Op deze pagina · 14 hoofdstukken
Een wand van niet-samenhangende aanvulling met daarin strips, doeken of grids houdt zichzelf in evenwicht: de aanvulling neemt de druk op, de wapening de trek, en de wrijving tussen beide houdt het geheel bijeen. Deze pagina legt per onderdeel uit hoe de module zo'n wand toets: de spanningen in de aanvulling en de bovenbelastingen, het bezwijkvlak dat elke laag verdeelt in een verankerd en een verankerend deel, de trekkracht in een laag, breuk en uittrekken, het gewapende blok als gewichtskeermuur tegen kantelen, glijden en bezwijken van het draagvermogen, de aardbeving, een rekenvoorbeeld waarvan elk getal door de software zelf is berekend, en de aannames.
1Een gewapende grondconstructiewat het is, wat er getoetst moet worden en de twee procedures van de module
Een grondtalud kan op zichzelf alleen blijven staan onder de taludhoek van de betreffende grond. Door tijdens het aanbrengen dunne trekelementen in de aanvulling te plaatsen — strips van gegalvaniseerd staal, geweven geotextiel, een polymeer geogrid — werken de grond en de wapening samen: de grond draagt de druk, de wapening de trek die de grond niet kan opnemen, en de wrijving tussen beide houdt het geheel bijeen. De voorzijde van de aanvulling wordt afgesloten door een wandbekleding van betonpanelen, stapelblokken of een omhulling van de wapening zelf, die de grond tegenhoudt en verder weinig belasting draagt. Het principe is oud; de systematische berekening begon met Vidal in 1966 en de eerste wanden met metalen strips, waarna geotextielen en geogrids volgden in de jaren zeventig en tachtig. In de vakliteratuur worden zulke wanden mechanisch gestabiliseerd genoemd; in de praktijk spreekt men van MSE-wanden of gewapende grondconstructies.
De aanvulling is een goed waterdoorlatende niet-samenhangende grond: een kleiachtige aanvulling zou poriënwaterspanningen opbouwen en sterkte verliezen, en wordt in de praktijk niet gebruikt. Het ontwerp bestaat uit twee delen (literatuur; FHWA):
- Interne stabiliteit. Elke wapeningslaag moet de trek opnemen die de aanvulling erop uitoefent, zonder te breken (breuk), zonder uit de aanvulling achter het bezwijkvlak te worden getrokken (uittrekken), en zonder los te scheuren van de wandbekleding (de aansluiting). Deze toetsen bepalen de sterkte, de h.o.h.-afstand en de lengte van de wapening (paragrafen 2 tot 6).
- Externe stabiliteit. Het gewapende blok, met breedte L en hoogte H, werkt als een gewichtskeermuur: de achtervulling drukt tegen de achterzijde, en het blok mag niet kantelen, glijden over de basis of de ondergrond laten bezwijken (paragrafen 7 tot 9).
- De aardbeving. Beide groepen toetsen worden opnieuw uitgevoerd, rekening houdend met de dynamische gronddruk van de achtervulling, de traagheid van het blok en de traagheid van de grond die door de wapening wordt vastgehouden (paragraaf 10).
- Macrostabiliteit — een glijvlak door de ondergrond onder de wand, of een samengesteld glijvlak door het blok — wordt getoetst met een taludstabiliteitsanalyse en maakt geen deel uit van deze module.
Er worden twee rekenmethoden aangeboden. De theoretische methode gaat voor elk type wapening uit van de actieve gronddruk volgens Rankine op elke diepte en de Rankine-spie vanaf de teen als bezwijkvlak. De vereenvoudigde methode van FHWA en AASHTO, die in de ontwerpnormen wordt gebruikt, verhoogt de horizontale spanning voor stijve (onrekbare) wapening, verplaatst het bezwijkvlak dichter naar de wandbekleding en legt vast hoe de veranderlijke belasting, de uittrekweerstand en de excentriciteit van de resultante moeten worden meegenomen. De module bevat beide methoden; de vereenvoudigde methode, bestemd voor uit te voeren projecten, is de standaardkeuze.
