda Tult = 150 kN/m, azaltma katsayıları 1.2, 2.5 ve 1.25, Cr = 0.8, F* = ⅔ tan φ′1 ve α = 0.8 alınmıştır; depremli durumda tabloda statik güvenlik sayıları bırakılmış, depremli değerler Bölüm 10 metninde verilmiştir.

Kaynağın yaklaşımında aynı şeritler en üstte 6.9 m boy gerektirmekte (Rankine kaması 4.79 m geriye ulaşmaktadır) ve 7.5 m boyda en küçük sıyrılma güvenlik sayısı 1.90 olmaktadır; L = 13.5 m için bu değer 6.10 olup kopma güvenlik sayısı daha yüksektir (3.33), çünkü tabanda 1.2 Ka yerine Ka alınmaktadır. 20 kPa hareketli sürşarj, yüklediği hâlde tutmadığından tüm güvenlik sayılarını düşürmektedir — FS(P) 0.63 değerine, kayma 1.57 değerine iner; 60 kPa şerit yük ise bunları daha az düşürmektedir (1.32 ve 1.55), çünkü blok üzerindeki ağırlığı karşı koymakta ve yanal basıncı yayılmaktadır. Aynı aralıkta 150 kN/m geogrid için FS(B) = 1.25, Rankine yüzeyi ve α = 0.8 ile FS(P) = 10.78 bulunmaktadır. 0.7 H = 7 m boyda şeritler FS(P) = 1.70 değerini, blok ise FS(kayma) = 1.82 değerini korumaktadır (e = 0.62 m).

13Modülün neyi kabul ettiği ve neleri yapmadığıkabuller ve sınırlar tek bir yerde

Her analiz belirli kabullere dayanır. Modül bu kabulleri sonuçlara nasıl yansıdıklarına göre sınıflandırmaktadır:

  • Dolgu. Donatılı ve tutulan dolgular, boşluk suyu basıncı oluşmayan serbest drenajlı granüler zeminlerdir; duvarın içinde ya da gerisinde yeraltı su seviyesi, duvarın üstünde eğimli geri dolgu bulunmadığı kabul edilmiştir (eğimli ya da kırık eğimli geri dolgu ileride eklenecektir).
  • Seviyeler. Tüm seviyelerde tek bir donatı boyu kullanılmakta, seviyeler SV, 2 SV, … derinliklerinden tabana kadar yerleştirilmekte ve her biri SV yüksekliğindeki dolguyu taşımaktadır; bu, uygulamanın da eşit aralıklar için benimsediği kaynak kabulüdür. Farklı boylarda seviyeler ya da yamuk kesit modellenmemektedir.
  • Yanal gerilme. Şeritler ve geosentetikler için Rankine Ka ya da basitleştirilmiş yöntemin Kr/Ka oranı kullanılmaktadır; oranı 2.5 değerinden başlayan çubuk hasırlar ve kaynaklı tel hasırlar modülün kapsamında değildir. Şerit yükler Laba ve Kennedy yaklaşımıyla hesaplanmakta ve üst üste toplanmaktadır; tekil yük ve çizgisel yük modellenmemektedir. Model sekmesinde, hareketli yük olarak kabul edilen üniform sürşarj sunulmaktadır; şerit yük hesapta yer almakta olup forma sonraki bir sürümde eklenecektir.
  • Sıyrılma. Göçme yüzeyinin gerisinde iki yüzde F* α σ′v sürtünmesi alınmaktadır; F*, mühendis tarafından girilen değer ya da modülün alt sınır değeridir. Nervürlü şeritlerin derinlikle değişen F* değeri ve enine çubukların pasif direnci modellenmemektedir; bu durum güvenli taraftadır.
  • Cephe kaplamasının herhangi bir yük taşımadığı ve direnç sağlamadığı kabul edilmektedir; kaplamanın kendi stabilitesi modülün kapsamı dışındadır ve donatının kaplamaya bağlantısı yalnızca bağlantı dayanımı girildiğinde kontrol edilmektedir — dayanım girilmediğinde Sonuçlar sekmesinde ve raporda bağlantının taşıyacağı yük verilmektedir (Tmax ve depremli durumda Tmax ile aktif bölgenin atalet kuvvetinin toplamı). Duvarın önündeki gömülü kısım hesaba katılmamaktadır.
  • Blok. Düşey arka yüzüne tutulan dolgunun Rankine itkisi etkiyen rijit bir ağırlık duvarı olarak ele alınmaktadır; kayma, kohezyon dikkate alınmaksızın küçük olan içsel sürtünme açısının ⅔’si ile, taşıma gücü ise yüzeyde genel denklemle, hem kaynaktaki yaklaşımla hem de etkin genişlik üzerinde kontrol edilmektedir.
  • Deprem. Duvar sürtünmesi olmaksızın ve kv = 0 alınarak Mononobe–Okabe yöntemi kullanılmaktadır; dinamik artışın yarısı 0.6 H yüksekliğinde etkitilmekte, bloğun 0.5 H genişliğindeki kısmının atalet kuvveti alınmakta, aktif bölgenin atalet kuvveti ise etkin boylara göre paylaştırılmaktadır; kh mühendis tarafından girilir.
  • Kontrol edilmeyenler. Genel ve bileşik stabilite (şev stabilitesi analizi), duvarın oturması ve duvar boyunca farklı oturma, drenaj, cephe kaplaması, yapım aşamaları.