2De spanningen in de aanvullingde Rankine-druk, de verhouding van de praktijk en de bovenbelastingen
De aanvulling achter de wandbekleding bevindt zich in de actieve elastische staat: het is net voldoende vervormd om de sterkte te mobiliseren, en de horizontale spanning op een verticaal vlak is de actieve gronddruk volgens Rankine. Met z als de diepte onder de bovenkant van de wand, γ1 het volumiek gewicht en φ′1 de wrijvingshoek van de gewapende grond,
De horizontale spanningsverhouding volgens de vereenvoudigde methode
Metingen in het veld en proeven achter de praktijkrichtlijnen tonen aan dat stijve wapening — stalen strips, staalmatten — de grond nabij de bovenkant van de wand sterker meeneemt dan de Rankine-toestand veronderstelt, omdat de grond daar onvoldoende is vervormd. De spanningsverhouding neemt af met de diepte; buigzame geosynthetica vervormen voldoende om de Rankine-gronddruk correct te laten zijn. De vereenvoudigde methode (AASHTO LRFD 11.10.6.2.1, FHWA) bepaalt Kr/Ka op basis van het type wapening, met Ka van de gewapende grond:
Bovenbelastingen
Een gelijkmatige bovenbelasting verhoogt de verticale spanning op elke diepte en, via Kr, ook de horizontale spanning. Het tabblad Model neemt één gelijkmatige bovenbelasting q aan als een veranderlijke belasting, qL = q; de berekening ondersteunt ook een permanente belasting, qD, en strookbelastingen, die in een latere versie via het formulier beschikbaar komen. Beide typen belasten de wapening en drukken op het blok, maar een veranderlijke belasting wordt niet meegeteld waar deze gunstig zou werken — bij het gewicht dat weerstand biedt tegen glijden en kantelen en bij de verticale spanning die de wapening vasthoudt tegen uittrekken (volgens de praktijknormen; de theoretische benadering kent één type bovenbelasting). Het beschouwen van de bovenbelasting als veranderlijk is de veilige keuze in elke toets.
Een strookbelasting van intensiteit qs en breedte a′ op een afstand b′ van het keerscherm — de fundering van een pijler of van een gebouw — wordt overgenomen uit de bron volgens Laba en Kennedy (1986): de verticale spanning spreidt zich uit onder twee verticaal op één horizontaal, en de zijdelingse gronddruk volgt de elastische oplossing voor een strookbelasting op een starre wand, verhoogd met een factor M die 1.4 bedraagt voor een strook aan het keerscherm en 1 voor een strook die meer dan 0.14 H naar achteren ligt. Meerdere stroken werken samen — de elastische oplossingen zijn lineair, dus de verticale spanning en de zijdelingse gronddruk van elke strook worden opgeteld — en een strookbelasting is, net als een gelijkmatig verdeelde belasting, permanent of veranderlijk. De berekening in de module verwerkt ze; in het tabblad Model wordt voorlopig de gelijkmatig verdeelde belasting aangeboden, net als bij de gestempelde bouwputten, met de strookbelasting gemarkeerd als Binnenkort.
Voor de uitgewerkte muur geldt aan de basis: σ′v = 16.5 × 10 = 165 kPa; Ka = 0.2596, Kr = 1.2 Ka = 0.3115 en σ′h = 51.4 kPa. Op het hoogste niveau, 0.6 m diep, is Kr/Ka gelijk aan 1.65.
3Het glijvlak en de lengtesde actieve en de effectieve lengte van een niveau
De wapening werkt waar de aanvulling anders zou bezwijken. Het deel van een laag binnen de bezwijkzone — tussen het keerscherm en het bezwijkvlak — wordt meegetrokken met de afschuivende grond en biedt geen steun; alleen het deel voorbij het bezwijkvlak, in de stabiele aanvulling, verankert de laag. Het bezwijkvlak verdeelt elke laag daarom in een actieve lengte La en een effectieve lengte Le = L − La.
De bron gaat uit van de Rankine-spie vanaf de teen voor elke wapening, een vlak onder 45° + φ′1/2 met het horizontale vlak: aan de bovenzijde van een muur van 10 m hoog in een aanvulling met 36° bevindt dit vlak zich op 5.1 m achter het keerscherm. Metingen bij muren met stalen stroken tonen aan dat het vlak met de grootste trekkracht zich veel dichter bij het keerscherm bevindt — stijve wapening laat niet toe dat de aanvulling voldoende vervormt om de Rankine-spie te vormen — en de praktijk hanteert voor niet-rekbare wapening een dubbel lineair vlak, dat over de bovenste helft van de muur verticaal op 0.3 H achter het keerscherm loopt en van daaruit recht naar de teen gaat. Voor rekbare wapening behoudt de praktijk het Rankine-vlak. In de vereenvoudigde methode van de module krijgt een metalen strook het dubbel lineaire vlak en een geosynthetisch materiaal het Rankine-vlak; de procedure uit de bron gebruikt het Rankine-vlak voor beide.
4De trekkracht van een niveaude niveaus en wat elk niveau opneemt
Elke laag neemt de zijdelingse spanning op van de aanvulling tussen de tussenliggende hoogtes naar de aangrenzende lagen — de invloedshoogte, SV bij gelijkmatige laagafstanden. De bron plaatst de lagen op SV, 2 SV, …, N SV = H, waarbij de laatste zich aan de basis bevindt waar de spanning het grootst is, en de module doet hetzelfde; wanneer H geen meervoud is van SV wordt de laatste laag aan de basis geplaatst, dichter bij de bovenliggende laag dan SV, en wordt er nog steeds van uitgegaan dat deze SV aan aanvulling draagt. Een strook neemt ook de aanvulling op over zijn horizontale h.o.h.-afstand SH; een doek of rooster is continu en de trekkracht wordt berekend per meter muur.
Wanneer de muur alleen wordt belast door de aanvulling en een gelijkmatige bovenbelasting, bevindt de grootste trekkracht zich aan de basis, Tmax = σ′h(H) SV SH; een strookbelasting dicht bij het keerscherm kan deze verplaatsen naar een hoger niveau, en de module neemt de grootste waarde over de lagen. Hierbij worden de dikte van de stroken of de afstand van de doeken vastgelegd, die volgens conventie op elk niveau gelijk worden gehouden. Waar de vereenvoudigde methode Kr verhoogt nabij de bovenzijde, dragen de bovenste lagen meer dan de Rankine-waarde, maar de basis blijft maatgevend, tenzij een belasting dicht bij het keerscherm extra belasting toevoegt aan de bovenzijde.
5Breukgecorrodeerde strips, gereduceerde geosynthetics en de vereiste dikte of afstand
Een laag breekt wanneer de trekkracht de capaciteit van de wapening bereikt.
Gegalvaniseerde stalen strips
Een strook met breedte w en dikte t kan w t fy opnemen, waarbij fy de vloeigrens van het staal is. Gevuld verzinkt staal corrodeert in de aanvulling, volgens de bron met 0.025 tot 0.050 mm per jaar; over de ontwerplevensduur n verliest de strook r n van zijn dikte, wat wordt afgetrokken voordat de strook wordt getoetst (de bron). De vereiste veiligheidsfactor tegen breuk, FSB, varieert in de bron van 2.5 tot 3; de praktijk staat 0.55 fy toe op de gecorrodeerde doorsnede, wat neerkomt op een factor van 1.8.
Omgekeerd is de vereiste ontwerpdikte die van de grootste trekkracht met toevoeging van de corrosietoeslag (de bron):
Geotextielen en geogridstoepassingen
Een geosynthetisch materiaal wordt gekarakteriseerd door de uiterste treksterkte Tult bij brede stroken, per meter breedte. De langetermijnsterkte is kleiner: het materiaal ondervindt beschadiging bij het aanbrengen en verdichten van de aanvulling, het vertoont kruip onder langdurige belasting en het degradeert chemisch en biologisch. De bron deelt Tult door een factor voor elk effect:
| Factor | Geotextiel | Geogrid |
|---|---|---|
| Installatiebeschadiging RFid | 1.1 – 2.0 | 1.1 – 1.4 |
| Kruip RFcr | 2 – 4 | 2 – 3 |
| Chemische en biologische degradatie RFcbd | 1 – 1.5 | 1.1 – 1.5 |
Een geogrid bedekt niet altijd het gehele oppervlak: rollen van 1.2 m breed die worden gelegd met een tussenruimte van 0.3 m bedekken Cr = 1.2/1.5 = 0.8 hiervan, en een meter muur draagt Tall Cr. De afstand die de vereiste veiligheidsfactor aan de basis toestaat is SV = Tall Cr/(σ′h(H) FSB).
Voor de uitgewerkte muur is de strook van 75 × 6 mm na 75 mm corrosie gedurende 4.75 jaar nog 1.25 × 50 mm en kan deze 85.5 kN opnemen; de grootste trekkracht is 30.8 kN, zodat FS(B) = 2.77 ten opzichte van de vereiste 1.80, en de dikte die de vereiste factor vraagt is 4.33 mm.
6Uittrekkende wrijving voorbij het glijvlak, F* en α, de vereiste lengte
Een laag die niet breekt, kan nog steeds uit de aanvulling glijden. Voorbij het bezwijkvlak wordt de laag vastgehouden door wrijving op de twee zijden, en deze wrijving is gelijk aan de verticale spanning op de laag vermenigvuldigd met de factor die de wapening mobiliseert:
- F* is de uittrekwrijvingsfactor, de wrijving die de wapening kan mobiliseren per eenheid verticale spanning. De bron vermeldt deze als tan φ′μ, de wrijvingshoek tussen grond en anker, voor een strook; als tan φ′F ≈ tan(⅔ φ′1) voor een geotextiel, met gemeten verhoudingen φ′F/φ′1 van 0.8 tot 1.0 voor zand (volgens de bron); en als Ci tan φ′1 voor een geogrid, met Ci als de interactiecoëfficiënt, 0.75 tot 0.8 voor grind, 0.7 tot 0.75 voor goed gegradeerd zand, 0.55 tot 0.6 voor fijn of siltig zand. De praktijk bepaalt F* uit uittrekproeven, en gaat zonder proeven uit van ⅔ tan φ′ voor een geosynthetisch materiaal; voor geribde stalen stroken varieert F* van 1.2 + log Cu aan de bovenzijde van de muur tot tan φ′ op 6 m diepte. De module vult F* in als een ondergrens — tan φ′1 voor een strook, ⅔ tan φ′1 voor een geosynthetisch materiaal — en staat toe dat deze waarde wordt overschreven.