Kontroller, kaynaktaki ve FHWA ile AASHTO tasarım uygulamasındaki kontrollerin emniyet gerilmesi biçimidir — dirençlere uygulanan genel güvenlik sayıları kullanılmaktadır (kopma 1.8, sıyrılma 1.5, devrilme 2, kayma 1.5, taşıma gücü 2.5; depremli durumda bu değerlerin %75 kadarı); AASHTO LRFD ve FHWA GEC 11 yük ve direnç katsayıları kullanılmamaktadır. Gerekli güvenlik sayıları girdi olarak tanımlanır. Bu kontroller, donatılı zemin duvarının eksiksiz bir ilk tasarımını vermektedir; önem taşıyan bir duvarın tasarımı, donatıya ve cephe kaplamasına ait ürün verileri, bir genel stabilite analizi ve temelin oturmasıyla tamamlanır.

14Kaynaklarkaynak, uygulama ve katsayıların dayandığı makaleler

  • Das, B.M. (2016). Principles of Foundation Engineering, 8th ed. Cengage Learning, Boston. Bölüm 13, Kısım 13.10–13.17: zemin donatısı; metal şerit, geotekstil ve geogrid donatılı duvarların tasarımı; taşıma gücü katsayıları için Tablo 4.2.
  • Berg, R.R., Christopher, B.R. and Samtani, N.C. (2009). Design of Mechanically Stabilized Earth Walls and Reinforced Soil Slopes, Vol. I, FHWA-NHI-10-024. Federal Highway Administration, Washington, D.C.
  • American Association of State Highway and Transportation Officials (2012). AASHTO LRFD Bridge Design Specifications, 6th ed., Section 11.10, Mechanically stabilized earth walls.
  • Vidal, H. (1966). La terre armée. Annales de l’Institut Technique du Bâtiment et des Travaux Publics, Paris, July–August, 888–938.
  • Laba, J.T. and Kennedy, J.B. (1986). Reinforced earth retaining wall analysis and design. Canadian Geotechnical Journal, 23(3), 317–326.
  • Koerner, R.M. (2005). Designing with Geosynthetics, 5th ed. Prentice Hall, Englewood Cliffs, N.J.
  • Binquet, J. and Lee, K.L. (1975). Bearing capacity analysis of reinforced earth slabs. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 101(GT12), 1257–1276.
  • Martin, J.P., Koerner, R.M. and Whitty, J.E. (1984). Experimental friction evaluation of slippage between geomembranes, geotextiles and soils. Proceedings, International Conference on Geomembranes, Denver, 191–196.
  • Mononobe, N. and Matsuo, H. (1929). On the determination of earth pressures during earthquakes. Proceedings, World Engineering Congress, Tokyo, 9, 177–185.
  • Okabe, S. (1926). General theory of earth pressure. Journal of the Japanese Society of Civil Engineers, 12(1).
  • Vesic, A.S. (1973). Analysis of ultimate loads of shallow foundations. Journal of the Soil Mechanics and Foundations Division, ASCE, 99(SM1), 45–73.

Teoriden kendi tasarımınıza

Kendi donatılı zemin duvarınızı dakikalar içinde kontrol edin

  • Her seviyenin çekme kuvveti, kopması ve sıyrılması
  • Gerekli güvenlik sayılarının istediği kalınlık, aralık ve boy
  • Bloğun devrilme, eksantrisite, kayma ve taşıma gücü kontrolleri ve depremli durumda aynı kontroller
  • PDF olarak kaydedilen, derli toplu bir hesap raporu. Çevrimiçi: kurulum yok, donanım kilidi yok; telefonda, tablette ya da bilgisayarda

İstinat duvarları hakkında daha fazlası