- α is de schaaleffectcorrectie uit de praktijk, die rekening houdt met het feit dat een lange rekbare wapening niet over de gehele lengte tegelijk wrijving mobiliseert: 1.0 voor metalen stroken, 0.8 voor een geogrid, 0.6 voor een geotextiel. De bron past deze correctie niet toe (α = 1).
- σ′v is de verticale spanning op de laag in de weerstandbiedende zone, γ1 z inclusief de permanente bovenbelastingen en strookbelastingen, zonder de veranderlijke belastingen.
Voor een strook zonder bovenbelasting nemen zowel T als Pr toe met de diepte: volgens de procedure van de bron is de effectieve lengte die de vereiste factor vraagt dan op elk niveau gelijk, en volgt de vereiste lengte het bezwijkvlak, het langst aan de bovenzijde; in de vereenvoudigde methode dragen de bovenste lagen Kr/Ka maal meer en vereisen ze een effectieve lengte die in dezelfde verhouding langer is. Een bovenbelasting die de laag belust zonder deze vast te houden — de veranderlijke belasting — verlaagt de factor; een permanente bovenbelasting veranderd deze niet.
De overlappingslengte van een geotextiel, en de verbinding
Een wand van geotextiel wordt afgewerkt door elk doek rond de aanvulling van het betreffende niveau te wikkelen en terug te slaan onder het volgende doek; de overlappingslengte neemt dezelfde trekkracht op aan beide zijden, zodat de lengte gelijk is aan de helft van de effectieve lengte die het niveau vereist, en nooit minder dan 1 m (de bron, met F* α voor de wrijving zoals bij het uittrekken):
Wanneer de wapening is bevestigd aan een keerscherm van panelen of blokken, moet de verbinding de trekkracht van de laag kunnen opnemen; de praktijk neemt de belasting op de verbinding als Tmax en ontleent de sterkte aan beproevingen van de verbinding. Als deze sterkte wordt ingevoerd, toetst de module deze met de breukfactor.
Voor de uitgewerkte wand bevindt de kleinste uittrekfactor zich op niveau 1, op 0.6 m diepte: La = 3.00 m, Le = 4.50 m, Pr = 2 × 0.075 × 0.727 × 9.9 × 4.50 = 4.86 kN tegenover T = 2.54 kN: FS(P) = 1.91. De grootste vereiste lengte is 6.54 m, op niveau 1.
7Het gewapende blok: kantelende gronddruk, de gewichten en de excentriciteit van de resultante
Intern is het gewapende blok een intacte grondmassa die de achterliggende aanvulling keert; het wordt getoetst als een gewichtskeermuur met breedte L en hoogte H (volgens de bron). De achterliggende aanvulling — in de bron dezelfde korrelige grond, in de module een eigen grondsoort — drukt tegen de achterzijde van het blok met de actieve gronddruk volgens Rankine, vermeerderd met de bovenbelastingen:
Het blok biedt weerstand door het eigen gewicht γ1 H L op L/2 vanaf de teen, door de permanente bovenbelasting daarop en door het deel van een permanente strookbelasting dat boven het blok ligt. Een veranderlijke belasting (gelijkmatig of strook), die afwezig kan zijn wanneer de gronddruk optreedt, wordt niet meegezeld als weerstandbiedend (gebruikelijke praktijk).
Kantelen en de excentriciteit van de resultante
De veiligheidsfactor tegen kantelen is de verhouding tussen het weerstandbiedend moment van de gewichten rond de teen en het kantelend moment van de gronddruk. In de praktijk wordt dezelfde toets geformuleerd als een eis voor de positie van de resultante op het funderingsvlak: de excentriciteit e ten opzichte van het midden van het zoolvlak moet binnen L/6 blijven, zodat het gehele funderingsvlak onder druk blijft. De module geeft beide waarden.
Voor de uitgewerkte wand geldt Pa = ½ × 0.2596 × 16.5 × 10² = 214.2 kN/m op 3.33 m, Mo = 714 kN·m/m; W = 16.5 × 10 × 7.5 = 1238 kN/m op 3.75 m, MR = 4641 kN·m/m: FS(kantelen) = 6.50 en e = 0.58 m tegenover L/6 = 1.25 m.
8Glijdende wrijving op het funderingsvlak, op de zwakkere grond
Het blok glijdt over het funderingsvlak wanneer de horizontale gronddruk groter is dan de beschikbare wrijving. De bron stelt de wrijving gelijk aan ΣV tan(k φ′1) met k ≈ ⅔, zoals bij een betonmuur op grond. De basis van een gewapend blok betreft echter grond op grond; in de praktijk wordt daarom de wrijvingshoek van de zwakste grondsoort gebruikt (gewapende aanvulling of ondergrond, dan wel de interface met een geosynthetisch materiaal). De module hanteert de factor ⅔ uit de bron, gaat uit van de zwakste grond en neemt geen cohesie voor de ondergrond mee. Naast de eigen berekening vermeldt de module ook de waarde op basis van alleen de aanvulling (de methode uit de bron).
Voor de uitgewerkte wand is de ondergrond (φ′2 = 28°) de maatgevende zwakke laag: FS(glijden) = 1238 × tan(⅔ × 28°) / 214.2 = 1.95; met de wrijvingshoek van de aanvulling (36°), zoals vermeld in de bron, geldt 2.57.
9Draagvermogende toets volgens de bron en de effectieve breedte van Meyerhof
De ondergrond ondersteunt het blok als een strookfundering op staal. De bron berekent het uiterst draagvermogen van een fundering met breedte L aan het maaiveld volgens qu = c′2 Nc + ½ γ2 L Nγ — geen diepteterm, omdat het stichtingsvlak aan het oppervlak ligt of de inbedding niet wordt meegenomen — en vergelijkt dit met de verticale spanning onder het blok op het stichtingsvlak: σ′o(H) = γ1 H plus de bovenbelasting. De factoren Nc en Nγ zijn afkomstig uit de algemene draagvermogensvergelijking.
De resultante op het stichtingsvlak bevindt zich niet in het midden: door de horizontale gronddruk verschuift de resultante met een excentriciteit e richting de teen, waardoor de gronddruk onder de teen hoger is dan gemiddeld. In de praktijk (FHWA, AASHTO) wordt uitgegaan van de effectieve breedte volgens Meyerhof (L − 2e), waarop de totale verticale belasting (inclusief veranderlijke belasting) als een gelijkmatige gronddruk grijpt, waarna de draagkracht voor deze effectieve breedte wordt berekend. Omdat de spanning hoger is en de effectieve breedte kleiner, valt de veiligheidsfactor lager uit; de module berekent beide methoden en de kleinste is maatgevend.
| φ′2 | Nc | Nγ |
|---|---|---|
| 20° | 14.83 | 5.39 |
| 25° | 20.72 | 10.88 |
| 28° | 25.80 | 16.72 |
| 30° | 30.14 | 22.40 |
| 35° | 46.12 | 48.03 |
| 40° | 75.31 | 109.41 |
Voor de uitgewerkte wand: volgens de methode uit de bron geldt qu = 50 × 25.80 + ½ × 17.3 × 7.5 × 16.72 = 2375 kPa bij σ′o(H) = 165 kPa, FS = 14.39; met inbegrip van de excentriciteit geldt L′ = 7.5 − 2 × 0.58 = 6.35 m, σ′v = 195 kPa, qu = 2208 kPa en FS = 11.32 (maatgevend).
10De aardbevingMononobe–Okabe, de traagheid van het blok en van de niveaus
Een aardbeving veroorzaakt extra belastingen ten opzichte van het statische geval. In de praktijk (FHWA, AASHTO) wordt dit in rekening gebracht met een horizontale seismische coëfficiënt kh en drie krachten:
- De dynamische gronddruk van de aanvulling volgens Mononobe–Okabe: de actieve coëfficiënt KAE voor een verticale wand, een horizontaal maaiveld en zonder wandwrijving, met ψ = tan−1 kh; de toename ten opzichte van de statische gronddruk is ΔPAE = ½ γb H² (KAE − Ka), waarvan de helft aangrijpt — de gronddruk en de traagheidskracht van het blok bereiken niet gelijktijdig hun piekwaarde — op 0.6 H boven het stichtingsvlak.
- De traagheidskracht van het gewapende blok over een breedte van 0.5 H achter de bekleedingselementen, PIR = ½ kh γ1 H², op halve hoogte.
- De traagheidskracht van de actieve zone, Pi = kh Wa, waarbij Wa het gewicht is van de grond tussen de bekleedingselementen en het bezwijkvlak. Deze kracht wordt verdeeld over de lagen naar rato van hun effectieve lengte, zodat op elke laag een extra trekkracht Tmd = Pi Le/ΣLe werkt bovenop de statische trekkracht.
Met deze extra krachten wordt het blok opnieuw getoetst op kantelen (waarbij de resultante tot L/3 buiten het midden mag treden), op glijden en op draagkracht. Tevens wordt elke laag getoetst op breuk met T + Tmd en op uittrekken met een wrijving die op 80 % van de statische waarde wordt gesteld. De vereiste veiligheidsfactoren bedragen 75 % van de statische waarden. De veranderlijke belasting wordt gehandhaafd zoals in het statische geval (werkt belastend, niet weerstandbiedend); hoewel de praktijk toestaat deze belasting in de seismische combinatie te reduceren of weg te laten, behoudt de module deze aan de veilige zijde. Bovenbelastingen genereren geen traagheidskrachten.
Voor de uitgewerkte wand met kh = 0.15: KAE = 0.3468 tegenover Ka = 0.2596, ΔPAE = 71.9 kN/m, PIR = 123.8 kN/m; de veiligheidsfactoren zakken van 6.50 / 1.95 / 11.32 (kantelen, glijden, draagkracht) naar 3.00 / 1.12 / 8.13, en de kleinste factoren van de lagen veranderen van 2.77 en 1.91 naar 2.41 en 0.74.
11Lezen van de resultatenwat elk resultaat inhoudt en de tekeningen
Het tabblad Resultaten toont elke toets als een verhouding ten opzichte van de vereiste waarde: breuk en uittrekken (de kleinste waarde over alle lagen), kantelen, de excentriciteit ten opzichte van L/6, glijden en draagkracht, de aansluiting (indien de sterkte is opgegeven), alsmede dezelfde toetsen bij een aardbeving (indien kh is ingevoerd). Vervolgens worden de maximale trekkracht, de vereiste dikte (strips) of afsnoeringsafstand (geosynthetics), de vereiste uittreklengte, de overlap van geotextiel en de totale gronddruk weergegeven.
- Doorsnede toont de opbouw van de keermuur: het voorvlak, de ankerlagen, het bezwijkvlak volgens de gekozen methode, de bovenbelastingen, de aanvulling en de ondergrond. Na het uitvoeren van Berekenen krijgt elke laag een kleur op basis van de veiligheidsfactoren en geeft een vinkje de benodigde lengte aan.
- Spanningen toont het verloop van σ′v en σ′h met de diepte, per onderdeel, alsmede de trekkracht in elke laag ten opzichte van de beschikbare capaciteit.
- Lagen toont de twee veiligheidsfactoren van elke laag ten opzichte van de vereiste waarden (met de seismische waarden daarnaast) en vergelijkt de aanwezige lengte met de benodigde lengte.
- Blok toont de krachten op het gewapende blok, de resultante op het stichtingsvlak, de gronddruk over de effectieve breedte en de drie veiligheidsfactoren; bij een aardbeving worden ook de seismische krachten en veiligheidsfactoren weergegeven.
Het tabblad Berekeningen toont de uitwerking laag per laag in een tabel, waarbij de maatgevende lagen en de externe toetsen krachtsbreed worden uitgeschreven. De vereiste veiligheidsfactoren zijn invoervelden; bijbehorende helpteksten citeren de bron en de praktijknormen.
12Een rekenvoorbeeldelk getal berekend door de eigen code van de module
Het standaardmodel op het tabblad Model betreft een 10 m hoge keermuur van korrelige grond (γ1 = 16.5 kN/m³, φ′1 = 36°) gewapend met gegalvaniseerde stalen strips van 75 × 6 mm (fy = 240 MPa), met een lengte van 7.5 m en een h.o.h.-afstand van SV = 0.6 m en SH = 1.0 m, rekening houdend met een corrosie van 0.025 mm/jaar gedurende 50 jaar. De achterliggende aanvulling bestaat uit dezelfde grond; de ondergrond heeft φ′2 = 28° en c′2 = 50 kPa; er is geen bovenbelasting en de vereenvoudigde methode wordt toegepast. Alle onderstaande waarden worden bij het openen van deze pagina direct berekend.
- Spanningen (paragraaf 2): op het stichtingsvlak geldt σ′v = 165 kPa, Kr = 1.2 Ka = 0.3115, σ′h = 51.4 kPa, Tmax = 30.8 kN per strip.
- Breuk (paragraaf 5): Tcap = 85.5 kN, FS(B) = 2.77 (1.80 vereist); treq = 4.33 mm.
- Uittrekken (paragraaf 6): kleinste veiligheidsfactor 1.91 op niveau 1 (1.50 vereist); grootste vereiste lengte 6.54 m tegenover 7.5 m.
- Het blok (paragrafen 7 tot 9): Pa = 214 kN/m, W = 1238 kN/m; kantelen 6.50, e = 0.58 m (L/6 = 1.25 m), glijden 1.95, draagkracht 11.32 (volgens de methode uit de bron 2.57 en 14.39).
Dezelfde wand met alternatieve uitgangspunten
| Geval | FS(B) | FS(P) | Lreq (m) | FSot | e (m) | FSsl | FSbc |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Zoals ingevoerd (stalen strips, vereenvoudigde methode) | 2.77 | 1.91 | 6.5 | 6.50 | 0.58 | 1.95 | 11.32 |
| Dezelfde wand volgens de methode uit de bron (Rankine, glijvlak vanaf de teen) | 3.33 | 1.90 | 6.9 | 6.50 | 0.58 | 1.95 | 11.32 |
| Methode uit de bron met L = 13.5 m | 3.33 | 6.10 | 6.9 | 21.06 | 0.32 | 3.51 | 18.18 |
| Met een veranderlijke bovenbelasting van 20 kPa | 2.47 | 0.63 | 13.7 | 4.77 | 0.79 | 1.57 | 9.54 |
| Met een strookbelasting van 60 kPa, 2 m breed, op 1 m van het voorvlak (in de berekening; het invoerscherm biedt dit later aan) | 2.74 | 1.32 | 8.1 | 3.66 | 1.14 | 1.55 | 7.87 |
| Met aardbeving, kh = 0.15 | 2.77 | 1.91 | 6.5 | 6.50 | 0.58 | 1.95 | 11.32 |
| Een geogrid met Tult = 150 kN/m op 0.6 m | 1.25 | 10.78 | 5.2 | 6.50 | 0.58 | 1.95 | 11.32 |
| L = 0.7 H = 7 m | 2.77 | 1.70 | 6.5 | 5.66 | 0.62 | 1.82 | 10.60 |
Volgens de procedure van de bron hebben dezelfde strippen aan de bovenzijde 6.9 m nodig (de Rankine-spie reikt 4.79 m terug) en de kleinste uittrekfactor bij 7.5 m is 1.90; bij L = 13.5 m is dit 6.10, en de breukfactor is hoger, 3.33, omdat Ka de waarde 1.2 Ka aan de zool vervangt. Een veranderlijke bovenbelasting van 20 kPa verlaagt elke factor — FS(P) naar 0.63, glijden naar 1.57 — omdat deze belast en niet tegenhoudt; de strookbelasting van 60 kPa verlaagt ze minder (1.32 en 1.55) omdat het gewicht boven het blok weerstand biedt en de horizontale druk gespreid wordt. Een geogrid van 150 kN/m bij dezelfde h.o.h.-afstand heeft FS(B) = 1.25 en, met het Rankine-vlak en α = 0.8, FS(P) = 10.78. Bij 0.7 H = 7 m behouden de strippen FS(P) = 1.70 en het blok FS(glijden) = 1.82 met e = 0.62 m.
13Wat de module aanneemt en wat deze niet doetde aannames en de grenzen op één plek
Elke berekening rust op aannames. De module sorteert deze op basis van de manier waarop de resultaten worden verkregen:
- De aanvulling. Goed waterdoorlatende korrelvormige grond, gewapend en gekeerd, zonder poriënwaterspanning; geen grondwaterstand in of achter de muur, geen hellend talud erboven (een talud of knik in het maaiveld is een latere uitbreiding).
- De niveaus. Eén lengte op elk niveau, geplaatst op SV, 2 SV, … tot aan de zool, waarbij elk niveau SV aan aanvulling draagt; de conventie van de bron, die in de praktijk wordt gedeeld voor gelijke afstanden. Niveaus met verschillende lengtes of een trapeziumvormige doorsnede worden niet gemodelleerd.
- De horizontale spanning. Rankine Ka, of de Kr/Ka van de vereenvoudigde methode voor strippen en geosynthetics; staalmatten en gelaste netten, waarvan de verhouding begint bij 2.5, zitten niet in de module. De strookbelastingen volgen Laba en Kennedy en worden opgeteld; een puntbelasting of lijnbelasting wordt niet gemodelleerd. Het tabblad Model biedt een gelijkmatig verdeelde belasting, beschouwd als veranderlijk; de strookbelasting is in de berekening aanwezig en komt in een latere versie naar de invoer.
- De uittrekweerstand. F* α σ′v op twee vlakken voorbij het bezwijkvlak, met de F* die de ingenieur opgeeft of de ondergrens van de module; de met de diepte variërende F* van geribbelde strippen en de passieve weerstand van dwarsstaven worden niet gemodelleerd, wat aan de veilige kant is.
- De bekleding draagt niets en biedt geen weerstand; de eigen stabiliteit valt buiten de module, en de verbinding van de wapening met de bekleding wordt alleen getoetst wanneer de sterkte ervan is ingevoerd — zonder dit geven de Resultaten en het rapport de belasting die de verbinding zou dragen (Tmax, en Tmax plus de traagheid van de actieve zone onder aardbeving). De opsluitdiepte vóór de muur wordt niet meegerekend.
- Het blok. Een stijve gewichtskeermuur met de Rankine-gronddruk van de gekeerde grond op een fictief rugvlak; glijden op ⅔ van de kleinste wrijvingshoek zonder cohesie; draagvermogen volgens de algemene vergelijking op het funderingsvlak, volgens de methode van de bron en op de effectieve breedte.
- De aardbeving. Mononobe–Okabe zonder wandwrijving en kv = 0, de helft van de dynamische toename op 0.6 H, de traagheid van het blok over 0.5 H, de traagheid van de actieve zone verdeeld over de effectieve lengtes; kh wordt door de ingenieur opgegeven.
- Niet getoetst. De globale en samengestelde stabiliteit (een taludstabiliteitsanalyse), de zetting van de muur en de scheefstelling erlangs, de afwatering, de bekleding, de bouwfasen.
De toetsen zijn die van de bron en de ontwerppraktijk van FHWA en AASHTO in hun gebruiksspanningsvorm — globale veiligheidsfactoren op de weerstanden (1.8 wapeningsbreuk, 1.5 uittrekken, 2 kantelen, 1.5 glijden, 2.5 draagvermogen, en 75 % daarvan onder aardbeving), niet de belasting- en weerstandsfactoren van AASHTO LRFD en FHWA GEC 11 — met de vereiste factoren als invoer. Ze bieden een compleet eerste ontwerp van een gewapende-grondconstructie; een definitief ontwerp wordt voltooid met productgegevens van de wapening en bekleding, een globale stabiliteitsanalyse en de zetting van de fundering.
14Literatuurde bron, de praktijkrichtlijnen en de artikelen achter de factoren
- Das, B.M. (2016). Principles of Foundation Engineering, 8rd ed. Cengage Learning, Boston. Hoofdstuk 13, paragraaf 13.10 tot 13.17: grondwapening, het ontwerp van muren met metalen strippen, geotextielen en geogrids; Tabel 4.2 voor de draagvermogensfactoren.
- Berg, R.R., Christopher, B.R. and Samtani, N.C. (2009). Design of Mechanically Stabilized Earth Walls and Reinforced Soil Slopes, Vol. I, FHWA-NHI-10-024. Federal Highway Administration, Washington, D.C.
- American Association of State Highway and Transportation Officials (2012). AASHTO LRFD Bridge Design Specifications, 6th ed., Section 11.10, Mechanically stabilized earth walls.
- Vidal, H. (1966). La terre armée. Annales de l’Institut Technique du Bâtiment et des Travaux Publics, Paris, July–August, 888–938.
- Laba, J.T. and Kennedy, J.B. (1986). Reinforced earth retaining wall analysis and design. Canadian Geotechnical Journal, 23(3), 317–326.
- Koerner, R.M. (2005). Designing with Geosynthetics, 5th ed. Prentice Hall, Englewood Cliffs, N.J.
- Binquet, J. and Lee, K.L. (1975). Bearing capacity analysis of reinforced earth slabs. Journal of the Geotechnical Engineering Division, ASCE, 101(GT12), 1257–1276.
- Martin, J.P., Koerner, R.M. and Whitty, J.E. (1984). Experimental friction evaluation of slippage between geomembranes, geotextiles and soils. Proceedings, International Conference on Geomembranes, Denver, 191–196.
- Mononobe, N. and Matsuo, H. (1929). On the determination of earth pressures during earthquakes. Proceedings, World Engineering Congress, Tokyo, 9, 177–185.
- Okabe, S. (1926). General theory of earth pressure. Journal of the Japanese Society of Civil Engineers, 12(1).
- Vesic, A.S. (1973). Analysis of ultimate loads of shallow foundations. Journal of the Soil Mechanics and Foundations Division, ASCE, 99(SM1), 45–73.
Van theorie naar uw eigen ontwerp
Toets uw eigen gewapende grondconstructie in enkele minuten
- De trekkracht, de breuk en het uittrekken van elk niveau
- De dikte, h.o.h.-afstand en lengte die de vereiste veiligheidsfactoren vragen
- Kantelen, excentriciteit, glijden en draagvermogen van het blok, alsmede dezelfde toetsen bij een aardbeving
- Een overzichtelijk berekeningsrapport, opgeslagen als pdf. Online: niets te installeren, geen dongle, op smartphone, tablet of pc

PDF